چنيـن گفـت زرتشـت نيکـو سرشت

که بـايـد به زر گفـته هايـش نوشت:

                                  چــو از ذات حـق آمـدست آدمی

                                  به فـردوس هـم می رود او  همـی

                                  بگفتــا کـه آزاده بــاش و رهـا

                                  ز هـر بستـه جانی گـره بر گشـا

                                بـه سـوی اشـايی شو و راست باش

                                نه خـود کش، نه راضی به کشتار باش

                                به انـديـشه  نيـک و به گفتـار باش

                                خداونــد نيکــی به کــردار باش

                                به جـز راستـی، راه ديگـر مَپـُوی

                                سخن با کسی جـز به نيکـی مگـوی

                                خــدا داده ات اختيــاری به خـوی

                                تو  با اختيـارت به هـر سـو بپـوی

                               عــنان ده بـه  گفتـارهـای کسـان

                                مکـن داوری هـای پيـش از زمـان

                                اگـر کـس سخـن آردت گـوش دار

                                به خـوب و بـد آن سخن هـوش دار

                                مـرنجان ز خشمش خـروشان دمـش

                                نيـوشـا بـه گفتـار بيـش و کمـش

                                سپـس، تـا نگـردی بسی تو غميـن

                                بهـش بـاش و به زان ميتان بر گزين

                                کـه، ار بـد گـزينـی ببينی زيـان

                                زيـان از تـو پيـش آيـد انـدر ميان

                               و گـر هـم گـزيدی بد و خار و خس 

                              مبــادا کـه  آزارت آيـد بـه کـس

                              که  زان بـد گـزينـی چنين بهـر شد

                               نـی از نيـک و نی از  بد شهـر شد

                               تـرا در گـزينـش تـوانـايـی است

                               ز خـوی خـدا  در تـو دانـايی است

بيفـزود زرتشت والا مقـأم

که نيکو سخن را نمايد تمام:

                               مبــادای دستـور کشتـن دهـی

                               فُــرو مايه کـردار را تـن دهی

                               بپـرهيــز از کشتـن هر کسـی

                               که  نی از پليـدی  به جايی رسـی

                               گر اين پنـد هـا را به کار آوری

                               به  سـوی رهـايی قـرار آوری

                               رهـا از منـی سـوی مايی شوی

                               به سـوی اهـورا خـدايی شـوی

جشن مهرگان بر همه ایرانیان وطن پرست مبارک به امید ایرانی پر از شادی و مهربانی

شاد باشید

2*2=4 تا

نه عزیزم 2+2=4 تا

هر دوی شما دارین اشتباه می کنین 1+1+1+1=4 تا

هر سه تایی بی سوادین 4*1=4 تا

آخه شماها که چیزی حالیتون نیست چرا حرف مفت میزنین علم ثابت کرده 2/8=4 تا

همتون خفه شین، بی شعورا،شما که چیزی حالیتون نیست غلط می کنین نظر میدین هر آدم روشن فکری می دونه جزر 64 را بر 2 تقسیم کنین نتیجش می شه 4 تا

نه اصلاً قبول ندارم از نظر ریاضیدانان مسلمان همیشه 1+1+1*2=4 تا بوده که البته به علت مسلمان بودن آنها می شود به صداقت گفته های ایشان اطمینان کامل داشت.

نه آقا در این مسئله که این حرفا مطرح نیست مهم اینه که از نظر منطق و فلسفه جمیع عقلا ومتفکران معتقد هستند که  :

1-3/ 15=4 تا  

و....

و.....

و....

و...

و باز هم بحث و باز هم بحث و باز هم .

هر کدام از ما می توانیم یکی از این صاحب نظران باشیم فرق نمی کند در چه مبحثی، ریاضی باشد یا هندسه ، دین باشد یا کمونیسم ،سیاست باشد یا...

مهم چیز دیگری است.

حالا 4 مهمتره یا 2*2 یا2+2 یا ....

