دوستان جدیدم همکارم هم هستند.....من یک شاگرد مکانیک پژو هستم.در یکی از نمایندگی های مجاز ایرانخودرو.حقوقم بسیار کم است.دروغ چرا؟تقصیر خودم هم هست.صبح ها دیر میروم.خب دیر از خواب بیدار میشوم.

همکارانم خیلی با معرفت هستند.از آنهایی نیستند که نخواهند کار یاد بگیرم.

ماه رمضان هم تمام شد.ساعت کاری ما هم عوض شد.دیگر ظهرها هم به خانه نمی آیم.

برای آن می نویسم:ای نامه که میروی به سویش...

قلم خودش میداند چه مینویسد

هرگز نمیشود یادداشت مورد بحثی،خط خوردی نداشته باشد.برای همین است که قلم ساقی میشود.گاهی نویسنده را دوست ندارد و خط می زند.

زمستان که برگ ریخت و نارنجی شد...دلم برایت تنگ شد.چرا نمیتوانم به تو بگویم دنیایم هستی؟

اصلا میدانی دوستت دارم؟

قبل از اینها گفته بودم:

از بلبل بی قفس شنیدم،شبی

با رسم و رسوم ما تفاوت دارند

دختر به طبیب و درسخوان میسپرند

با بلبل و آن شب به سر تیغ وداع

گاهی باید سکوت کرد..تنها دید و شنید.

اما من نمیتوانم ببینمت....من نمیتوانم صدایت را بشنوم.من که هستم؟

.....................................................

من با ابری که تو چشماته رفاقت میکنم
از دو چشم خیس بارونی عیادت میکنم
از غم تو به ترانه ها شکایت میکنم
به همین حس حسادت دارم عادت میکنم
حتی به هوا حسادت میکنم
به صدای پا حسادت میکنم
من به نوری که رو دستاته حسادت میکنم
واسه دیدن تو با آینه رقابت میکنم
دست ترد و شکننده،دونه میده به پرنده،قد آسمون می ارزه،که زمین داره میلرزه
خطی که روی لباته،بهترین جای صداته،حرفی که عطرت باهاشه،نمیتونه کهنه باشه
حتی به هوا حسادت میکنم...

[این ترانه از آنهاییست که با دل من بازی کرده است] چه را دیگر میخواهی بدانی؟