خدا رحمت کنه مادربزرگمو، آدم خيري بود. تو غربت زندگي کرد تو همون غربتي هم که ازش متنفر بود مرد.
بچه بودم اومد ايران، فقط چهل روز تو زندگيم ديدمش، ده روزم رفت آلمان پيش عموم، وقتي برگشت دو روز بعد فوت کرد.
اما آرزوش که ديدن پسراش و نوه هاش و عروساش بود براورده شده بود. هميشه اين بيت شعر رو برام مي خوند. اونموقع درک نمي کردم ولي حالا با همه ي وجود اين بيت برام معني داره.

ساغر

خدايا، خدا جونم ، چطوري ازت تشکر کنم. خداي خوبم باورم نميشه، يعني توي اين دنياي وحشي هنوزم آدم هاي خوب هست؟؟؟ آره هست، ديدم با چشمام، خدايا، چکار کنم. از خوشحالي قلبم مي ريزه. امروز قدرتت رو با چشمام ديدم که اگه تو بخواي غيرممکن ، ممکن ميشه. بالاخره دلم آروم گرفت.چقدر صدات کردم و چه مهربان چون نامت شادي رو برام به ارمغان آوردي.

خداي خوبم منو تنها نذاشت، اميدوارم همتون به خواسته هاتون برسيد. تو پست هاي آينده مي گم چرا اينقدر خوشحالم.

ساغر

دوستت دارم چه نفرينيست

دوستت دارم چه نفرين دروغينيست

عشق هم در ما نمي رويد

ما چو آن درندگاني از هوس سرشار

مي دريم ودور مي ريزيم

عشق ما اين است

چگونه خواستمت چه بي ريا
چگونه باختمت چه بي صدا
چگونه گذشتي ز من و اين عشق پاک
چگونه باختي مرا و اين قلب صاف
چگونه باور حضورت خامم کرد
چگونه عشق دروغين تو ويرانم کرد
چگونه به اميد وفا به پايت ماندم
چگونه خود را به دهن بيگانگان انداختم
چگونه اشگهاي جاري نيمه شبهايم را نديدي
چگونه هق هق بي صداي نهانم را نشنيدي
چگونه نامه هاي عاشقانه ام را بي جواب گذاشتي
چگونه آرزوهاي صادقانه ام را به بال باد گذاشتي
چگونه به خاکم انداختي و به راهت رفتي
چگونه به قلب عاشق و ساده ام نا جوانمردانه خنديدي

آرام

مدتهاست يه سوال برام پيش امده، دوست دارم هرکسي آزادانه،

 بدون بايدها و نبايد ها نظرشو بگه، منم تو همين پست
جواب مي دم و اينبار ، با تمام سختيش به فارسي جواب مي دم
که خوندنش ساده باشه.

نظرتون در مورد زندگي خارج از ايران چيه ؟ البته نه کشورهاي
عربي.
ديدگاهتون از نظر خوبي ها، بدي ها، روابط، آزادي ها و بقيه ي
چيزايي که فکر مي کنيد به اين بحث مربوط مي شه.

منتظر نظراتتون هستم.


ساغر

در حيرتم از مرام اين مردم پست
اين طايفه ي زنده کش مرده پرست
تا بود شخص کشندش به جفا
تا که مرد ببرندش سر دست

کاش قبل از اينکه اتفاقي بيفته زنده ها رو در يابيم
نذاريم دير ها ديرتر شه،
من که عجيب اين دو بيتي رو دوست دارم،
وصيت هامم کردم
شايد تلافي تمامي بدي هايي که در حقم شد.

ساغر

از دلواپسي هايم چيزي نمي گويم.
از هراسهاي تنهاييهايم سخن نمي گويم.
و در برابر وقايع آينده سکوت مي کنم.
وحشتم از حقيقت نيست.
هراسم از با تو نبودن است.
از نداشتن تو ...
از بي تو بودن بي تو زيستن

اي هم قصه ام پلک هايت را بر هم نگذار تا
قصه ي انتظارم بي پايان به سر نيايد.
اي هم غربتم، واژه ي با تو بودنم را معنا کن تا
خود را دوباره در تو خلاصه کنم.

آرام