عشق را باور نمی کنم 

چند دقیقه مرا دوست خواهی داشت؟ 

دلتنگ بودنت با کاهش ابر می کاهد 

دل شوره ات موقتی است 

وقوع حادثه شیرین یا که تلخ 

پایان ناگزیزی است 

در انتظار تلخ برای دست یافتن 

به شاخه ای لخت می مانی 

سرمای همیشگی 

کالبد برگهای ترا محو کرده است 

شکفتن در غروب را 

هیچ غنچه ائی باور نمیکند!!

هیچ کلبه ائی با شاخه های یخ زده 

به تفکر گرما نرفته است!

حریص دستهای تو بودم 

.باور تمام احساس مرا بارور می ساخت 

اما اکنون در انتهای خویش ...

عشق را باور نمی کنم

 عشق ما ل تو ، نفرت مال من !
تبسم مال تو ،آه مال من !
خورشید مال تو ، ظلمت مال من !
دریا مال تو ، بیابان مال من !
لبخند مال تو ، اشک مال من !
رسیدن مال تو ، بریدن مال من !
پیروزی مال تو ، شکست مال من !
زندگی مال تو ، مرگ مال من !

همه خوبی ها مال تو ، ولی تو مال من

آرش

-(( خطوط مردد آغوشم را به یاد نداری

وشرمی را که در گونه ام دویده است

- شرم سرخ باکره گی-))

-(( هیجان گریزان تنت در تیره گی سرنوشت

دهکده ی متروک پستان هایت

لب های بی گناهت در سلطه ی منحوس تن

و من

من عریان

خطوط مردد آغوشت را به خاطر می سپارم

 در ابرشهرهای مسموم کره ی سفید چشمانت را

و با تو به جهان می نگرم...

***

صدای کلاغی بی رنگ درخالی چشمانم می پیچد

کلمات از سطر اول دل نمی کنند

و قلم از لذت غلتیدن در سفیدی کاغذ.

- حالا خطوط مردد آغوشت را دوره می کنم -

می چرخم با سرگیجه ای که جهان را بر مدار شانه هایم می چرخاند

مشت می کوبم برچشمانم

انگشتانم جان می گیرند

در گودی کبود کاسه ی چشمم می گذارم,

ریشه می دوانند

خطوط آغوشت گم می شوند

درانحنای رگ های سرخ و کبود

,

رگ ها باز می شوند

و خون گندیده فواره می زند

ریشه هایم فرو می روند در خطوط تنت

,

تنت دفن می شود زیر آوار خون و کلمه

و کلمه...

کلمات در تردید سطر اول حل می شوند.

***

بلند بلند

خالی ذهنم را مرور می کنم

کلاغی بی رنگ از نقطه ای گنگ پر می گیرد...

صبح از دنده ی چپ بیدار می شوم
عزمم را جزم می کنم ,حقم را از جهان خواران پست بگیرم
بریزم به حساب قرض الحسنه ی بانک ملی
و دو بار در سال قرعه کشی شوم
بروم به زیارت اماکن متبرکه
                       و ببینم خدا شبیه کیست؟
اصلن نه!!!
میروم به جنگ سنت های پوسیده
و توتم های تکراری
و پسا مدرن به یغما رفته ! را از پستان های مادر بزرگ پس می گیرم,می گذارم روی سرم
                                                                                   حلوا حلوا می کنم
شعر های بی سر و ته می نویسم
                              و می نویسم
                               می نویسم
                  غرق می شوم در تابلوی ((خیابان یک طرفه است))
                   در پل عابر پیاده با پله های برقی
                          در آدمهای رنگی
                            سبز
                            زرد
                            قرمز
                            سیاه
                            سپید
                            سیاه
                            سیاه
                            سیاه...

اصلن هیچ کدام!

می روم سر قبر ((شاملو))

و با تکه های سنگ قبرش ((هفت سنگ)) بازی می کنم

یا دیوار می سازم

دیواری از غصه

دیواری از رنج

درد هایی که به عرش می رسند

تا زیر پاهای عزراییل

تا سوراخ صور اسرافیل!

و می گذارم مرده ها آرام بخوابند

تا دیگر هیچ مرده ای صبح از دنده ی چپ بیدار نشود

و عزمش را  برای هيچ کاری جزم نکند

و در آرامگاه ابدی اش

آرام
   

 آرام 
   

بخوابد...      

آرش

با عرض سلام و تشکر از همه عزیزانی که نسبت به اینجانب لطف داشتند .

سعی میکنم زنده بمانم ولی مرگی تدریجی سراسر وجودم را فرا گرفته با تمام وجود دست و پا میزنم تا راه گریزی پیدا کنم در دوردستها نوری میبینم ولی از من خیلی فاصله دارد دست و پایم کرخت شده هیچ نایی در بدنم نمانده .

صدا هایی نامفهوم به گوشم می رسید انگار کسی مرا صدا میکرد سعی میکردم جوابش را بدهم ولی نمی توانستم انگار دندانهایم به هم قفل شده بود همینطور که سعی میکردم تا بفهمم چه خبر شده به یکباره تصویری خیلی سریع از ذهنم گذشت به طوری که نفهمیدم چی بود همه چیزو همه جا تار و تاریک شده بود دوباره آن نور را دیدم ولی این دفعه نزدیکتر شده بود دوباره تصویری به ذهنم آمد . آره این تصویر مادر و پدرم بود که دست در دست هم در یک بیابان خشک قدم میزدند گو نه هایشان ترک خورده بود لبهایشان چروکیده و خشکیده بود انگار خیلی پیر شده بودند به طرفشان رفتم ولی هر چه میرفتم آنها دورتر میشدند . خیلی خسته شده بودم در قفسه سینه ام دردی عمیق را حس میکردم انگار کسی محکم آنرا فشار میداد. دوباره همه چیز تیره و تار شد کم کم حس کردم بدنم داره سر میشه که صدایی به گوشم رسید که داد میزد یا امام حسین من برادرم را از تو میخوام بدنم کمی گرم شد رفته رفته پاهایم جان گرفت گرمای عجیبی سراسر وجودم را فرا گرفته بود ولی هنوز همه جا تاریک بود . دیگه هیچ چی نفهمیدم

وقتی که به خودم اومدم که انگار یکی محکم به صورتم میکوبید چشمهایم را باز کردم و دکتر ها را بالای سرم دیدم یکی از آنها از من پرسید اسمت چیه؟ با بی حالی گفتم :آرش 

پرسید آرش جان کجای بدنت درد میکنه ؟ گفتم قفسه سینم

گفت چیزی نیست خدا رو شکر به خیر گذشت الان بهت یه آرام بخش میزنم تا دردت آروم شه

خلاصه آنروز من فهمیدم که در آغوش مرگ رفتم و ....

ولی افسوس ای کاش .....