اگر مي‌خواهيد در پروژه‌ي بمب گوگلي بر عليه طرح مضحک ساماندهي شرکت کنيد، از اين به بعد هر گاه خواستيد به سايت اين طرح لينک بدهيد، به جاي نوشتن کلمه‌ي «ساماندهي»، کلمه‌ي Censorship را تايپ و لينک کنيد.

Censorship

اين پرونده در دي‌ماه سال 61 در دادگاه عمومي اصفهان رسيدگي شده‌است.

منبع پايان‌نامه‌ي كارشناسي حقوق مينا نظري

نوزده سال بيشتر نداشت.
گونه‌هاش سرخ و موهاش بور بود.
مثل برنج‌زارهاي سرزمينش، سامان.

بلند بالا بود.
شوهرش کارگر ساختمانی بود.

تازه از ايل جدا شده و به بروجن اومده‌بودن.

با همون خوی ايلياتي‌اي که داشت زياد بند چادر و روسري نبود.
اگر خوب هيز بودي مي‌شد سينه‌اش رو از لای دكمه‌هاي پيرهن گلدارش ديد.
روسری نازکش كمتر روي موهای بافته‌شدش بند مي‌شد.
 هنوز عادت ايل رو با خودش داشت، بيكار يه‌جا بند نمي‌شد.
وقتی شوهرش از خونه بيرون مي‌رفت، بيکاری مي‌زد به سرش.

تو يك ماهي كه تو شهر بودن يه جاجيم و يه و دو گبه بافته بود.
 چون عادت به خوردن نون مونده نداشتن و تنوري براي نون پختن نبود، نزديک ظهر می رفت نونوايی محل و برای روزشون پنج گرده نون می‌گرفت.
شاگرد نونوا، مهدي، جوونی بود با موهای روغن‌زده و چشم‌های هيز.
عمدن نون اونو دير می‌داد تا اعتراضش بلند شه و بگه، آقا مهدي نون منو بده.

وقتی زن می خواست پول نون رو بده نونوا می‌پرسيد، می شه يا نمی‌شه ؟
زن معنی حرف نونوا رو نمی‌فهميد.
بارها از خودش پرسيده بود معنی حرف نونوا چی‌می‌تونه باشه ؟
اما سردر نياورده بود.

زن‌هاي چاق چادر سياهي كه توي نونوايي بودن وقتي او رو مي‌ديدن گوشه چشم نازك مي‌كردن و شروع مي‌كردن به پچ‌پچ.

زن صاحب‌خونه روزاي اولي كه اومده بودن تو اعتراض به اينكه صاحب خونه رو آ حسين صدا كرده بود، بهش گفته بود كه تو شهر مردا رو بايد فقط آقا صدا كني.

به نظرش قانون احمقانه‌اي مي‌اومد.
يکی از روزها شوهرش خيلی زود از کار برگشت.
 جلوي در با زن صاحب‌خونه مشاجره كرد.

اوقاتش تلخ بود.

زن فهميد و چيزی نگفت.
بسته نون رو از روی طاقچه برداشت و گذاشت توی سفره.
اون روز نونوا بيشتر از هر روز دادن نون زن رو كش داده‌بود و اين‌بار شاطر پرسيده بود، بگو كي مي‌شه تا يه جايي جور كنه ؟
زن چند بار خواسته بود معنی اين حرفو از شوهرش بپرسه ولی يادش رفته بود، اما اين‌بار.
کنار شوهرش نشست.
سوالشو که پرسيد شوهرش مثل مار گزيده ها از جا پريد.
رنگ صورتش قرمز شده بود و می‌لرزيد.
برنو رو از صندوقچه برداشت و زد بيرون.
زن احساس كرد كه چرا شوهرش اونطور ناراحت شده.

حالا تازه داشت معني حرف نونواها رو مي‌فهميد.

وقتی شوهر برگشت زن آرزو مي‌كرد كاش زمان به عقب برمي‌گشت تا خودش برنو رو بر مي‌داشت.
برنو بوي باروت سوخته مي‌داد.

خشم زن كه كمي فروكش كرد گريه کرد.

شوهرش اثاثيه رو جمع مي‌كرد.
روز بعد سحر همراه مردش برگشت به ايل.
حالا او خوب می‌دونست مرداي شهري با هم ايلي‌هاش چقدر تفاوت دارن.

حالا او از شهر و مرداش و نونواهاش و زن‌هاي چادر سياه متنفر بود.

در دادخواست دادگاه عين اين عبارت آمده بود: "بنابر استشهاد نامه‌اي كه به پيوست موجود است و به امضاي شصت نفر از اهالي محل رسيده نامبرده در محل به قرمساقي همسرش مشهور بوده و از اين راه امرار معاش مي‌كرده است."

شوهر اين زن، گودرز ديناروند، به جرم قتل عمد شش نفر (شاطر، شاگرد نان‌وا و چهارزن چادر سياه حاضر در نان‌وايي) و زن‌فروشي دوبار اعدام شد.

خود زن، نسرين چهارلنگي، به جرم زناي محصنه به سنگسار محكوم شد. ايل هيچ‌وقت نسرين را تحويل نداد و او هنوز تحت تعقيب مجازات است.

مثل اينكه مشتري نداريم و بايد در فيضيه رو ببنديم

آقايون و خانوماي بحث دوست

ما هي داد زديم بياين بحث كنيد، بياين موضوع پيشنهاد بدين، بياين به من فحش بدين، ندادين ديگه.هرچي اصرار كرديم ندادين.

ماهم نتيجه گرفتيم كه بايد در فيضيه رو ببنديم و بريم سانديويچي باز كنيم كه درآمدش بيشتره.

راستي رهاخانوم جون، من مي‌خواستم بحث خدا رو ادامه بدم ولي وقتي مطلبم محكوم به سكوت بود، چي بايد مي‌گفتم ؟

من اين قضيه رو تو اون‌يكي وبلاگم هم امتحان كردم اونجا هم در باره‌ي فلسطين نوشتم، نشد  دريغ از يه اظهار نظري فحشي چيزي.

