زندگی ریاضی است:

اگر خوبی ها را جمع کنیم ؛

اگر بدی ها را کم کنیم ؛

اگر شادی ها را ضرب کنیم ؛

اگر درد ها و غم ها را تقسیم کنیم ؛

اگر از نفرت و کینه ها جذر بگیریم اگر کمک و یاری ها را به توان برسانیم ؛

زندگی بهشت و گلستان می شود.

ویکتور هوگو

بعضي آدم ها مثل يه آپارتمان اند، مبله و شيك و راحت ، دو روز كه توش مي شيني دلت مي گيره.

بعضي ها هم مثل يه قلعه اند

خودت رو مي كشي تا بري توش بعد مي بيني اون تو هيچي نيست جز چند تا سنگ كهنه و رنگ و رو

رفته. بعضي ها هم مثل خونه ويلايي اند ، پات رو كه مي ذاري تو مي فهمي دو روز ديگه بايد از

اونجا بري ، بعضي ها هم مثل يه ديوار قديمي كوتاه يه باغ اند ، مي ري تو و هي قدم مي زني و باغ

تموم نمي شه ، نگاه مي كني ، عطرها رو بو مي كشي ، رنگ ها رو تماشا مي كني ، مي ري و

مي ري... آخري در كار نيست ، به ديوار كه رسيدي مي توني دور باغ بگردي ، تازه هر فصلش هم يه

جوره ...

گاهي وقتا حسابي كلافه ام ميكني

از غم وغصه ها كوه بزرگي مي سازي

بعد مي ذاري جلو چشمات تا هيچ كس و هيچ چيز رو نبيني

تازه سر خدا هم داد مي زني كه چرا كم پيدا شده؟

چرا ازت دور شده ؟

چرا رفته اون بالا بالا ها و اين پايين پايين رو نمي بينه ؟ !

چرا كمكت نمي كنه ؟!

و هزاران چراي ديگه

ولي خوبه كه با كوچكترين تلنگري ميفهمي كه خداوند مهربونتر از اين حرفاست

از رگ گردن بهت نزديكتره وهميشه وهمه حال كنارت

اين خود تويي كه از يادش غافل شدي

اين تويي كه ازش دور شدي

اين تويي كه نمي بينيش

اين تويي كه...

خدا جون به خاطر همه چيز ازت ممنونم

خيلي خيلي زياد

چرابيشتر ما آدمها ( البته فكر كنم بگم بشر بهتره ) اينطوري هستيم !

فكر مي كنيم غم وغصه ما بزرگترين غم و غصه است

اگه كسي يادمون نكنه بي معرفته ولي اگه ما از كسي يادي نكرديم فقط سرمون شلوغه و فكرمون مشغول

به خودمون حق مي ديم سر به سر ديگران بزاريم ، شوخي كنيم ، ايرادشونه بگيم

ولي اگه كسي باما اين برخورد رو داشته باشه زمين وزمان رو به هم مي ريزيم

موقعيت هيچ كس رو درك نمي كنيم ولي انتظار داريم همه ما رو بفهمن

اگه كسي ازمون به خاطر اشتباه نكرده اش عذر خواهي كردكلي به خودمون مغرور مي شيم

ولي سخت حاضر به عذر خواهي از كسي مي شيم

انتظار داريم همه رعايت حال ما رو بكنند ولي به ديگران كه مي رسه مي گيم مشكل خودشه


..................................................

زماني دانش آموز مشتاقي بود كه مي خواست به خرد و بصيرت دست يابد . به نزد خردمند ترين انسان شهر ،

سقراط ، رفت تا از او مشورت جويد .

سقراط فردي كهنسال بود و در باره بسياري مسائل آگاهي زيادي داشت . پسر از پير شهر پرسيد چگونه او نيز

مي تواند به چنين مهارتي دست پيدا كند .سقراط كه زياد اهل حرف زدن نبود , تصميم گرفت صحبت نكند و به

جايش عملاً براي او توضيح دهد .او پسر را به كنار دريا برد و خودش در حالي كه لباس به تن داشت , مستقيماً به

درون آب رفت او دوست داشت چنين كار عجيب و غريبي انجام دهد و مخصوصاً وقتي سعي داشت نكته اي را

ثابت كند .
شاگرد با احتياط دستور او را دنبال كرد و به درون دريا قدم برداشت و نزد سقراط به جايي رفت كه آب تا زير

چانه اش مي رسيد سقراط بدون گفتن كلمه اي دستش را دراز كرد و بر روي شانه پسر گذاشت سپس عميقاً در

چشمان شاگردش خيره شد و با تمام توانش سر او را به زير آب فرو برد .

تلاش و تقلايي از پي آمد و پيش از آنكه زندگي پسر پايان يابد , سقراط اسيرش را آزاد كرد . پسر به سرعت به

روي آب آمد و در حالي كه نفس نفس مي زد و به دليل بلعيدن آب شور به حال خفگي افتاده بود.

