قضیه ما هم شده مثل دا رندگان  انتن های ماهواره وقتی   شروع به جمع اوری می کنند  همه خانواده ها یه مدت انتن های خودشون رو پنهون می کنند وقتی اوضاع خوب شد دوباره بیرون می یارن

من هم  وقتی تهدید شدم که  وزارت اطلاعات دنبال وبلاگ  هایی مثل مال من است    وسایلمو جمع کردم متن اعتراف نامه خودم رو هم اماده کردم و در ان اعلام کردم  همزمان هم با موساد و هم با سیا و هم با اینتلجنس سرویس و چند تا سازمان اطلاعاتی دیگر  ارتباط داشتم(مرد مثل من کم پیدا می شه که همزمان.......) و برای این کار با انها پول می دادم

تا اینکه میرای عزیز  اطلاع داد  فعلا اوضاع امن و امان است  ما هم بدو   اومدیم  متن اعتراف نامه رو پاره کردیم    همه چیز و تکذیب کردیم  که با کسی ارتباط داشتم (قابل توجه دختران جوان که دنبال  شوهر  افتاب ندیده هستند)

من قدس رادیدم

چند  روز پیش روز جهانی قدس بود عده ای سازمان یافته یا خود جوش امدند فریاد زنده باد و مرده باد سر دادند و دعا کردند  که قدس ازاد شود انها قدس راببینند  و این یهودی هایی که از نژاد  پست هستند(نقل قول از هیتلر) در دریا بریزنند اما  من بدون اینکه قدس ازاد شود قدس رادیدم

اری من قدس رادیدم در میدان هفت تیر  در ضربات باتوم  استوار دوم حسنی که  بر تن نحیف دختری وارد می شد

اری من  قدس رادیدم در  فریاد های ریس جمهور  منتخب شورای نگهبان که فر یاد می زد  این است صدای ملت ایران و در حالی که کل جمعیت ایران به چند هزار نفر سازمان یافته تقلیل یافته بود(انرژی هسته ی حق مسلم ماست)فریاد زده شد

اری من قدس رادیدم   در پشت    دانشجوی زندانی که     کلمه هیجده تیر بر  پشت او با چاقو توسط باز جوی او  نوشته شده بود

اری من قدس را دیدم در گریه های دختر  کوچک  موسوی خویینی ها که  گمان می کرد پدرش را کشتند و به  او چیزی نگفتند

اری من قدس رادیدم در گریه های خواهری که برادرش را در اوژانس بیمارستان  بابت  نداشتن پول عمل جان باخت

اری  من قدس را دیدم در مداوای مجروحان  فلسطینی در بیمارستان خاتم الانبیا

اری من قدس را دیدم در خنده های   سید خندان و خوش قیافه ای که    دانشجویان  با یک اشاره او   حاضر بودند  جانشان را در کف دست بگیرند اما او    هیچگاه به انها اعتماد نکرد

اری من قدس را دیدم در تن فروشی دختری که بابت  هزینه دیالیز پدرش عاجز شده بود

اری من قدس را دیدم  در خیابان های فرحزاد  و بچه هایی که خرج  یک هفته انها  حقوق یک ماه یک خانواده است

اری من قدس را دیدم در جنگ را نعمت دانستن

با جمعیت همرا می شوم

حالا همه یکصدا القدس لنا

همه فریاد زدند القدس لنا

و من فریاد زدم القدس لا نا صدای من بین جمعیت گم شد

سوال

این عکس ها متعلق به چه دورانی است

1)چنگیز خان

2)هلاکو خان

3)اغا محمد خان قاجار

4)شخصی بنام محمود احمد ی قشنگه

فکر کنم این داستان  زیباترین داستان کوتاهی بود که خوندم   داستان از علیرضا محمودی ایرانمهر است  دلم نیومد که این داستان رو اینجا نزارم