نمی دانم شاید هم هیچکدامش

شاد باشید

اصلاً دلم نمی خواست این روزهای آخر سال بگذره . شک ندارم که شما هم متوجه شدید که این روزها با بقیه روزها متفاوتند . در این روزها یک بوی خاصی در هواست که حس خوبی را در انسان به وجود می آورد یک جور آرامش و امید اما حیف که مثل همیشه نیروی طبیعت از توان ما برای تحقق بخشیدن به آرزوها و درخواست هامون بیشتره . باورم نمیشه که به این زودی یک سال گذشت . پارسال موقع سال تحویل داشتم به آخرین سجده نماز می رفتم که سال تحویل شد ، بعدش مامانم به شوخی گفت : دیگه تا آخر سال باید همش نماز بخوانی ، الان که به این جمله فکر می کنم خندم می گیره مگر انسان می تواند در یکسال این همه تغییر کند؟؟؟ برای من که باورش سخته بماند

امشب ، شبی است که همه ما یک شروع تازه را تجربه می کنیم ، سفره هفت سین را می چینیم شمع ها را روشن می کنیم ، یک فال حافظ می گیریم و بعد شروع یک سال جدید ، سالی که باید با زحمت و پشت کار ما سالی سازنده و موفقیت آمیز برایمان باشد.

برای شما تک تک دوستانم آرزوی سالی خوش و سرشار از شادی و موفقیت می کنم و برای وطنم، ایران سالی همراه با سربلندی و افتخار

به امید شادی همه ایرانیان.

امیر که گویی در میان هیاهو و صدای سم اسبان ، سخن عین القضات را نشنیده بود  میدان را ترک گفت. از پیش، غبار، همه جا را فرا گرفت . پس قاضی القضات جمعیت را به سکوت فراخواند و با این جمله که امیر را سلامت و حکومت مستدام باد ، چنین آغازید : (( کاش! ای مرد جوان استادت امام محمد غزالی اینجا بود، تا به چشم خیش میدید ، چگونه شاگردی پرورانده است.یقین دارم که اگر در این مکان حضور داشت، او خود طناب دار را بر گردنت حلقه می ساخت.ای مرد!تو نیک می دانی ،که اگر نبود اسلام و لطف سربازان خدا بر این سرزمین، اکنون ،کفر سراسر این خاک را در لعن و نفرین داشت و این سرای خانه راحت شیطان بود .پدران تو اسلام را پذیرا شدند تا در سایه ی مرحمت و لطف خداوندمتعال قرار گیرند.تو عمر خود را به ترویج و تبلیغ دین اسلام سپری کردی، چرا نمی خواهی از آن همه توشه که اندوختی ، خود به قدرجایگاهی در بهشت بهره گیری؟بگوی کلام آخر را و بر دار شو، که سزای آن که منکر حق و حقیقت است جز مرگ نیست و در آن آتش دوزخ!))

 ملایان به صدا در آمدند که : (( احسنت! ،احسنت!))

 مردم، نگاه کنجکاو خیش را به عین القضات دوختند.آفتاب درخشان، دیگر تمام میدان را فرا گرفته بود.پس ، عین القضات به طناب دار نزدیک شد و چشم به آن دوخت ...

 آنگاه روی به مردمان کرد و گفت : (( استاد من ، احمد غزالی بود . نه امام ، محمد غزالی، احمد خود درویشی گزیدچرا که راه برادر را و راه شریعت را راه ریا می پنداشت ، اما قاضی راست می گوید، من مروج و مبلغ آن چه بودم که استادانی همچون غزالی در گوش زمانه سروده بودند .کسانی هم همچون همین قاضی القضات، که تمامی ذرات وجودشان ، انباشته از دروغ و ریا است.امروز می فهمم و برای شما باز می گویم که اکنون می فهمم که چگونه همین امام محمد غزالی ، از سر عجز و ناتوانی ، مخفیانه به محضر استاد الاساتید ، حجت الحق ، حکیم عمر خیام نیشابوری می شتافت تا فلسفه بیاموزدو چون به منبر می رفت، حکم به تکفیر این استاد بزرگ عشق و انسانیت می داد ، دین و تفکر دینی چشمها را کور می کند و عقل را زایل!مرا در آن زمان که اعتقاد بود، فهم نبود که از چه روی، غزالی چنین منش دارد ؟ اما اکنون به درستی می فهمم ، البته ، آن عقیدتی که اساسش بر دروغ و ریا و خرافه و نادرستی شکل گرفته است ، پروراننده ای اهریمنانی چون قاضی القضات و استادان من است.

