ساده است نوازش سگی ولگرد
شاهد آن بودن
که چگونه زیر غلتکی میرود و گفتن
که سگ من نبود

ساده است ستایش گلی
چیدنش
و از یاد بردن
که آبش بايد داد

ساده است بهره جویی از انسانی
دوست داشتنش، بی احساس عشقی
او را به خود وانهادن و گفتن
که دیگر نمی شناسمش

ساده است لغزش های خود را شناختن
با دیگران زیستن به حساب ایشان و گفتن
که من این چنینم

ساده است که چگونه میزیم
باری
زیستن سخت ساده است

و پیچیده نیز هم

"شعری از مارگوت بیگل با ترجمه احمد شاملو"

حال من بد نيست ؛ غم کم مي خورم
کم که نه ! هر روز کم کم مي خورم
آب مي خواهم ؛ سرابم مي دهند
عشق مي ورزم ؛ عذابم مي دهند
در ميان خلق سر در گم شدم
عاقبت آلوده ي مردم شدم
بعد از اين با بي کسي خو مي کنم
هر چه در دل داشتم رو مي کنم
درد مي بارد چو لب تر مي کنم
طالعم شوم است باور مي کنم
من که با دريا تلاطم کرده ام
راه دريا را چرا گم کرده ام ؟
من نمي گويم که با من يار باش
من نمي گويم مرا غم خوار باش
روزگارت باد شيرين ! شاد باش
دست کم يک شب تو هم فرهاد باش
هيچ کس دست مرا وا کرد ؟؟‌ نه
فکر دست تنگ ما را کرد ؟؟ نه
هيچ کس از حال ما پرسيد ؟؟ نه
هيچ کس اندوه ما را ديد ؟؟ نه
چند روزي هست حالم ديدنيست
حال من از اين و آن پرسيدنيست
گاه بر روي زمين زل مي زنم
گاه بر حافظ تفاءل مي زنم
حافظ شوریده فالم را گرفت
يک غزل آمد که حالم را گرفت :

ما ز ياران چشم ياري داشتيم
خود غلط بود آنچه مي پنداشتیم!!!

 

بهار

 

دردانه ی فصل های سال

 

سپیدی گل های رازقی

 

و شعف شکوفه ها به شکفتن

 

 

از پشت این پنجره های سرد

 

سبزی سبزه زاران روشن

 

بوی اقاقی های سرمست

 

و ابتدای ثانیه ای که سال را رنگی نو می زند.

 

 

 

 

دستی به بلندای آرزو

 

قلبی به بی کرانگی آسمان

 

سالی به شکوفایی شور جوانی

 

                                       برای تو

 

 

آنقدر بی خیال از بازنگشتنت گفتی،
که گمان کردم سر به سر ِ این دل ِ‌ساده می گذاری!
به خودم گفتم
این هم یکی از شوخی های شاد کننده ی توست!
ولی آغاز ِ آواز ِ بغض ِ گرفته ی من،
در کوچه های بی دارو درخت ِ خاطره بود!
هاشور ِ اشک بر نقاشی ِ چهره ام
و عذاب ِ شاعر شدن در آوار هر چه واژه ی بی چراغ!
دیروز از پی ِ گناهی سنگین، گذشته را مرور کردم!
از پی ِ تقلبی بزرگ، دفاترِ دبستان را ورق زدم!
باید می فهمیدم چرا مجازاتم کرده ای!
شاید قتل ِ مورچه هایی که در خیابان
به کف ِ کفش ِ من می چسبیدند،
این تبعید ناتمام را معنا کند!
ا شیشه ای که با توپ ِ سه رنگ ِ من،
در بعدازظهر تابستان ِ هشت سالگی شکست!
یا سنگی که با دست ِ من
کلاغ ِ حیاط ِ خانه ی مادربزرگ را فراری داد!
یا نفری ِ ناگفته ی گدایی، که من
با سکه ی نصیب نشده ی او برای خودم بستنی خریم!
وگرنه من که به هلال ابروی تو،
در بالای آن چشمهای جادویی جسارتی نکرده ام!
امروز هم به جای خونبهای آن مورچه ها،
ده حبه قند در مسیر ِ مورچه های حیاطمان گذاشتم!
برای آن پنجره ی قدیمی شیشه ی رنگی خریدم!
یک سیر پنیر به کلاغ خانه ی مادربزرگ
و یک اسکناس ِ سبز به گدای در به در ِ خیابان دادم!
پس تو را به جان ِ جریمه ی این همه ترانه،
دیگر نگو بر نمی گردی

یغما گلرویی

دلتنگي هاي آدمي را باد ترانه اي مي خواند

روياهايش را آسمان پرستاره ناديده مي گيرد

زيبا يادت هست پشت آن ديوار قديمي

 

باغچه خانه كودكي!