به دنبال سقراط گشت تا انتقامش را از پير خردمند بگيرد . در نهايت تعجب دانش آموز , پيرمرد صبورانه در

ساحل منتظر ايستاده بود . دانش آموز وقتي به ساحل رسيد , با عصبانيت داد زد : ((چرا خواستي مرا بكشي ؟))

مرد خردمند با آرامش سئوال او را با سئوالي جواب داد پسر وقتي زير آب بودي و مطمئن نبودي كه روز ديگر را

 خواهي ديد يا نه چه چيز را در دنيا بيش از همه مي خواستي ؟

دانش آموز لحظا تي انديشيد سپس به آرامي گفت مي خواستم نفس بكشم .

سقراط چهره اش گشاده شد و گفت اري پسرم هر وقت براي خرد و بصيرت همينقدر به اندازه اين نفس كشيدن

مشتاق بودي آنوقت به آن دست مي يابي .

 خاطره اي به ياد ماندي از معلم هاي زندگيتون برام بگيد .





*******************************************




دلم براي دوران دبيرستان ، هم كلاسي هاي خوبم كه ازشون دور افتادم

معلم هاي خوبم مخصوصا معلم زبان دوره دبيرستان يك ذره شده .





********************************************





روز معلم رو به همه معلم هاي دلسوز زندگيم تبريك ميگم .

خدا رو شكر تو زنده رود هم معلم هاي خوبي داشتم .

 سلام اين پست هم به دعوت ققنوس (طيبه جان )و شوخي هاي خيلي جدي (شوخي )

سكوت ،يكي از اسرار عشق است .



شرمنده توضيحي ندارم بدم

یکی بود، یکی نبود

یکی بود که یه روزی تصمیم گرفت زندگی کنه و از اونجایی که فکر می کرد همه ی اطرافیانش بلد نیستن

یه دفتر و قلم برداشت و راه افتاد که روش زندگی کردن رو یاد بگیره..

اولش به یه عارف رسید. کاغذش رو گذاشت جلوش و هر چی اون گفت نوشت.. همش رو هم با وسواس حفظ کرد

یه روزی توی مشت های گره شده ی اون عارف اسکناس هایی رو دید که در قبال فروش هویتش به دست آورده بود..

همه ی نوشته ها رو دور ریخت و مغزش رو پاک کرد و رفت سراغ یه آدم مهمی که زندگی رو یاد می داد

از دور که نگاهش کرد دید حرف هاش خیلی مهمه. به زحمت بهش نزدیک شد تا حرف هاش رو بشنوه.

بعدش همه رو نوشت و تمامش رو از بر کرد

یه روز دید که اون آدم مهم زندگیشو با چند تا کاغذ سبز عوض کرد.. نوشته هاش رو به باد داد و ذهنش سفید شد

آدمی رو که کاغذهای سبز زیادی داشت پیدا کرد و از کنارش جُم نخورد.. تا اینکه یاد گرفت اونم کاغذ سبز درست کنه.

همش فکر می کرد این دفعه فهمیده زندگی کردن چه شکلیه و هی به دیگرون فخر فروخت که یاد گرفته

یه روز آتش سوزی شد و اون آدم نتونست با کاغذهای سبزش کاری کنه.. اونجا یه نفر با قلبش شهر رو نجات داد

دختر کوچولوی قصه ی ما کاغذهاشو یواشکی انداخت تو آتیش و رفت سراغ اونی که قلبش تو دستاش بود..

حالا دیگه لمس زندگی براش معنا پیدا کرده بود و می تونست ساعتها عاشقانه درباره ی زندگی حرف بزنه

یه روز سیل اومد و قلبش که دستش بود تو آب ها سر خورد و رفت.. اون یه نفر هم قلبش رو گرفت

تو دستش و رفت تا به آدمای شهرهای دیگه کمک کنه

روی یه تپه.. پر از خار.. تنها.. پر از سرما..

به پایین نگاه کرد.. به دست هاش نگاه کرد .. به جای فشار قلم رو انگشتاش.. به یک تکه از کاغذ سبز لجن بسته ای

که از گوشه ی لباسش آویزون بود.. به جای خالی قلبش.. خواست غصه بخوره اما زیادی سردش بود

به جاده نگاه کرد.. چندتا معلم جدید رو دید که تبلیغ می کردن راه زندگی کردن رو تضمینی یاد می دن..

به پشت سرش نگاه کرد.. همه ی راه بلد ها رو آب برده بود

بالای تپه.. تنها.. سرمازده.. خسته.. نگاهی به آسمان انداخت.. خورشید گرمش کرد.

دیگه نه به جاده نگاه کرد و نه به پشت سرش

اومد پایین و رفت طرف دهکده .. بدون کاغذهاش و آموخته هاش راه افتاد تا بره و خودش شروع کنه .




**************************************



من هم از ، دل باروني ،ياياس ، صنم ، بانوي شب ، صبا ،

 ناز ، شايلي ، نگار ، نينا ، نعيمه دعوت به بازي ميكنم .

به جاي پنج نفر ده نفر دعوت كردم

براي توضيحات بيشتر به وبلاگ ققنوس و شوخي هاي خيلي جدي مراجعه شود.

(( رهرو آن نيست كه گه تند و گهي خسته رود      رهروآنست كه آهسته و پيوسته رود ))

ما و مجنون درس عشق از یک ادیب آموختیم

او به ظاهر گشت عاشق،ما به معنی سوختیم