تو رو خدا با دقت بخونید حتما لذت می برید

ابر صورتی

آن صبح سرد سوم دي ۱۳۶۰، فقط دوست داشتم به تكه ابري كه در لحظه‌ي طلوع صورتي شده بود نگاه كنم. ما پشت سر هم از شيب تپه اي بالا مي رفتيم و من به بالا نگاه مي كردم كه ناگهان رگبار گلوله از روي سينه ام گذشت. من به پشت روي زمين افتادم، شش هايم داغ و پر از خون شدند و بعد از سه دقيقه،‌در حالي كه هنوز به ابر نارنجي و صورتي نگاه مي كردم، مُردم. هيچ وقت كسي را كه از پشت صخره‌هاي بالاي تپه به من شليك كرده بود، نديدم. شايد سربازي بيست ساله بود، چون اگر كمي تجربه داشت، ميان سه استوار و دو ستوان كه در ستون ما بود، يك سرباز صفر را انتخاب نمي كرد.
پدرم آرزو داشت مثل برادر پزشكم به استراليا بروم. اما شايد من استعدادش را نداشتم. آخر تابستان به محض اينكه ديپلم گرفتم، فرودگاه تهران بمباران شد. جنگ شروع شده بود. مادر نه ماه در خانه حبسم كرد. هر روز برايم روزنامه و گاهي كتاب مي خريد. بالاخره يك روز خسته شدم و با پروانه در پارك قرار گذاشتيم. پروانه را از سال دوم دبيرستان مي شناختم و سال چهارم قول داده بوديم براي هميشه به هم وفادار باشيم. پروانه موهاي نارنجي قشنگي داشت و هميشه رژ مسي براق مي زد. سال سوم دبيرستان وقتي براي اولين و آخرين بار بعد از ظهري يواشكي به خانه شان رفته بودم، موهايش را ديدم.
هنوز شيشه عطر كادو شده اي را كه سر راه خريدم و نامه اي را كه در نه ماه حبس خانگي نوشتنش را تمرين مي كردم، به پروانه نداده بودم كه گشتي هاي داوطلب ما را گرفتند. تا وقتي ما را عقب استيشن سوار مي كردند، هنوز نفهميده بودم چه اتفاقي افتاده است. بعد از آن هم فقط به ناخن هايم نگاه مي كردم كه چشمم به چشم پروانه نيفتد.
او را با سر و صدا تحويل خانواده اش دادند و مرا به بازداشتگاهي بردند كه جنوب شهر بود، اما درست نمي فهميدم كجاست. وقتي پروانه را جلوي خانه شان از استيشن پياده كردند، يكي از همسايه ها پنجره اش را باز كرده بود و ما را نگاه مي كرد. تا وقتي راه افتاديم هنوز آنجا بود. داخل سلولم قلب بزرگي را با چيزي نوك تيز روي ديوار كنده بودند. يك طرف قلب كج شده بود. دو روز پاهايم را دراز كرده بودم و به در نگاه مي كردم. بالاخره آمدند و مرا به پاسگاهي بيرون شهر بردند. پاسگاه ديوارهاي آجري داشت كه بالاي سرشان سيم خاردار كشيده بودند. آنجا با عده‌ي زيادي كه سرهايشان را تراشيده بودند سوار اتوبوس شديم و به پادگان آموزشي رفتيم. شانزده ساعت بعد كه جلوي دروازه ي پادگان پياده شديم، گروهباني ما را به خط كرد و آن قدر دور پادگان دواند كه تا يك هفته بعد مي لنگيدم. همه سربازان فراري بوديم. شب بعد از اينكه آبگوشت رقيقي به ما دادند، دوباره به خط مان كردند و لباس هايي بين همه تقسيم كردند كه مثل كيسه گشاد بود.
آخرين باري كه پدر و مادرم را ديدم، لحظه بود كه اتوبوس ما دور ميدان آزادي مي چرخيد تا به طرف پادگان آموزشي برويم. آن دو كنار يكي از باغچه هاي دور ميدان ايستاده بودند و وقتي مرا ديدند برايم دست تكان دادند. سربازهاي ديگر هم با سرهاي تراشيده از پشت شيشه براي آن دو دست تكان دادند. پدر و مادرم خنديدند و جلوتر آمدند و براي همه ي ما دست تكان دادند.  ما هم از جايمان نيم خيز شديم و براي پدر و مادرم دست تكان داديم. نمي دانم از كجا مي دانستند اتوبوس ما آن ساعت از ميدان آزادي مي گذرد. پنج ماه بعد كه گلوله ها سينه ام را سوراخ كردند. نامه اي كه نه ماه براي نوشتنش فكر مي كردم، هنوز توي جيب شلوارم بود. شيشه ي كادو شده عطر را همان موقع در بازداشتگاه گرفته بودند.