 زیادت نمی گویم . مرا مرگ ،نزدیک است!قاضی القضات می گوید پدران من اسلام را پذیرفتند تا در رحمت الهی را بر روی خیش بگشایند ! آیا در میان شما کسی هست، که بداند،اسلام چگونه به این سرزمین آمد ؟آیا شما می دانید آنان که اسلام را بر این سرزمین حاکم ساختند ، از چه روشهایی استفاده کردند و چگونه می اندیشیدند ؟معاویه، خطاب به والی خوزستان و فارس (( زیاد فرزند ابیه)) می گوید : (( این مردم(ایرانیان) را باید ذلیل کرد،باید به همان روشی که عمر خطاب!آنها را می کوبید ! طوری کوبیدشان که هرگزنتوانند سر بردارند...سعی کن هرچه دشواری و عذاب باشد.نسیب این اعاجم(ایرانیان)شود.کاری کن که سنگینی بارها،بر دوششان هر چه بیش تر ، فشار آورد...عجم ها را هرچه بیشتر ذلیل کن ، به آنها توهین کن...))این نمونه ای از رحمتی است که مسلمانان به ایران آوردند!!!... 

آیا در میان شما کسی هست که بداند، آیین پدرانش،پیش از ورود اسلام به ایران چه بوده است؟  آری مردمان!ما ایرانیان را، تا پیش از ورود اعراب، آیین راستی بود .ما مردمان ، گفتار نیک می پنداشتیم و اندیشه نیک می خواستیم و کردار نیک!ما مروج محبت و عشق بودیم و دانش و عدالت. اینجا سرزمینی بود که شهرهایش به خانه های دانش و کتاب شهره هفت اقلیم بود.اینان!همان کسانی که قاضی القضات، محمد فرزند عبداله مکی ، از تخمه ی ایشان است، به نام عدالت و آزادی و بر قراری حکومت خدا، بر این سرزمین تاختند، شهرها را ویران کردند و کتابخانه ها را سوزاندند، مردمان را از زن و مرد و پیر و جوان کشتند ، انچنان که از کشته پشته ساختندو از خون جوی روان کردند و جز تخم نفرت و کین و دروغ و ریا نکشتند.این بود آن رحمتی که قاضی القضات را افتخار به آن است . آیا نبود این همه ، جز انچه استحقاق لعن و نفرین داشت ، درست عکس آن چه حاکم شرع می گوید؟))

 زنی از میان جمعیت گفت : (( چگونه باور کنیم، سخنان مردی را که تا دیروز خود همه توان را در راه اسلام نهاده بود و امروز خلاف اعتقاد خیش می گوید؟ چه اعتباری است سخن چنین آدم دمدمی مزاجی را؟))

 جمعی در اطراف آن زن، سر به تایید آوردند.

 عین القضات لختی سکوت کرد.سپس سر برداشت و چنین گفت : (( تا دیروز ، مرا امید بهشت بودو جوی های روان از شیر و عسلو حوری های آنچنانی که میدانید. تا دیروز ، مرا معامله ای بود و داد و ستدی با انچه خدایش می پنداشتم. تا دیروز ! هر آنچه نیک می دانستم و نیک می پنداشتم، به مکتبی نسبت می دادم ، که هر آن چیز بود ، جز آن چه من ، به دروغ ، اما از روی نیت پاک ، به آن متصل می ساختم.