دیگه حالي به آدم مي‌مونه نه والا 

احوالي به آدم مي‌مونه نه بلا  

خوب ماهم بي‌خيال مي‌شويم و مي‌رويم دنبال الواتي  

بعدشم مي‌گن چرا يارو محتاد مي‌شه چرا يارو مي‌ره اكس مي‌زنه  

حالا اگه من مردم كي جواب بابامو مي‌ده ؟  سيبيلاي منو ديدين ؟ بابامو نديدن !!!  

اين هم از عمر شبي بود . . .  

ما بريم ديگه

تصميم دارم اينجا بحث‌هايي را پايه بگذارم براي فكر كردن و نظر دادن و شنيدن نظرات ديگران. زماني كه در طول سه روز كامنتي به مجموع اضافه نشد، بحث را عوض مي‌كنم و بحث نيز مي‌تواند از پيشنهادهاي خوانندگان انتخاب شود. و هر كامنت به انتهاي مطلب نوشته شده اضافه مي‌شود كه بين نظر من و ديگران تفاوتي نباشد.

تصور كنيد منظره‌ي درد آور آدمي را که كز مي‌کند گوشه‌ي اتاق، دست مي‌برد لاي پاها و نفس زنان، پا و سينه يا کپل برهنه‌ي زني را در خيال مي‌کشد که روز در خيابان، مترو يا كنار پارك ديده است. كه اگر پشت همه‌ي ديوارها را ببينيم چقدر ايراني در اين سرزمينِ بي‌كس‌، از عشق بازي با خود در حضور غرورشان تحقير مي‌شوند ؟

با اين همه دردي و منظره‌اي چندش‌آورتر هست که هر کسي نمي‌شناسدش، اين که از فرط برخورداري، هيچ ديداري در تو آتشي برنيانگيزاند و هر آتشي در ديگران، نقشي مردانه باشد در تو، طبق برنامه‌اي مشخص كه تو از ابتداي هر ديدار، انتهاي‌اش را مثل کف دست ببيني.

نويسنده:الهام

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 08:17

http://weblog.zendehrood.com/aatash

نويسنده:مجيد

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 13:15

majid15417@yahoo.com

نويسنده:صبا

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 13:55

http://weblog.zendehrood.com/saba_h

سلام

خوبه که ميخواي بحث راه بندازي منم خيلي خوشم مياد و لي يه لطفي بکن از دفعه بعد موضوعات جالبتري را مورد بحثت قرار بده

من در مورد اين موضوع هيچ نظري ندارم منتظر بقيه موضوعات هستم

نويسنده:ترانه هاي ايناز

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 16:18

http://weblog.zendehrood.com/aynaz

سلام

ممنون که به وبلاگم سر زديد

نويسنده:ميرا

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 16:20

http://weblog.zendehrood.com/mira

سلام و درود بي کران

 ايني که نوشتيد تصويري از جامعه ما .... آنچه که در نهان جريان داره .... حالا بعضي مثل شما اونو بي پروا مطرح مي کنن و بعضي نه ... من

نمي گم و نمي دونم کدوم روش درسته ... اما .... اينو مي دونم که بحث بايد دليل و منطق داشته باشه ... اين که ما در مورد مشکلي باهم

 بحث کنيم که راه حلش دست ما نيست چه فايده ايي داره .... فکر مي کنم بايد اول مسائل ريشه ايي حل بشه تا يه بستر مناسب براي اين مورد

هم به وجود بياد ... .

نويسنده:بابك

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 17:15

http://weblog.zendehrood.com/rad

خانوم ميرا خوب اين خودش شروع بحثه اينكه شما فكر مي‌كنيد راه حلش دست ما نيست اين خودش نقطه‌ي تفاوت ما با هم ديگه است.

من هم مثل شما فكر مي‌كنم تغييرات در هر جامعه‌اي بايد ريشه‌اي باشه و اينكه براي تغيير بايد مستقيمن تيشه به ريشه‌ي يه باور كهنه زد و متفاوت با شما من فكر مي‌كنم ما اعضاي اين جامعه هستيم كه همه‌ي تغييرات رو بوجود مياريم

من سعي نمي‌كنم مستقيم و رك به يه باور حمله كنم كه اين باعث جبهه گرفتن مي‌شه سعي مي‌كنم مطلبم رو در قالبي مستتر كنم كه هركس برداشت خودش رو بگه. ولي از ادبياتي بي‌پروا استفاده مي‌كنم شايد تلنگري بشه به ذهن ديگران و همچنين تابوي استفاده از بعضي از كلمات شكسته بشه كه ديگران هم بتونن در مورد بعضي مسايل بحث كنند. كه به نظر من يكي از مشكلات بزرگ ما سكوت و سانسور خود ما در مورد بعضي مسايله.

نويسنده:sheytunak

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 17:15

sheytunak225@yahoo.com

http://weblog.zendehrood.com/binahayat

سلام رفيق

منم بحث کردنو دوست دارم

اما با نظره ميرا و صبا هم کاملا موافقم

در ضمن

بنرتون خيلي قشنگه

منظورم شعريه که توي بنرتون نوشتي.......