من ساعت ها كنار بوته ي خشكي كه شبيه سراسب بود و سنگ بزرگي كه رنگ سبز عجيبي داشت، ماندم. ابر صورتي كم كم نارنجي و زرد شد و بعد به كلي ازميان رفت. ستون ما در عمق خاك دشمن راهش را كم كرده بود و وقتي رگبار گلوله ها شليك شد، هيچ كس نتوانست مرا با خود عقب ببرد. بعد از ظهر عراقي ها امدند و مرا با استيشن به سردخانه بردند. آنها مرا لخت كردند و همه جايم را گشتند. حتما مرا با جاسوس يا كس ديگري اشتباه گرفته بودند، چون تصميم گرفتند دفنم نكنند.
چهار هفته داخل كشوي فلزي بزرگي كه سقفش لامپ مهتابي داشت، ماندم. هر بار كشور را بيرون مي كشيدند لامپ روشن مي شد. بارها چند  نفر را آوردند تا مرا ببينند. بعضي ها دستبند داشتند و بعضي ها هم دست هايشان آزاد بود. اما از آخر هيچ كس مرا نشناخت. همه سرشان را تكان مي دادند و مي رفتند. روزهاي آخر بود كه دو نفر ديگر را آوردند و داخل كشوهاي كناري گذاشتند. ناخن هاي دست هر دوشان را كشيده بودند و پوست شان پر از لكه هاي آبي سوختگي بود. سه روز بعد هر سه ي ما را با آمبولانسي كه شيشه هايش را رنگ زده بودند به گورستان خلوتي بردند. هيچ كدام از گورها سنگ قبر نداشت. جاي ما از قبل آما ده شده بود مرا داخل قبر انداختند و دو اسير ايراني كه لباس زرد تن شان بود، رويم خاك ريختند. بعد كپه‌ي خاكي به اندازه‌ي قدم درست كردند كه كنار كپه هاي بي شمار ديگري بود.
هيچ يك از كپه هاي خاكي اسم نداشت. فقط يك پلاك سبز كه رويش شماره هاي سفيدي حك شده بود، بالاي هر كپه فرو كرده بودند. درامتداد قبرهاي بي نام، رديفي از درختان اوكاليپپتوس سايه مي انداختند. برادرم در نامه هايي كه مي فرستاد هميشه مي نوشت، استراليا پر از درختان اوكاليپپتوسب است و هيچ ايراني ديگري اينجا نيست.
آن طرف درختان باريك اوكاليپتوس يك ساختمان دو طبقه سيماني بود. كساني كه گاهي از پنجره هاي ساختمان سرك مي كشيدند، احتمالاً‌ مي توانستند پلاك هاي سبز روي هر كپه ي خاكي را ببينند. آن سوي ديگر گورستان مزرعه ي بزرگي بود كه در دور دست هايش، خط باريك و درازي از سيم هاي خاردار حريم  آن را نشان مي‌داد. صبح ها عده اي را با تريلر مي آوردند.
تا روي مزرعه كار كنند و بعد از ظهرها كه از كنار گورستان مي گذشتند جمله هاي فارسي برده بريده اي شنيده مي شد. غروب هشتاد و هفتمين روز كه سايه ي اوكاليپتوس ها تا انتهاي گورستان مي رسيد، سه نفر كه براي كندن قبرهاي تازه آمده بودند، پنهاني سر قبر من آمدند و يك پياز لاله را كنار پلاك فلزي كاشتند. معلوم نبود آن پياز را از كجا آورده اند، اما مسلماً مرا با كس ديگري اشتباه گرفته بودند. آدمي كه حتماً خيلي مهم بوده و با كاشتن گل لاله سر قبرش احساس رضايت و افتخار مي كردند.از فردا اسيراني كه با لباس هاي زرد به مزرعه مي‌رفتند، به كپه ي خاكي من خيره مي شدند و با حركت آرام تريلر سرهايش با هم به اين سو مي چرخيد.