 آری ، تا دیروز،من قادر بودم برای آنچه که فکر می کردم دارم، و برای آنچه که می اندیشیدم، ممکن است در سرای دیگر بدست آورم، تن به ریا و دروغ بدهم ، و مردمان را نیز به دنبال خیش کشم. اما اکنون چه ؟ اکنون که مرا هیچ باوری نیست، جز عشق به شما مردمان و نیکبختی شما، چه؟

 آری اکنون است که من خودِ خویشتنم، نه با کسی و چیزی در معامله ام، نه مرا چیزی است برای از دست دادن، و نه امیدی برای به دست آوردن. دیگر نه ترس از دوزخ دارم، نه امید بهشت، نه هراس از مرگ! پس آشکارا حقیقت می گویم، چرا که آزادم.اندیشه ام را هیچ بندی به اسارت نبرده است.

غروب آخرین سپیده

داستان قتل عین القضات همدانی

...برخیز مزدک

سرنگهبان با قدی بلند، سینه ای ستبر، ریشی انبوه و شمشیری آخته در چهار چوب در ایستاده بود و چشم در چشم عین القضات دوخته بود.

عین القضات ،با سر و رویی آشفته ، گیسوانی در هم ، جامه ای پاره و آلوده در سرگین چهارپایان و چهره ای و دست و پایی پوشیده از خون خشکیده و گرفتار در غل و زنجیر ، آنچنان به گرسنگی و تشنگی گرفتار بود که توانی برای برخاستن نداشت. پس با صدایی ضعیف گفت : (( کمی آبم دهید!)).

سر نگهبان به راهرو رفت و با پیاله ای بازگشت.

عین القضات تا قطره ی آخر نوشید، جانی گرفت. نگهبان پیاله برگرفت و به گوشه ای پرتاب کرد.دست بر زیر بغل عین القضات زد و از زمین بلندش کرد.عین القضات بر پا ایستاد و زنجیر را که چون سوهان ،زخم کهنه مچ پا را می آزرد به دنبال خیش کشید.

سرنگهبان راه دراز راهرو را در پیش گرفت.رقص شعله ی مشعل ها ، بر چهره و چشمهای عین القضات می لغزید.

سرنگهبان به عقب روی برگرداند، از بیرون صدای هیاهوی گنگ مردم به گوش می رسید....

_هان! مزدک!راست گوی! اکنون که فرشته ی مرگ را در آغوش می بینی، به چه می اندیشی؟

_فرشته ی مرگ!

_آری مرگ! می هراسی نه؟

_هراس! از چه؟اگر از پیش از تولد ، از برای تولد، مرا شادی بود،اینک مرا برای مرگ نیز هراسی است!

_بزرگ می گویی مزدک!پیش از تولد، تو نبودی، اما اینک هستی!

_و پس از مرگ نیز نخواهم بود، که هراسی ام باشد.

_ها!ها!ها! پس اعتراف می کنی به کفر!قاضی راست می گفت که تو معاد و جهان آخرت را دروغ و پندار می پنداری!

***

دو نگهبان مسلح، در دروازه قلعه، رو به میدان را گشودند.سرنگهبان گام به میدان نهاد و عین القضات از پی او .کسبه دورادور میدان،در برابر مغازه هایشان ایستاده بودند.گویا شب را هیچ کس در شهر، نیارمیده بود .سحرگاه بود و شعاع آفتاب نو، بر بام شهر خاموشان،نرم نرمک می لغزید.پیر و جوان و کودک،زن و مرد،گوش در گوش،پشت در پشت،میدان بزرگ شهر را پوشانده بودند.در میانه ی میدان،طناب دار رها از تیرک علم شده،با نسیم صبحگاهی، آرام و در انتظار می رقصید.