 

 

وقتي كه من شعر مي خواندم

 

و تو نيلوفر مي كاشتي

 

 

زيبا يادت هست

 

تو از قلسفه مي گفتي

 

و من شعر مي خواندم وميخنديدم

 

تو از سياست مي گفتي

 

 و من شعر مي خواندم و ميخنديدم

 

 

زيبا دلتنگم نه براي آن باغچه و باغ و آن كوچه هاي قديمي

 

براي تو و براي باران و براي تابستان

 

 

زيبا افسوس!

 

ما چه زود بزرگ ميشويم

 

چه زود عاشق ميشويم

 

ودر روزهاي جواني

 

چه زود پير ميشويم!

 

 

زيبا امروز اگر من از فلسفه و سياست بگويم

 

تو هر جا كه باشي! شعر ميخواني و ميخندي

 

 

 زيبا دلتنگم...

آشنا

 

جای مهتاب به تاریکی شبها تو بتاب
من فدای تو ، به جای همه گلها تو بخند
اینک این من که به پای تو در افتادم باز
ریسمانی کن از آن موی دراز
تو بگیر
تو ببند
تو بخواه
پاسخ چلچله ها را تو بگو
قصه ابر هوا را ، تو بخوان
تو بمان با من ، تنها تو بمان
در دل ساغر هستی تو بجوش
من همین یک نفس از جرعه جانم باقی است
آخرین جرعه این جام تهی را تو بنوش

 

توهم

 

 

دو قطره باران که بیشتر نیامد

 

 

چه زود دلت گرفت قناری کوچک من

 

 

مگر تو چند ساله ای؟!

 

کاش اینقدر بالهای تو کوچک نبود

 

 

خیز بلند تو مگر تا کجاست

 

بالاتر از این پشت بام خیس؟!

 

 

...........................................

 

 

دراین  فصل عاشقی

 

 

در سرزمین گل و بلبل

 

چند مثقال عشق

 

 

موهبتی است که یافت نمی شود!

 

همچون تمامی آرزوهای سوخته یک نسل سوخته

 

 

و این تقارن نه از سر شوخی است نازنین

 

 

 

آشنا

 

 

 

 

 

 

 

همه ی روزهای نرفته
همین امروز است
همه ی روزهای رفته هم
شب که بیاید
شب مجبور است
تمام شکوفه های روشن شبتاب را
باور کند
حالا آوازی بخوان
می دانم این بادهای گرسنه
از چیدن بی هنگام نی زارها آمده اند
اما سرت را که بالا بگیری
یک آسمان مروارید پرکنده آن بالاست
مهم نیست
آفتاب غایب باشد
رد پای کم رنگ همین پرنده تا پشت کوه
یعنی خیلی چیزها
چراغ را بالاتر بگیر

سید علی صالحی

غریب

هنگام پاییز
زیر یک درخت ... مردم
برگهایش مرا پوشاند
و هزاران قلب یک درخت
گورستان ... قلب من شد

آرامگاه عشق

شب سیاه ، همانسان که مرگ هست
 قلب امید در بدرومات من شکست
سر گشته و برهنه و بی خانمان ، چو باد
 آن شب ،‌رمید قلب من ، از سینه و فتاد
زار و علیل و کور
بر روی قطعه سنگ سپیدی که آن طرف
 در بیکران دور
افتاده بود ،‌سکت و خاموش ، روی کور
گوری کج و عبوس و تک افتاده و نزار
 در سایه ی سکوت رزی ، پیر و سوگوار
 بی تاب و ناتوان و پریشان و بی قرار
 بر سر زدم ، گریستم ، از دست روزگار
 گفتم که ای تو را به خدا ،‌سایبان پیر
 با من بگو ، بگو ! که خفته در این گور مرگبار ؟
 کز درد تلخ مرگ وی ، این قلب اشکبار
 خود را در این شب تنها و تار کشت ؟
 پیر خمیده پشت ؟
جانم به لب رسید ، بگو قبر کیست این ؟
 یک قطره خون چکید ، به دامانم از درخت
 چون جرعه ای شراب غم ، از دیدگان مست
 فریاد بر کشید : که ای مرد تیره بخت
 بر سنگ سخت گور نوشته است ، هر چه هست
 بر سنگ سخت گور
 از بیکران دور
 با جوهر سرشک
 دستی نوشته بود
 آرامگاه عشق


كارو