پياز لاله آرام آرام ريشه دواند و ساقه اش از خاك جوانه زد. هفت روز بعد، سه افسر عراقي كه بند پوتين هايش را دور ساق شلوارشان كرده زده بودند، آمدند و بالاي كپه‌ي خاك ايستادند. آنها پياز گل و حتا پلاك سبز را از خاك بيرون كشيدند. شايد براي پاك كردن اثر پرستشگاه اسيران بود كه دستور دادند بولدوزرها درختان اوكاليپتوس را هم از ريشه در آوردند. بيل آهني حتي ما را هم از خاك بيرون كشيد و روي هم ريخت. در تمام اين مدت از سمت ساختمان سيماني صداي فريادهاي فارسي و عربي كه از هم بلندتر مي شدند، شنيده مي شد. از آخر ما را با بيل مكانيكي پشت چند كاميون ريختند. وقتي كاميون راه افتاد، هنوز صداي حركت ماشين هايي كه آرامگاه ما را صاف مي كردند، شنيده مي شد. انگشتان دست چيم براي هميشه آنجا زير خاك ها باقي ماند.
كاميون ها تا بعد از ظهر يكسره مي رفتند، قبل از غروب به جايي رسيديم كه كوه هاي بلندي داشت. كاميون ها در حياط پاسگاه دور افتاده اي پارك كردند ديوارهاي حياط را با دوغآب سفيد كرده بودند. آفتاب غروب از دروازه ي پاسگاه داخل مي تابيدو مربع سرخي روي ديوار حياط درست كرده بود. دو روز همانجا مانديم و مربع سرخ هر غروب روي ديوار پاسگاه نقش بست. صبح روز سوم دوباره راه افتاديم. جاده پرشيب و سنگلاخي بود و ما گاهي از الاغ هايي كه از كنار جاده مي گشتند، عقب مي مانديم. نزديك ظهر به دره ي عميقي رسيديم كه ميان كوه هاي جنگلي محصور بود. آنجا ما را داخل گودال درازي كه شبيه كانال بود ريختند. گودال از پيش آماده شده بود. عصر همان روز كاميون هاي ديگري آمدند و عده اي را كه تازه تير باران شده بودند روي ما ريختند. لباس هاي گشاد آنها خون آلود و سوراخ سوراخ بود و از بعضي ها هنوز خون تازه بيرون مي زد. بعد بولدوزرها آمدند و كانال را با خاك پوشاندند.
درست روي گردنم سرزني افتاده بود كه موهاي خرمايي بلندش دور صورتش پيچيده بود و چشمانش را مي پوشاند. پاهاي لاغر و سفيد مردي روي سينه ام افتاده بود و دهان بازيكي ديگر به شكمم چسبيده بود. من هم با كمر روي سينه ي مردي افتاده بودم كه استخوان هاي دنده اش خورد شده بود. اين آشفتگي خيلي طول نكشيد. شصت و پنج روز بعد گروهي سرباز و درجه دار آمدند و با عجله خاك ها را كنار زدند تا جاي ما را پيدا كنند. آنها كه دستمال هايي دور دهانشان بسته بودند، همه را به سرعت پشت كاميون ها ريختند. شايد كسي آنجا را به سازماني لو داده بود و حالا بايد اثرش پاك مي شد.
راه كه افتاديم سربازها داشتند گودال دراز و خالي را با تايرهاي كهنه پر مي كردند و رويش را با خاك مي پوشاندند.
آن شب كه كاميون ها از جاده هاي كوهستاني مي گذشتند. بوي خوبي مي آمد. چوپان شبگردي در دامنه ي كوه آتش روشن كرده بود، جلوتر رديف كندوهاي چوبي در دامنه ي ديگري زير نور مهتاب بودند. هوا پر از بوي گياهان وحشي و حشرات بود.
اگر پروانه آنجا بود تا صبح نمي خوابيديم. روي تختي كه ملافه هاي تميز داشته باشد. دراز مي كشيديم و به سوسك هاي شب تابي نگاه مي كرديم كه از پنجره ي باز توي اتاق مي آيند و خاموش روشن مي شوند. كمي بعد هوا ابري شد و باران گرفت. من روي بقيه بودم و استخوان هايم خيس شد. صبح وقتي شفق از پشت درختان نوك كوه بالا مي آمد به جايي كه منتظرمان بودند، رسيديم. كاميون از تپه اي پايين پيچيد و دشت در نور كمرنگ آسمان پيدا شد. دشت با سوراخ هاي بي شماري كه در آن كنده بودند، شبيه شانه ي عسل بود.