قاضی القضات،روحانی برجسته،فقیه عالی قدر دستگاه حکومت،مفتی اعظم محمدفرزند عبداله مکی ، با عبایی سپید و دستاری سیاه، در حالی که طومار حکم حکومتی ،مبتنی بر فتوای علمای اعظم را در دست

می فشرد با چشمانی غضبناک و خیره در میان چهار نگهبان سرخ پوش شولا به دوش ، ایستاده، انتظار می کشید.

با ورودعین القضات همدانی،مردمان کنار کشیده، راه گشودند.پچ پچی درگرفت و چشمها در چشمهای عین القضات چرخید.

سرنگهبان به عقب برگشت.دست بر شانه عین القضات نهاد و او را به سوی طناب دار کشید.قاضی القضات دست به سوی سرنگهبان دراز کرد و خطاب به وی چنین گفت: (( صبر کن! علما ، عدالت را در حق او تمام کرده اند.او فرصت دارد پیش از مرگ از خیش دفاع کند .من نیز خود پرسشهایی از او دارم.مردم نیز آزادند که نظر دهند.ما می خواهیم به این انسان نشان دهیم که اسلام تا چه حد حقوق انسانها را ارج می نهد.بگذار این کافر بفهمد که صدور این حکم نه از روی بغض ، که از روی اجرای عدالت الاهی است.)) مردم، آرام شدند.سرنگهبان،سرنگهبان دست از شانه عین القضات برکشید.دژخیم از طناب دار فاصله گرفت.قاضی القضات گامی به سوی عین القضات برداشت.عین القضات با حالی نزار، چشمانی بی فروغ و رویی زرد، ایستاده چشم به اطراف می چرخاند.

قاضی القضات به سخن آمد که:(( هان!ای جوان خام! کجاست آن همه مهمل بافی،که به عنوان عشق و فلسفه در اذهان خام می انباشتی؟آیا هیچ نیندیشیدی که وقتی کلام خداوندی را به زایده ی فلسفه می آرایی، شک رواداشته ای ،در آنچه کامل و تمام است؟))

_عین القضات را لبان خشک،لبخندی نشست.پس دست به سوی خورشید گرفت و چنین آغازید: ((خورشید را چه حاجت واسطه است.حتا کوران نیز،از گرمایش پی به وجودش می برند.اگر خدای است که جهان به اراده ی خیش می سراید،نیازش نه به بوزینه هایی چون تو است، نه رسولی که اوهام قبیله اش را کلام  وحی خواند!))

جمعیت را همهمه فرا گرفت، سر نگهبان شمشیر از نیام برگشید و با چشمان از قاضی القضات رخصت خواست تا درآن، سر از بدن عین القضات جدا کند. جمعی از ملایان حاضر در کنار میدان با خشم فریاد کشیدند: ((تحمل نکنید ، خونش بریزید، که جایگاهتان صدر بهشت باد.))

کودکانی که دست بر دامان مادر داشتند ، با دهانباز و چشمان وحشت زده،حیران در آشوبمیدان، مضطرب و پریشان ، می نگریستند.

قاضی القضات دست راست را به آسمان بلند کرد و گفت: (( آرام باشید ، آرام! ما شما مردم را به اینجا فراخواندیم، تاخود به چشم خود ببینیدو با گوشهایتان بشنوید، که حافظان بیضه اسلام جز به عدل نگویند و جز به عدالت حکم نکننداینک خود شاهدید کفر را و ارتداد را..! اما ما به او فرصت خواهیم داد  تا بگوید و خود را رسوا سازد ، تا نگوییددشمنان دین خدا ، که حکم بر ستم رفت، بنده ای را ))

ادامه دارد...

سلام بچه ها مهرگان بر همه شما مبارک .

خوشحالم که دوباره زنده رود باز شد . البته خیلی گرفتار شدم و نمی تونم زود به زود بهتون سر بزنم .

فقط اومدم تبریک بگم و عذرخواهی کنم .

راستی این سیاوش کجاست ؟ نکنه ...........

جاری باشید