موفق باشي

نويسنده:pepe

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 18:46

nazi_py20032001@yahoo.com

http://weblog.zendehrood.com/penelope

salam

salam

rastesh man faghat umadam tashakor konam ke be web logam sar zadi

nazare khasi dar in bare nadaram

va hamchenin az bayane bi par vaye in masael chandan khosham nemiyad

har chand alan javunha kheili bi parva o ba arze maezerat bi haya shodan

omidvaram dar kari ke shoro kardin movafagh bashin

va natijeye morede nazaretun o be dast biyarin

نويسنده:وحيد

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 21:23

نويسنده:الهام

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 21:25

http://weblog.zendehrood.com/aatash

نويسنده:فريبا

شنبه سيزدهم آبان ماه 1385 ساعت 23:35

نويسنده:parijoon

يکشنبه چهاردهم آبان ماه 1385 ساعت 07:18

parisa_tripse@yahoo.com

http://weblog.zendehrood.com/parijoon

salam

chetori?

nemidoooooooonam chi begam

ghorboonet

khob boood

bye

mamnoonam ke sar zadin be weblogam

نويسنده:دختر بودن

يکشنبه چهاردهم آبان ماه 1385 ساعت 10:00

dokhtare.m@gmail.com

http://beingdoxtare.blogspot.com

ممنون که دعوتم کرديد به خواندنِ مطلبتان. اما نمي دانم چرا نمي فهمم اعتراضِ شما نسبت به چيست. خودارضايي؟ خپل بودن؟ نگاهِ بد داشتن به زنان؟ ديدارهاي منتهي به سکس؟

نويسنده:دنياي فاني - ليلا

يکشنبه چهاردهم آبان ماه 1385 ساعت 11:55

http://weblog.zendehrood.com/yourheart

نويسنده:مغبچه

يکشنبه چهاردهم آبان ماه 1385 ساعت 12:45

سلام

اولا خودمو کشتم خوندم

راس و حسيني خوشم نيمد

بي خيال اين حرفا

يه چيزي بگو لاقل حال ادم بد نکنه

نويسنده:مغبچه

يکشنبه چهاردهم آبان ماه 1385 ساعت 12:48

http://weblog.zendehrood.com/charand

نويسنده:ياسي

يکشنبه چهاردهم آبان ماه 1385 ساعت 13:19

http://weblog.zendehrood.com/eshgheman

سلام

من اولين باره ميام اينجا.... ولي فکر کنم که مشترک بشم...

ببينم شما ماهانه چقدر ميگيري واسه عضويت؟؟؟؟؟؟؟؟(شوخي)

نويسنده:شاجين

يکشنبه چهاردهم آبان ماه 1385 ساعت 15:01

shajin@myway.com

http://weblog.zendehrood.com/shajin

با يک شاخه گل

ر‌و‌سـپي‌گري و اخـلاق: مسأله‌ي مشتري.

هدفِ اين نوشته نقدِ مقدماتي اين استدلال است، که زياد مي‌شنويم:

  (س)   ر‌و‌سـپي‌اي که با تو مي‌خـوابد، با تو نمي‌خـوابيد اگر قرار نبود پولي از تو بگيرد (يا اگر پولي از تو نگرفته بود). ر‌و‌سـپي تن‌ات را نمي‌خواهد و براي لـذت (جسمي يا روحي) نيست که با تو مي‌خوابد. صِرفِ دانستنِ همين بايد کافي باشد براي اينکه نخواهي‌اش؛ اگر کافي نيست، به اين هم توجه کن که فشارِ زندگي است که باعث مي‌شود ر‌و‌سـپي تن‌اش را عرضه کند، و حتماً ناراضي است از وضع‌اش. تويي که با او مي‌خـوابي داري استفاده مي‌کني از بدبختي او. اين ملاحظات نشان مي‌دهد که مراجعه به ر‌و‌سـپيانْ خلافِ اخلاق است.

قبل از ورود به بحث خوب است که اينها را صريحاً بگويم.

      اول اينکه بحث‌ام خارج از دين است—مسلـّماً نهي دين‌ از انواعي از کارهاي جـنسـي کافي‌ است براي اينکه دين‌دار عملاً سراغِ هيچ ر‌و‌سـپي‌اي نرود و حتي بپذيرد که رابطه‌ي جـنسـي با ر‌و‌سـپيانْ اخلاقاً بد است؛ موضوعِ بحثِ من در اينجا اين است که آيا  استدلالِ (س) متقاعدکننده هست يا نه.

      ديگر اينکه "ر‌و‌سـپي‌گري"، آن‌طور که من اصطلاح مي‌کنم، نامِ يک شغل است: "ر‌و‌سـپي" دشنام نيست (يا دست‌کم دشنامِ مستقيمي نيست: نهايتاً مثلِ اين است که کسي که سـانسور را غيراخلاقي مي‌‌داند بگويد که فلاني مأمورِ دولتي مميزي کتاب است). ر‌و‌سـپي کسي است که مستقيماً بابتِ س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س پول مي‌گيرد. مؤنث بودن براي اين شغل لازم نيست، مشتري هم لزوماً مذکر نيست.

      ديگر اينکه لازمه‌ي اينکه چيزي را شغلِ کسي بدانيم اين است که بر آن باشيم که حداقـلي از انتخاب براي آن کس مطرح بوده است. اين حداقـلْ چندان زياد نيست و کافي است کار را از بردگي ممتاز کند (شايد صِرفِ مزد گرفتنْ کافي باشد): حتي اگر تنها کاري که براي پول درآوردن مي‌توانم بکنم اين باشد که دست‌شويي پارک را تميز کنم، و از اين کار هم متنفر باشم، باز اين مي‌تواند شغلِ من باشد. ر‌و‌سـپي‌گري با بردگي جـنسـي فرق دارد، و در بحثِ تحليلي علاقه‌اي به صحبتِ استعاري از "بردگي" ندارم.