آفتاب كه بالا مي آمد، مرداني كه ماسك زده بودند آمدند و ما را داخل قبرها ريختند. از اينكه به ما دست بزنند نفرت داشتند، بيل هاي درازي داشتند و ما را هل مي دانند تا توي يك قبر بيفتيم. داخل قبر من دست ديگري را هم انداختند  كه دور انگشتريش حلقه اي زنگ زده بود. دندان هاي مصنوعي مردي كه در كاميون كنارم بود، از دهانش بيرون افتاده بود. يكي از سربازها كه به سرعت مي گذشت با نوك پا آن را توي قبر من انداخت. دندان ها سياه شده بودند و رويشان خون خشك شده چسبيده بود. ناخن‌هاي دستي كه حلقه داشت كبود بود. كمي بعد استخوان دراز ساق پاي كس ديگري را هم پايين انداختند. وسط ساق، بر آمدگي كوچكي وجود داشت انگار آن را از وسط به هم چسبانده بودند. حتماً قبلاً پايش شكسته بوده، اما من هيچ وقت جايم نشكسته است، چون مادرم وسواس داشت و از بچگي مواضب بود بازي هاي خطرناك نكنم.
پيدا بود قبرها را شتابزده كنده اند. ديوار قبر من كاملاً كج در آمده بود و كف آن بر آمدگي داشت. اگر زمين را دو سه بيل عميق تر كنده بودند، حتماً گورستان باستاني را كه فقط دو وجب پايين تر بود كشف مي كردند. درست زير قبر من، گور شاهزاده اي آشوري بود كه شمشير دراز مفرغي اش را با دو دست روي سينه اش گرفته بود و اگر آن را كمي بالا مي آورد نوك شمشير ميان دو استخوان لگنم فرو مي رفت.
مثل بار اولي كه دفن شدم، روي قبرم كپه خاكي به اندازه ي قدم درست كردند و روي آن پلاكي با چند شماره ي سفيد فرو كردند. روز بعد باران گرفت و دو هفته بعد زمين سبز شد. علف هاي وحشي بارها خشك شدند و فروريختند و دوباره سبز شدند. دو هزار و هشتصد و شصت و چهار روز آنجا ماندم. ريشه هاي گياهان وحشي از ديواره‌ي قبر آويزان شده بودند و شاهزاده ي آشوري همچنان شمشيرش را دو دستي گرفته بود. يك روز باز هم عده اي با بيل هايشان آمدند  و قبرها را باز كردند و ما را داخل كيسه هاي سفيد ريختند. روي هر كيسه شماره اي مي چسباندند. كيسه ها را بار كاميون زردي كردند و تا شب مي راندند. ما بر مي گشتيم. هنوز در خاك دشمن بوديم ولي در دور دست ها آسمان ايران ديده مي شد. وقتي به مرز رسيديم هوا تاريك شده بود. در پاسگاهي كه داخل خاك ايران بود، چند كاميون بزرگ زير نور افكن هاي بلند منتظرمان بودند. اگر پدر و مادر يا پروانه مي دانستند، برگشته ام حتماً آنجا منتظرم بودند. اما هيچ كس نبود. مثل چهار شنبه سوري سالي بود كه از دو روز پيش براي آتش بازي چوب جمع مي كرديم، اما عصر باران گرفت و چوب ها خيس شدند. همه به خانه‌هايشان برگشتند و هيچ كس نماند.
ما را داخل كاميون ها چيدند و به فرودگاه بردند، آنجا مرا با همه‌ ي بار اضافه اي كه از استخوان هاي بيگانه داشتم سوار هواپيما كردند و پرواز كرديم. وقتي در تهران به زمين نشستيم هوا ابري بود. آنها ما را داخل يكي از انبارهاي بزرگ فرودگاه مهر آباد بردند. همان جايي كه وقتي ديپلم گرفتم بمباران شد. آنها در بزرگ انبار را بستند و ما را از كيسه هاي شماره دار، بيرون آوردند. كف انبار پر از تابوت هاي يك شكل بود و ما را به دقت داخل تابوت ها مي چيدند. بعضي ها دورتر ايستاده بودند و گريه مي‌كردند. وقتي كارشان تمام شد، روي هر تابوت پرچم بزرگي انداختند و جلوي آن يك عكس چسباندند. روي تابوت من عكس جواني را چسبانده بودند كه سبيل نازك داشت. من در عمرم هيچ وقت سبيل نداشتم، پيدا بود كه جايي در خاك دشمن شماره‌ي من اشتباه شده است.
