جشن تولدی در راه هست

شاید تنهایی، جشن تولدی بگیرم

و شمعی بیادش روشن کنم

و تمام شب به امید آن می نشینم که باد آن شمع را با آرزوهایش خاموش کند

سلام ... ای بابا جواب سلام واجبه

پس دوباره می گم

سلام

آها حالا شد

(فکر نکن توی که سلام نکردی و در رفتی رو ندیدما)

همه خوبین؟

تعطیلات خوب بود؟

این عیدی اون عیدی بود که باید می شد؟!

سفر چطور بود

نه! تو چرا سفر نرفتی؟

حالا بعدا بهم بگو....

کسی مسافرت نرفته؟

ای ول پس تو مسافرت رفتی

نگو که ماشینتون پنچر شد

ای بابا

...

خوب حالا بعدا همتون بهم بگید کجا بودین و چیکار کردین

چیه؟

می خوای بدونی من کجا بودم؟

تهران بودم مامان بهمون خورشت کنگر داد ما هم لنگر انداختیم تو تهران

باز چی شده؟

می خوای بگی چرا انقدر کم پیدا بودم ؟

در گیر بودم کلی کار داشتم باید انجام می دادم

خوب تو بگو تعطیلات چیکار کردی؟

(همتون رو دوست دارم (اسم هم نمی برم))

یکی بود و یکی نبود

یکی خواست و یکی نخواست

یکی عاشق بود و یکی عاشق نبود

یکی لبریز از بودن ها بود و یکی ...

امروز از بودن ها می نویسم

آنکه نیست یادش در خاطر می ماند

اما قدر آن را بدانیم، که هست و خواهد ماند

شاید آن هم بعدها در خاطرمان جا بگیرد

.

.

نمی خواهم بعدها افسوس نبود آن را هم بخورم

ساعت ها می گذرد

من چشمانم به آسمانست

می خواهم ببینم امروز خورشید با خود چه می آورد

شاید خبر خوبی داشته باشد

آری خورشید از شرق خبر می آورد

شاید امروز خبری از بودن ها و ماندن ها دهد

شاید مرحمی باشد

شاید...

اگر هم بی خبر آمد

باز خدایا شکرت

که مرا با گرمایه وجودش گرم می کند

دنبال کلمه ای می گردم

که آن را جایگزین عشق کنم

روزی عشق کلمه ای خاص بود

اما اکنون عشق کلمه ای عام شده است

امروزه هر بی سرو پایی که می بینم می گوید عاشقست

آنها می پندارند که چون کسی را خیلی دوست دارن عاشقند...

آیا تنها عشق دوست داشتن بسیار است؟!

عشق کلمه ایست کوتاه

اما پر معنا ترین کلمه است، بعد از خدا

قلمم را بر دست می گیرم

نامه ای می خواهم بنویسم

حرف های دارم

که از وجودم حکایت می کند

از بودن و ماندن

از خواستن و خواستن

حرف های دارم

می خواهم شروع کنم

و با قلم بوسه ای بر کاغذ زنم

اما افسوس حرف هایم ناگفتنیست

و مجالی برای بوسه زدن نیست!

دفتر خاطراتی دارم

اما ظاهرا خالیست

من با جوهر وجود خود در آن می نویسم

در دفتر خاطراتم

حرفهایم را جوری می نویسم

که یادم نرود

اگر بارها دلم شکست

اما حق شکستن دل دیگری را ندارم

در دفتر خاطراتم

جایی هست که با جوهر وجود خود قفلی برای آن کشیدم

و در آن خاطرات تلخم را زندانی کردم

که ناگاه طبق عادت از آنجا بیرون نیایند

تا کام دیگری را تلخ کنند

اما افسوس می خورم که  گاهی خاطراتی از آن زندان فرار می کنند

و باعث ناراحتی دیگران می شوند

در گوشه دیگر این دفتر خاطرات لحظاتی را ثبت می کنم

لحظاتی که لبخند بر لبانم چیره شد

و گوشه دیگری از این دفتر

حق نوشتن به خود ندادم

به خود یاد ندادم که در این قسمت چیزی بنویسم

.

.

.

آری

نفرت در این دفتر جائی ندارد

شاید زندگی، جایی نباشد که آدمیزاد به راحتی از آن انصراف دهد

اما هیچ کاری غیرممکن نیست

بدرود

اما با یادت آن را سپری کردم

افسوس می خورم

که عشق را باور کردم

و با طناب عشق به داخل چاهی رفتم که انتهای ندارد

به امید آن که کاروانی برای نوشیدن جرعه ای  آب سنگی در چاه بی اندازد

(سوم آذر ماه مهمترین روز و روز تنهایی من)