برايم روشن نيست که چرا طرفدارِ (بخشِ اولِ) استدلال معتقد است که براي بي‌اشکال بودنِ س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س ميلِ طرف‌ها لازم است، يا چرا لازم است که همه‌ي طرف‌ها احتمال بدهند که از س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س لـذ‌ت ببرند—به نظرِ من رضايتِ طرف‌هاي رابطه کافي است. احتمالاً نوعاً معلم‌هاي خصوصي مثلاً رياضياتِ دبيرستاني از اين لـذ‌ت‌ چنداني نمي‌برند که به نوجواني در خانه‌اش قانونِ سينوس‌ها را ياد بدهند، و احتمالاً ياد نمي‌دادند اگر قرار نبود بابت‌اش پولي بگيرند؛ آيا اين امر کارِ دانش‌آموز يا والدين‌اش را غيراخلاقي مي‌کند؟ معلمِ خصوصي چه بسا که اگر شغلِ بهتري برايش مهيا بود درسِ خصوصي نمي‌‌داد، هم‌چنان که شاغلانِ خيلي از شغل‌هاي ديگر هم؛ و احتمالاً خيلي‌ها اصلاً کار نمي‌کردند اگر که درآمد يا  به هر حال پولِ کافي مي‌‌داشتند. آيا، پس، مراجعه‌ي در قالبِ معامله به تقريباً هر صاحبِ شغلي غيراخلاقي است؟

      بله، درست است: طرفدارِ (س) مي‌تواند بگويد که لـذ‌ت بخشِ اساسي‌اي از س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س است، اما قرار نيست بخشِ اساسي‌اي از آموزشِ قانونِ سينوس‌ها باشد. بياييد فعلاً اين را بپذيريم؛ اما ربطِ اين حکم به موضوعِ بحث را نمي‌فهمم: يادگرفتن هم بخشِ اساسي‌اي از آموزش است، و احتمالاً معلمِ خصوصي‌ چيزِ زيادي از ماجرا ياد نمي‌گيرد؛ اين آيا استفاده از خدمت‌اش را غيراخلاقي مي‌کند؟

      آيا مشکل در اين است که ر‌و‌سـپي با جسمِ ما سروکار دارد و شايد که اين برايش به طرزِ ويژه‌اي ناخوشايند باشد؟ کسي که موي از ساق‌مان مي‌زُدايد يا دندانِ خراب‌شده‌مان را در دهانِ بدبويمان ترميم مي‌کند هم احتمالاً بخش‌هاي مربوطِ جسم‌مان را دوست ندارد. يا مشکل آيا در اين است که ر‌و‌سـپي از تن‌اش استفاده مي‌کند؟ اين تمايزِ ذهن-بدن را خوش نمي‌دارم؛ اما، به هر حال، اولاً آيا باربر يا معلمِ تنيس در شغل‌اش از بدن‌‌اش استفاده نمي‌کند؟ و، ثانياً، چرا گمان مي‌کنيم که "فروختن"-ِ بدن سخت‌تر از "فروختن"-ِ ذهن است؟ مي‌گوييد حس کردنِ تنِ نامطلوبِ بيگانه‌ي نامحبوب بر تن‌تان ناخوشايند است؟ تا حالا به نوجوانِ‌ کم‌هوشِ خانواده‌ي ثروتمندي درس نداده‌ايد؟ نوشته‌ي رئيسِ کم‌سوادتان را ويرايش نکرده‌ايد؟ چرا فرض مي‌کنيم بايد از شغل لـذ‌ت بُرد؟

      تصورِ من اين است که توسل به هر جنبه‌اي از س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س مدافعِ (س) را ملتزم به غيراخلاقي‌بودنِ بسياري از کارهاي شهوداً بلااشکالِ ديگر خواهد کرد، و اين معقول نيست مگر اينکه مدافعِ (س) حاضر باشد که اصولاً هر معامله‌اي را غيراخلاقي اعلام کند. مدعي غيراخلاقي‌بودنِ مراجعه به ر‌و‌سـپيان مي‌تواند بگويد که س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س مقوله‌ي پيچيده‌ي مجزايي است که چندان تن به تحليل نمي‌دهد. شايد درست بگويد، اما اين حرفْ ديگر امکانِ استدلال را از بين مي‌برَد. هر کس البته مختار است بگويد که شهود مي‌کند که فلان کار بد است؛ اما وقتي در حرف‌اش "چون" و "بنابراين" مي‌آورَد بايد بتواند موضوع را تحليل کند. نه؟     

      در موردِ قسمتِ دومِ (س) فقط دو نکته مي‌گويم—حرف‌هاي قبلي‌ام به گمان‌ام در موردِ قسمتِ دوم هم صادق باشد. اول اينکه، بر خلافِ تکدي، ر‌و‌سـپي‌گري شغل است. در مواردي (مثلاً وقتي که وضعِ اقتصادي جوري است که علي‌الاصول مي‌شود شغلي پيدا کرد) پول دادن به متکدي ترويجِ تن‌پروري است: گدا خدمتي عرضه نمي‌کند (مگر اينکه مثلاً دعا کردن‌اش را خدمتي تلقي کنيم) و پول طلب مي‌کند؛ ر‌و‌سـپي به نيازِ جدي‌اي جواب مي‌دهد. ر‌و‌سـپي، هر "بدبختي"اي که باعث شده باشد ر‌و‌سـپي‌گري کند، به هر حال دارد کار مي‌کند؛ مراجعه نکردنِ ما درآمدش را کم مي‌کند، و نمي‌دانم که اين دل‌سوزي ما چه فايده‌اي مي‌تواند برايش داشته باشد. ديگر اينکه گويا گاه فراموش مي‌کنيم که ر‌و‌سـپي‌گري—مخصوصاً وقتي غيرقانوني باشد و مشمولِ ماليات نشود—کارِ بسيار پردرآمدي است. اگر مراجعه به آدمي که از روي استيصال به شغلي روي آورده است غيراخلاقي باشد، معقول است که اول به شاغلانِ کارهاي با درآمدهاي کمتر نگاه کنيم—مقايسه کنيد: [در تابستانِ هشتادوپنج در تهران،] (الف) آقاي الف، بعد از هفت ساعت کارِ روزانه، در خيابان مي‌چرخد و مسافر جا‌به‌جا مي‌کند؛ دوهزار تومان مي‌دهم‌ تا نيم‌ساعت رانندگي کند و به خانه‌ام برسانـَدم. (ب) خانمِ ب پنجاه‌هزارتومان از من مي‌گيرد براي نيم‌ساعت هم‌آغوشي، و در شلوغ‌ترين روزهاي کاري‌اش بيش از پنج-شش ساعت کار نمي‌کند.