سربازهايي كه لباس هايشان گشاد نبود و واكش هاي سرخ از شانه شان آويزان بود، تابوت ها را يكي يكي بلند كردند و در محوطه باز و بزرگ بيرون انبار چيدند. جمعيت زيادي اطراف محوطه جمع شده بود. خيلي هايشان گريه مي كردند و بعضي ها عكس قاب گرفته ي جواني را سر دست شان بلند كرده بودند. پدر و مادرم بين آنها نبودند. اثري هم از پروانه نبود. اگر چهره اي داشتم، شايد كسي پيدا مي شد كه مرا بشناسد. فيلم بردارهاي زيادي داخل محوطه كه سربازها آن را محاصره كرده بودند، مي آمدند و از همه چيز فيلم مي گرفتند. كسي هم پشت تابوت ها بر جايگاه بلندي ايستاده بود و براي مردم سخنراني مي كرد.
وسط جمعيت يك چهره‌ي آشنا بود. عكس جواني بود كه موهاي خرمايي داشت و لبخند زده بود. عكس خودم بود. پير زني كه روي سري قهوه اي داشت آن را بالايس سرش گرفته بود. مادرم بود. خودش بود. خيلي پير شده بود. پدر نبود، آنها وقتي دور ميدان آزادي برايم دست تكان مي دادند با هم بودند. مادر كوچك شده بود. حتماً پدر مرده، اگر نه نمي گذاشت مادر تنها بيايد.
بعد از آنكه سخنراني و فيلم برداري تمام شده هر عكس را سوار استيشن كردند و از محوطه بيرون رفتند. وقتي دور ميدان آزادي مي چرخيديم، مردم گاهي كنار باغچه ها مي ايستاند و به رديف ماشين هاي استيشن نگاه مي كردند. مرا به خانه اي قديمي بردند كه حياط و حوض داشت. آنجا تختي از قبل برايم آماده كرده بودند و اطرافش آنقدر گلدان شمعداني چيده بودند كه زنبورها را گيج مي كرد. تا شب عده اي مي آمدند، پيشاني شان را به تابوت مي چسباندند، گريه مي كردند و مي رفتند. تمام مدت فقط پير زني مانده بود. بيني بزرگ پير زن از گريه سرخ شده بود. بي شباهت به مادرم وقتي گريه مي كرد، نبود.شايد هم همه‌ي آدم ها وقتي گريه مي كنند شبيه هم مي‌شوند. هر پنج دقيقه يكبار بلند مي شد و گوشه اي از تابوتم را مي بوسيد. اما هر بار مي خواست در تابوت را باز كند،‌چند نفر مي گرفتندش و دوباره ي روي صندلي چرمي سياه مي نشاندند.
صبح روز بعد تابوت مرا داخل همان استيشن گذاشتند و بالاي تپه زيبايي خارج شهر بردند. اطراف تپه پر از درخت  هاي قديمي بود آنجا چند قبر بزرگ و با شكوه براي ما كنده بودند. وقتي مي خواستند مرا سر جايم بگذارند در تابوت را باز كردند. هنوز هم چند نفر پير زن را گرفته بودند اما احتياجي نبود، او اصلاً تكان نمي خورد. به حلقه ي زنگ زده اي كه دور استخوان انگشت آن دست ديگر بود، خيره نگاه مي كرد. او حتي گريه هم نمي كرد.
آنها مرا با دقت دفن كردند، سنگ سياه زيبايي كه هم قد خودم بود، روي قبر گذاشتند و بالاي آن عكس جوان سبيل نازك را نصب كردند. پيرزن هنوز به سنگ خيره مانده بود. برايش صندلي اي گذاشته بودند كه بنشيند، حتماً روماتيسم داشت. مثل ديروز عده ي زيادي جمع شده بودند و فيلم بردارها از همه چيز فيلم مي گرفتند. آنجا هم سكويي گذاشته بودند و كسي سخنراني مي كرد. هوا ابري بود و فلاش دوربين ها مثل برق در آسمان مي درخشيد. بعد همه رفتند و پير زن را هم با خودشان بردند.
از اين بالا تهران تا دور دست ها پيداست. آن قدر دور است كه نمي توانم خانه ي پروانه را پيدا كنم. نامه اي كه نه ماه براي نوشتنش تمرين مي كردم شايد هنوز جايي در بايگاني هاي عراق باشد. شيشه ي عطر هم حتماً با زباله ها دفن شده است. اگر پروانه يك روز براي هوا خوري اين اطراف بيايد، مي فهمم هنوز از همان رژ مسي براق مي زند يا نه. فصل خوبي ست. هوا گاهي آفتابي مي شود و گاهي باران مي‌گيرد. در آسمان تكه ابر بزرگي ست كه بالاي آن صورتي شده است. پروانه اي نارنجي روي علف هايي كه گل هاي زرد دارند نشسته است. حالا بلند مي شود و به طرف درخت هاي قديمي مي رود.ورتی