در کنارِ همه‌ي اينها، به نظرم مي‌آيد که يک پيش‌فرضِ (س) اين است که کارِ ر‌و‌سـپيان به طرزِ شديدي برايشان ناخوشايند است. آيا واقعاً چنين است؟ مدافعِ (س) آيا فقط به خودش و احتمالاً نزديکان‌اش نگاه مي‌کند و حکمِ کلـّي مي‌دهد؟ چند ر‌و‌سـپي را از نزديک ديده‌ است؟ آيا مي‌داند ميانگينِ درآمدشان چقدر است؟ با چند نفرشان صحبت کرده است؟ با چند ر‌و‌سـپي آن‌قدر نزديک بوده که از احساس‌شان در وقتِ کار خبردار شده باشد؟

حاشيه.

١. توجه کنيد که صرفِ اينکه چيزي را شغل بدانم متضمنِ اين نيست که مشروع هم بدانم‌اش: فرض کنيد درآمدِ لوکا از اين راه باشد که هر کس را که ويتو دستور مي‌دهد بکشد و براي اين کار مزد بگيرد؛ اين از نظرِ من شغلِ لوکا است، گرچه، از نظرِ من، کاري که لوکا مي‌کند غيراخلاقي است.

٢. در مثالِ آموزش، طرفدارِ هوشمندِ (س) خواهد گفت که  لـذ‌ت جـنسـي همه‌ي طرف‌ها بخشِ اساسي‌اي از س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س است، در حالي که چيزي‌يادگرفتنِ همه‌ي طرف‌ها بخشِ اساسي‌اي از آموزش نيست. نمي‌دانم چرا بايد اين ادعا در موردِ س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س را بپذيرم؛ اما بياييد فرض کنيم که لـذ‌ت‌بردنِ همه‌ي طرف‌ها ذاتي س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س باشد. با اين فرض، کارِ جـنسـي‌اي که با ر‌و‌سـپي مي‌کنيم نوعاً س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س نيست و چيزِ ديگري است؛ اين آيا آن چيزِ ديگر را غيراخلاقي مي‌کند؟ کاري را در نظر بگيريد که (فقط در اين بحث) "*س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س" مي‌خوانم‌اش: *س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س همان س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س است، با اين تفاوت که لازم نيست همه‌ي طرف‌هاي داخل در آن از آن لـذ‌ت ببرند (و لازم نيست که همه‌ي طرف‌ها براي شروع‌اش ميلِ جـنسـي داشته باشند). حالا اگر کسي شغل‌اش اين باشد که در مقابلِ *س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س پول بگيرد آيا خوابيدن با او غيراخلاقي است؟ مشخصاً: شباهتِ *س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س با س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س آيا کارِ مراجعه‌کننده را غيراخلاقي مي‌کند؟ متناظر با *س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س و در جهتِ عکس، به چيزي فکر کنيد که به آن "آموزش*" مي‌گويم که شبيهِ آموزش است، غير از اينکه يک بخشِ اساسي‌اش اين است که همه‌ي طرف‌ها چيزي ياد مي‌گيرند. همان‌قدر که احتمالاً معا‌شـقه به س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س نزديک‌تر است تا به *س‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍ک‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍ـ‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍‍س، گفت‌وگو و تضاربِ آراء هم احتمالاً به آموزش* نزديک‌تر است تا به آموزش. گفت‌وگو چيزِ زيبايي است؛ اما آيا اين باعث مي‌شود که کارمان غيراخلاقي باشد اگر به کسي براي آموزشي که از جنسِ آموزش* نيست پول بدهيم؟

Copyright Shadidan

ديروز داشتم ميون نوشته‌هاي بايگاني شدم مي‌گشتم كه اينو پيدا كردم :

بسمه تعالي


آزادي ، آرامش ، عدالت براي همه ، چه معني دارد ؟ رفتيم، شعار،
اعتراض ، فرياد ، گفتيم همه براي يك نفر ، يك نفر براي همه ، سوگند خورديم با هم باشيم ، آتش زنيم بر خانه ظلم . پس چه شد؟ گرفتند آنهايي كه بودند يا نبودند كه تنها وجه اشتركشان اين بود كه ” دانشجو ” بودند و تنها مشكلشان نيز همين. پنج روز گذشت . چه خوب شد كه همه جا ساكت شد. چقدر سكوت اين قبرستان آرامش بخش است. خدا را شكر ، همه چيز بخير گذشت. چقدر استشمام هواي تازه در اين فضاي مسموم دشوار است. همه ما مي‌ترسيم . البته بهتر است براي خودمان بترسيم تا براي دانشجوياني كه بلاتكليف ، منتظر ما هستند.چون آنچه بر ما گذشت، آنچه ما با خنده براي هم تعريف مي‌كنيم، امروز براي بعضي‌ها كه خوشبختانه !! ما جزو آنها نيستيم، كاملا جدي شده است . درس ، امتحان ، وقت نداريم . پس چه شد ؟ مگر قرار نبود با هم باشيم ، از هم دفاع كنيم ؟ مگر قرار نبود تار مويي از هر كداممان كم شود ، غوغايي بر پا گردد ؟ حال همه ما كه مانده‌ايم مي‌آييم امتحان مي‌دهيم و كاري نداريم كه بعضي‌ها هنوز چشم بسته تحت شديدترين فشارهاي روحي، رواني قرار دارند.( به علاوه كمي هم !! فشار جسمي ) تنها جايي كه مي‌بينند داخل بازداشتگاه است و ما تنها جايي كه اكنون مي‌بينيم سالن امتحانات . روي ‌هم رفته خيلي هم بد نشد. كمي شلوغ كرديم . كمي هم جيغ كشيديم . امتحانات را هم كه عقب انداختيم . انصافا دستمان درد نكند! راستي امشب قراره بريم خونه. اگه صداتون به بچه‌هايي كه گرفتار شدن رسيد سلام ما را هم برسانيد و به آنها بگوييد ” خسته نباشيد . شايد شهريور ديديمتان و شايد هم نه. “ يادمان نرود كه ما تنها نيامديم كه امتحانات را به تعويق بياندازيم بلكه همه ما مي‌خواهيم حق نفس كشيدن در هواي آزاد را بگيريم، حق فرياد و حق سكوت، حق زندگي آن هم با اميد به روشني .


فرياد، هوايي براي تنفس ، آنچه براي زنده ماندن، براي نپوسيدن در مرداب ندانستن و نفهميدن و نيانديشيدن لازم است. آنچه كه مي‌گوييم ، آنچه كه فرو مي‌خوريم، انرژيي كه حضور دوباره‌ي فريادهاي ناگزير از سكوت را بالاخره به عصيان واداشت. عصيان عليه چه ؟! من نيز نمي‌دانم. مي‌گفتند كه نمي‌دانند براي چه آمده‌اند، براي چه فرياد مي‌زدند، براي چه صورتهاي خود را پوشانده اند از لنز دوربينهايي كه آماده‌اند براي جشن عروسي اين عزيزان فيلم بگيرند (و چه ساده لوحانه اين كار را كردند !! ) مي‌گفتند كه يك سري دانشجوي تنبل و مشروطي آمده بودند ، از شدت بيكاري . شايد هم طمع تعويق امتحانات آنها را به وجد آورده است . (البته نمي‌دانم چرا آنهايي كه امسال فارغ التحصيل مي‌شدند و اتفاقا فوق هم قبول شده بودند در بين اين جمع كم نبود !!)
ولي واقعا چه شده ؟ يعني آن صداها كه گوشهايمان را كر مي كرد واقعي نبودند ؟ شايد خواب مي‌ديديم، شايد هم زوزه باد بود كه شنيديم ، حتما با خودمان حرف مي‌زديم . آره حتما خواب بوديم . آخر مگر مي‌شود آدم توي خواب هم هدف داشته باشد؟ هر چه از دهانش در بيايد مي‌گويد. راستي خواب بدي هم بود. خوب شد قبل از اينكه بيدار بشيم حرفامونو زديم فقط خدا كنه تو خواب بلند بلند حرف نزده باشيم.

و چه زيباست كه همكلاسي ما ، دوست ما ، دانشجويي كه توانست بغض فرو خورده همه ما را يكجا در گلويش فرياد بزند اكنون نگران اجازه ديدن روشني باشد و سكوتي چند و خوابي شايد كوتاه و ما ... و ما اينجا نگران اينكه امتحانات تير ماه راحتتر خواهد بود يا شهريور ماه !!!


گر در اوج فلكم بايد مرد عمر در گند به سر نتوان برد

4 مرداد، 1378

سلام خانوم ميرا

من خيلي وقت نيست كه وبلاگ شما رو مي‌خونم و وبلاگتون رو هم براي اولين بار به خاطر اسمش چك كردم، ميرا اسم يك گروهه، بگذريم

من خيلي ساله كه وبلاگ مي‌نويسم و خيلي خوب مي‌دونم چرا بعضي از وبلاگ‌ها پرخواننده مي‌شن و بعضي ديگه بدون خواننده با اينكه حتي مطالب بسيار خوبي توشون هست. سر رشته رو دراز نكنم اكثر وبلاگ‌هاي پرخواننده رو دخترها مي‌نويسن.

و اكثر كامنت‌ها رو پسرها براشون مي‌ذارن و اكثر كامنت‌هاي پسرها تعريف و تمجيد و يا جمله‌هاي شاعرانه است و خودتون بهتر مي‌دونين چرا اين‌كار رو مي‌كنند. و اين پسرها و حتي دخترهايي كه اين وبلاگها رو مي‌خونن بيشتر دنبال مطالبي درباره زندگي خصوصي اين دخترها، سكس و نوشته‌هاي عاشقانشون مي‌گردند(تابوهايي كه مرد و زن جامعه‌ي ما در شهوت شنيدنشون مي‌سوزند) و هميشه آرزو دارند كه عكسي از دختر نويسنده توي وبلاگش پيدا كنند. و خوب مطالب غير مربوط به اين مسايل رو تا چند باري به اميد واهي دوستي‌اي رفاقتي، چيزي كامنت مي‌ذارن ولي بعد از اون يا به علت اينكه جوابي به كامنتشون داده نشده و يا به علت اينكه حوصلشون سر رفته كنار مي‌ذارن و مطلب رو نخونده كامنتي بي‌ربط مي‌ذارن يا اصلن بي‌خيال كامنت مي‌شن.

و اين دليل همون جمله‌ايه كه من يك بار هم در مورد كامنت‌هاتون به شما گفتم.

دوستي مي‌گفت اگر (با عرض پوزش از خانوم هديه تهراني) شيرين عبادي رو تير بارون كنن شايد ده‌هزار نفر بريزن توي خيابون و شعار بدن ولي اگر هديه تهراني رو تير بارون كنن انقلاب مي‌شه !

بله تا وقتي تن زن براي خودش و ديگران چيز قيمتي‌اي حساب بشه بزرگترين دل مشغولي زن هم هر چه گرانتر كردن اين تن ارزان بدست آمده است براي اظهار وجود. (وقتي چيز به اين مفتي هست تا همه سرهارو به طرف شما برگردونه و ديگه چه نيازي به زور زدن و علم و كمالات جمع كردن) و تا وقتي زن اينقدر درگير تنِ تا اونو هرچه گرانتر بفروشه (چه به شوهر و چه به هر چيز ديگه) جنس دوم بودن از اون جدا نمي‌شه چون خودش با حفظ تن و بكارتش براي شوهر پول‌دارتر خودش رو به پول اون شوهر فروخته، چون خودش با فاحشه‌گي تن خودش رو كرايه داده . . .