خیلی از زمینهای لبنان خوشم می اید می دونید چرا الان میگم

داشتم  به صحبت های   سید حسن گوش می کردم  و باقی  مقامات حزب الله

ما فقط از کمک های معنوی ایران بهره مند می شویم کمک های ایران به ما کذب محض است (منظور کمک های  نظامی ومالی)

خب دولت لبنان هم که از حزب الله حمایت نمی کند  هر روز جنگ با اسراییل حداقل 100 هزار دلار برای حزب الله هزینه دارد

نتیجه گیری اخلاقی این است که از زمینهای جنوب لبنان  دلار به همراه موشک های  فجر 3  در می اید وای چه زمین های خوبی   کاش یه تیکه زمین تو جنوب لبنان مال  من بود الان حداقل یه ارتش  داشتم با یه عالمه  دلار

پیوست:  کشتار بی رحمانه  در قانا رامحکوم می کنیم امیدوارم که  عاملان ان به سزای اعمالشان برسند

امروز دلم خیلی گرفته  اینقد که  گریه اسمون هم    در اومد  

دیروز  با یکی از دوستان جایی رفته بودیم  وقتی کارمون تموم شد    موبایل رفیقم  زنگ  زد رفیقم  دیدم که رنگ از  رخسارش ÷ریده

گفت اسد بریم خونه ما    تمام راه رو دویدیم  وقتی  به خونشون رسیدیم دیدم در  باز و همسایه ها   اونجا رو شلوغ کردن رامین دوستم بسرعت وارد خونه شد

از همسایه ها پرسیدم چی شده

یه خانم تقریبا مسن   گفت خدا ازشون نگذره    ریختن  توی خونه به بهانه جمع اوری انتن ماهواره  وقتی از قرار معلوم   مادر  رامین مخالفت کرد با ورودشون  یه مامور  زن بخت برگشته رو هل می ده  و زن بیچاره می افته ا بیهوش می شه الانم  همسایه ها  پیشش هستند

وارد خونه شدم  توجه کنید تمام این مسایل در قرن 21 اتفاق افتاده نه در عصر اغا محمد خان قاجار

تمام اتاق ها بهم ریخته بود   تمام کمد ها  کشو  هاشون در اومده بود  تمام رختخواب ها بهم ریخته بود

خدا یا  لبنان و فلسطین  همین جاست  اینحا از لبنان فلسطین بدتر است حتی بدتر  از اونجا اونجا حداقل دشمن خارجی است  اما ا اینجا  دشمن داخلی است

زن بیچاره شوک زده شده بود   

برای خودش نجوا می کرد : فحش می دادن می گفتن شما منافقید   شما لیاقت ندارید در کشوراسلامی زندگی کنید

توجه کنید این صحبت مال قرن 21 است   عصر ار تباطات است  عصر تبادل ازاد اطلاعات

 خانواده  در این کشور حق ندارد  در  خانه خود   توجه کنید در خانه خود فقط در  چهار دیواری خود  برنامهای غیر از برنامه های حکومتی راببیند