اگر نوشته‌هام مثل هميشه بي‌سازمان و بي‌نظمِ از بي‌سوادي هنوزم نيست، از ملولي دل و تشويش خاطرِ

بيانيه ”يك ميليون امضاء“ براي تغيير قوانين تبعيض‎آميز

شنبه 19 اوت   2006                                        

مجموعه‎ قوانين موجود در ايران، زنان را جنس دوم قلمداد كرده و بر آنان تبعيض روا می دارد، آن هم در جامعه ای که بيش از 60 درصد از پذيرفته‎شدگان دانشگاه‎ها را زنان تشكيل می‎دهند. در بسياري از جوامع اعتقاد بر آن است كه قانون بايد يک پله از فرهنگ بالاتر باشد تا بتواند فرهنگ جامعه را تعالي بخشد اما قوانين در ايران از فرهنگ و موقعيت زنان عقب‎تر است.

طبق قانون يک دختر در سن نه سالگي مسئوليت کامل کيفري دارد و اگر مرتکب جرمي شود که مجازات آن اعدام است دادگاه مي‎تواند او را به اعدام محكوم ‎كند. اگر زن و مردي در خيابان تصادف کنند و هر دو فلج شوند طبق قانون خسارتي که به زن مي دهند نصف خسارت مرد است. اگر حادثه‎اي جلوي چشم زن و مردي اتفاق بيافتد طبق قانون شهادت زن به‎تنهايي پذيرفته نمي‎شود اما شهادت مرد پذيرفته مي‎شود. طبق قانون، پدر مي‎تواند با اجازه دادگاه، دخترش را حتي قبل از 13 سالگي به عقد مرد 70 ساله‎اي درآورد. طبق قانون، مادر هيچ‎گاه نمي‎تواند سرپرست امور مالي فرزندش باشد و در مورد محل زندگي، اجازه خروج از كشور و حتي مسائل درماني كودك تصميم بگيرد. طبق قانون مردان مي‎توانند چند همسر داشته باشند و هر موقع بخواهند زن‎شان را طلاق بدهند.

اين موارد تنها بخش كوچكي از نابرابري و تبعيض‎هاي قانوني نسبت به زنان است و بي‎شك زناني كه در طبقات پايين جامعه قرار دارند يا جزو اقليت‎هاي قومي و مذهبي هستند از تبعيضات قانوني بيش از ديگر زنان رنج مي‎برند. از سويي، وجود قوانين ناعادلانه‎، روابط بين زن و مرد را چنان ناسالم و نامتعادل ساخته كه زندگي مردان را نيز با مشكلات بسياري مواجه كرده است، از جمله مي‎توان به رواج ميزان بالاي مهريه اشاره كرد كه به‎دليل احساس عدم امنيت ناشي از تبعيضات قانوني از سوي زنان درخواست مي‎شود.

از سوي ديگر، دولت ايران به ميثاق‎هاي بين‎المللي حقوق بشر ملحق و متعهد به اجراي مقررات آنان شده است. مهم‎ترين ضابطه در حقوق بشر عدم تبعيض برمبناي جنس، قوم، مذهب و... است. بنابر مباني فوق ما امضاءكنندگان اين بيانه خواستار رفع تبعيض از زنان در كليه‎ قوانين بوده و از قانونگذاران مي‎خواهيم كه نسبت به بازنگري و اصلاح قوانين بر اساس تعهدات بين‎المللي دولت اقدام نمايند.

http://www.we-change.org/spip.php?article11

در ادامه‌ي نوشته‌ي خانوم ميرا فکر کردم اگه يه کتاب قديمي رو معرفي کنم شايد براي بعضي جالب باشه.  

سالها پيش من کتابي رو پيدا کردم به نام "چهره‌ي عريان زن عرب" که از نويسندش فقط چيزي شبيه "نوال" يادم مياد. نويسنده‌ي اين کتاب يه پزشک مصري بود که در ميان مراجعينش گروه خاصي وجود داشتند که به خاطر آزار و يا خشونت جنسي بهش مراجعه مي‌کردند و اين خيل مراجعين و تجربه‌هاي شخصي خودش دليلي شده بود براي اينکه تحقيقي در مورد مشکلات خاص زنان در جوامع عربي بکنه اون خانوم توي اين کتاب شکل‌هاي مختلف آزار و خشونت جنسي رو عليه جنس مونث، خواه از طرف مردان خواه از طرف زنان، بررسي کرده و حتي مثالهايي از زندگي شخصي خودش از پدر و همسرش توي اين کتاب آورده .  

البته من احتمال خيلي کمي مي‌دم که اين کتاب توي بازار باشه ولي توي کتاب‌خونه‌ها بايد پيدا بشه و تقريباً تمام اين کتاب بجز مواردي که در باره‌ي ختنه کردن دختر بچه‌ها يا رفع بکارت از دختران در مجلس عروسيشون نوشته در ايران هم اتفاق ميافته و واقعن لحظاتي هنگام خوندن اين کتاب آدم احساس مي‌کنه چيزي گلوش رو فشار مي‌ده.

ولي من باز هم معتقدم حق چيزيه که آدمها الان دارن. حق دادني نيست حق گرفتنيه. تو زندگي‌اي که اگر واقع بين باشين قانون جنگل توش حرف اول رو ميزنه هرکسي حقش رو خودش بايد با چنگ و دندون بدست بياره. اگه زنها توي ايران جنس دوم محسوب ميشن واقعاً خودشون نمي‌خوان تغييري توي اين وضعيت بوجود بياد ولي از ميون اين زنها اگه کسي مثل خانوم ايکس خلاف اين رو مي‌خواد؛ من فکر مي‌کنم اون رو حداقل تو زندگي خصوصيش بدست مياره و توي ارتباطش با خونوادش و با اطرافيانش ديگه جنس دوم نخواهد بود. ولي امثال اين خانوم ايکس در جامعه ايران يه اقليت خيلي کوچيک هستند و تا وقتي اين اقليت تبديل به اکثريت نشن هيچ تغييري توي وضعيت جامعه بوجود نخواهد اومد.