 به نظر شما چرا مگر ؟ مگر زمانی که  راه پیمایی می شود  ما مردم  هوشیار و اگاهی نیستیم   و  حالا ممکن است فریب  رسانه ها رو بخوریم

وای در این مملکت  عروسی    باید با ترس  برگزار شود  جشن تولد باید با صدای اهنگران پخش شود 

خدا یا  قرن 21  است  ...... ولی توحش  همچنان ادامه دارد

خدایا بیمار های ما   در بیمارستا ن ها به خاطر  نداشتن پول  باید بمیرند  و مجروحان حزب الله در بهترین بیمارستان ها ی تهران  مداوا می شوند

خدایا اینجا ایران است ایران   ایران  ام القرا دنیای اسلام

یا مهدی فاطمه  کی  این رنج ها تمام می شود کی

کی کی کی کی کی کی

يك هفته از حملات پارتيراني حزب الله به يك  پست مرزي  اسراييل در مرز با لبنان  كه منجر به  ربودن دو سرباز اسراييل و كشته شدن  5 نفر شد مي گذرد در طول اين هفته نزديك به 500 نفر كشته شدند كه نزديك به 90 درصد ان سهم لبنان و باقي سهم اسراييل است  تمام زير ساختهاي لبنان  نابود شد   در اين ميان شهرهاي اسراييل كه مهمترين ان حيفا بود نيز از حملات  تقريبا كوبنده حزب الله در امان نماند

تقريبا كوبنده از اين جهت كه حزب الله در روز هاي اوليه   عمق بيشتر و كوبنده تر شهر هاي اسراييل را هدف قرار مي داد اما بعد از چند روز اين حملات ضعيفتر شده  و حداكثر تا شهركهاي شمال اسراييل را در بر مي گيرد اما در اين مقال ما سعي مي كنيم به اين موضوع بپردازيم كه هدف حزب الله از اين حملات چه بود حملاتي كه جز نابودي و بدبختي چيزي براي  لبنان  نياورد

در اينجا دو فرض را  براي حملات حزبالله قائل مي شوم كه  فرض اول تقريبا ضعيف است و خود فرض دوم را بيشتر قبول دارم

1) حزب الله براي كمك  به  حماس كه برادر خواننده خود محسوب مي شود  و يك سرباز اسراييلي را در اختيار دارد  وارد اين جنگ شده است همانطور كه رهبران حزب الله در   مصاحبه هاي خود تاكنون بيان داشته اند  و اگر  براستي هدفشان اين بود به هدف خود تا نود در صد رسيدند چون از موج حملات  اسراييل بر   حماس فوق العاده كاسته شده

2)  حزب الله فرزند خوانده ايران است از  سال  1982 كه حزب الله بعنوان نيروي مقاومت  وارد كارزار سياسي  و نظامي شد  ايران بعنوان يك پشتيبان همواره در كنار او بود  و كمكهاي مالي   او  به اين گروه كاملا اشكار است خرج تلويزون المنار سالانه بالغ بر 80 ميليون دلار مي شود كه   كلا توسط ايران تامين مي شود  تربيت رزمندگان حزب لله به اذعان بسياري از رسانه ها توسط سپاه قدس صورت مي گيرد  و موشكهايي كه امروز به اسراييل  پر تاب مي شود  بگفته بسياري از رسانه هاي بي طرف از نوع  فجر 3 مي باشد  كه ساخت ايران مي باشد  خوب با اين توصيفات اين پسر بايد در اين شرايط حساس براي پدر خود كاري مي كرد  شرايطي كه اروپا و امريكا  به ايران فشار وارد مي كردند كه بايد تا قبل از اجلاس جي 8 نظر خود را در مورد  تعليق غني سازي به صراحت بيان كند   گمان مي كنم در دستگاه ديپلماسي ايران  اينبار افراد فو ق لعاده باهوشي  در راس كار هستند كه توانستند با اين حربه تمام افكار عمومي را از ايران منحرف كنند و متوجه سرزمينهاي اشغالي كند

بهر صورت اگر هدف حزب لله هركدام از اين دو گزينه باشد  به هر دو جامه عمل پوشانده  اما هزينه سنگيني را بايد بپردازد

اميدوارم اين پدر  خوانده  پدر خوبي باشد و هميشه در كنار پسر فداكارش بماند