ضمنن يه پيشنهاد دارم بهتره از اين به بعد به‌جاي اينكه به بيان هزار باره‌ي واضحات ادامه بدين ( مثل‌اين كه آي حق زنها خورده شد آي ما برده‌ي دست مردا شديم و هزار آه و ناله‌ي ديگه ) بياين به دلايل اين مسايل فكر كنيد. البته به دلايل اين مسايل هم قبلن فكر شده و همه‌ي فكرها به بن‌بست اسلام رسيده؛ ولي به يه چيز هنوز فكر نشده و شايد اين چيز همون شاه كليد معماي شما فمينيست‌هاي ايران باشه و اون اينه كه چرا خود زنها نمي‌خوان و تلاش نمي‌كنن اين وضعيت تغيير كنه ؟

همه براي اين سوال جوابهاي آماده‌اي دارن كه دوباره به جامعه و مردها و . . .  برمي‌گرده اما من مي‌گم اينقدر فرا فكني كردنهاي خود شما زنا يه دليل مهمشه. بيايد براي اولين قدم فرافكني ها رو كنار بزاريم هيچ پديده‌اي از نيرويي يك سويه بوجود نمي‌آد. دلايل خيلي مهمي براي اين عدم اراده‌ي تغيير توي خود زنها وجود داره. يعني به خيلي دلايل خود زنها ميلي به اين تغييرات ندارن. شايد يكي از اين دلايل (من گفتم شايد !) اضافه شدن بار مسئوليت باشه. زني كه تا ديروز دايره زندگيش بسته به خونوادش، كسبه‌ي محل و صغرا خانوم و كبرا خانوم بود حالا از امروز بايد وارد يه محيط بزرگ بشه به اسم اجتماع با يه عالمه آدم غريبه، با هزار چشم ناپاك با دهها هزار دست كثيف ( و صدها هزار بهانه‌ي ديگه ) الان خيلي‌ها جواب مي‌دن كه همين هزار چشم و ده‌هزار دستها هستن كه باعث مي‌شن زنا تو خونه بشينن، ببخشيد كه توهين مي‌كنم ولي من دقيقن به‌خاطر همين خيليهاست كه تصميم مي‌گيرم ديگه ننويسم. نه اين هزار چشم و ده‌هزار دستها همه جاي دنيا وجود دارن و اين توي ذات مردهاست (مثل وراجي كه تو ذات زنهاست) ولي آيا ملت سرزمين وايكينگ‌ها (كه خورش و گايش جزو افتخاراتشون بود) الان بيشترين نسبت زن شاغل رو توي دنيا نداره و همينطور آمريكا با اون‌همه مرداي هرزه ؟

مشكل اينجاست كه شما هم خر رو مي‌خواين و هم خرما رو، مي‌خواين بدون دادن هيچ تلفاتي امام زمانتون بياد و اينجارو تبديل به مدينه‌ي فاضله‌ي مدرن و غير اسلامي بكنه و بره.

همونطور كه گفتم افتخارات باستاني مردهاي سوئد چيزي جداي از اين رونديه كه الان توش هست در حاليكه ما ايراني‌ها (به تازي‌ها و تازي زاده‌ها كاري ندارم) در زبونمون حتي هيچ فرقي بين زن و مرد نداريم (ما تو فارسي مذكر و مونث نداريم) و توي قديمي‌ترين كتابمون يعني اوستا هم هيچ خبري از مرد كه نيست، هيچ، پر از نكات زيبا در زمينه‌ي زن ذليليه، مثل مهر مثل آبان مثل اسفند و مثل آناهيتا. اين سوئدي‌ها بودن كه همزمان با روند بالا رفتن سواد عمومي جامعه‌شون بدون هاي و هوي فرهنگشون هم تغييركرد و الان به اينجا رسيدن كه وحشي‌هاي اروپا متمدن‌ترين‌هاشون شدن و به جايي رسيدن كه سوئد امروز مثل يه مزرعه با يه گله حيوناي اهلي شده. و چيزي كه مسلمه توي اين روند تغيير زن و مردهاي زيادي بودن كه با اين روند مخالف بودن و در مخالفتشون هم خيلي ثابت قدم بودن و مشخصن در اين ميان هم مردها و مخصوصا زنهاي بسياري قرباني شدن از بد رفتاري و فشارهاي اجتماعي تا تجاوزو ضرب و جرح وقتل ديدن . . .

بيشتر از اين نمي‌نويسم چون ديگه كسي نمي‌خونه ولي تازه فكم گرم شده بود تازه مي‌خواستم درباره‌ي آمريكا، يه باغ وحش كه مرغ و تخم‌مرغ تا دايناسورها توش كنارهم  زندگي مي‌كنن، بنويسم. يه كم به اينا فكر كنين نتيجه مستقيم برابري حقوق زن و مرد يعني اينكه زنها بايد نون شبشونو خودشون از ميون اين جنگل بيرون بكشن ديگه نمي‌تونن بشين خونه تا پسراي محل سرشون باهم دعوا كنن، حالا اونان كه بايد به هر طريقي و حتي با شكستن غرورشون دل پسره رو بدست بياره و بخاطرش با دختراي محل درگير بشن ديگه نه از خواستگاري خبري خواهد بود نه از مهريه و نه از خونه و ماشين شوهره ديگه كسي بخاطر حفظ پرده دختره رو با قيمت بالاتر نمي خره و هزار تا ديگه‌ي ديگه و شايد همين‌ها هستن كه باعث مي‌شن خيلي از زنهاي ايران تو نيمه راه برابري حقوق سرخر رو كج كنن و برگردن