ندا آمد, ندا آمد

ندا آمد که گوید: وقت بیداریست

دیو خونخوار را در زندان تاریکیست

ندا آمد که گوید؛: های بر خیزید

زمان ما زمان هوشیاریست

ندا آمد که گوید: وقت خواب به سر آمد

ار خوابی‌ هموطن ، بی‌ دارشو، حال زمان بیداریست

ندای من, ندای تو، شود فریاد هایمان

زین فریاد هست که دیوان را فراریست

بیایید با نداهایمان یک صدا باشیم

گوییم :‌ای فاشیست خون خار جایت در ایران نیست

این نوشتهٔ یه هموطن غربت نشین است،اما انسان، درد مردمشو میفهمه، هرچندعزیزانش هم گیرن،من ازش ممنونم، شایدم بهتره بگم جا خوردم از اینهمه وطن  پرستی‌.

دوستون دارم

به امید آزادی وطن

ساغر 

سلام به هموطنم،   سلام به تو‌ای دلاور غیور،    سلام‌ای رزمندهٔ دیروز ، قهرمان امروز و افتخار فردا،

دست‌های اتحادتون بعداز سال‌ها مارو هم به حمایته شما با هر عقیده و آیینی کنار هم نشند، دست در دست و با یک هدف مشترک،

می جنگیم و ازتون حمایت می‌کنیم، هرچند دور ولی‌ ضربهای تن شما رو، اشک چشممون و درد روحمون ثابت میکنه

گفتم رای نمیدم، و نخواهم داد،

ابطال آرا حق ماست، در انتخابات جدید، درصد بالای انتخابات از خارج از کشور هم خواهد بود، پا به پا هستیم، دیدار ما پای صندوق‌های رای.

کاش بودیم ،دوش به دوش شما و در کنار هم، چه زنده و چه مرده، خون منم از شما رنگین تر نیست.این روزا دلم میسوزه، زندگیم بهم خرده.

این همه بی‌ عدالتی رو باور ندارم، وقتی‌ حتا تو خونمون امنیت نداریم.من از بی‌ گانگان دیگر ننالم ، که هرچه کرد آن اشنا کرد.

امیدوارم زودتر روز‌های شادی بیاد

درد و دل‌های غربت نشین ها

بگذارید بگذارید

مردنم را به چشم ببینید

میگذارید می‌‌گریزید

با دریدن عاطفه‌ها در قلبم و با به تاراج محبت ها

از درونم ،به آرزوی مرگم میرسید.

خدا رحمتش کند

مرثیه میگویید بر سرای خاموشیم

و بر ناباوری‌هایتان لعنت میفرستید.

بر دورویی‌هایتان تسخر میزنید و

در خاموشی کلام حقیقت را میجویید و

در دادگاه عدالت

خود را به محاکمه می‌کشید.

و چه سود!!!! 

آرام

روز میلاد من است، حس درونم لبریز است

می‌ جوشد از درونم ، دلتنگی‌ یه ۳ برادر نزدیکم

یکی‌ عشقم و در برم، یکی‌ دور و همنواز روحم

دیگری دور و حسرت دلم

یکی‌ نزدیک دیده‌ام و ۲ عشق دیگرم دور از دیده ام

یکی‌ همراه و دیگری همراز و فاصله چون راهی‌ تا گلویم

ولی‌ هر دو همنواز آرزوهایم

دیگری دور است و ندیدنش چون حسرت  و اویزی بر گردنم

مینویسم و میگم از ته جونم

روز میلاد من و تو و تو و توی دورم

توی این فاصله هم می‌تونه باشه

وقتی‌ نزدیکی‌ قلب ها، آرزوی خاموشی شعمها

وقتی‌ لحظهٔ آرزوهای ناب

وقتی‌ باور گذشته و اینهمه سال

وقتی‌ لحظهٔ فوت کردن ارقام

هممون میاییم تو یاد ها

پس تولدمون می‌شه برامون

بازم یه روز پر از خاطره ها

آرام

بازم مثل همیشه هرکی‌ میاد تولدم، برام یه خط شعر بیارد یا یه جملهٔ خوب و زیبا، وگرنه از کیک خبری نیست،

دوستون دارم

ساغر

و می‌‌شنوم صدای صور و کرنا را

جشن شادی است؟

و چه نزدیک با دل و نبضم است

چه خوش می‌‌نشیند بر دلم

چه شیرین می‌‌لغزد بر رگ دستم

این قنج شادی درونم

و این لرزش غریبه قلبم

این نبض بی‌ صبر تپیده

و این لحظات لبریز از سرورم

این دم به دم تاپ تاپ دل نا آرامم

این فکر هر لحظه هر جایم

و این وجود سرا پا انتظارم

یادآور چیست؟

که من مسافرم؟

مسافر

سرزمین آفتاب و نور و نوید

مهربانی و لذت و امید

من به وطن باز می‌‌گردم.

آرام

دوستای گلم

اومدم ازتون خداحافظی کنم، من فردا به خونه بر می‌گردم، ایشالا تا ۳ هفتهٔ دیگه بر می‌گردم، دلم برای نوشته‌هاتون تنگ می‌شه، خونم رو تنها نذارید.

دوستون دارم

ساغر

 ...

و من

نباختم در این جدال نا برابر،

با نای مانده‌ام و با تکیه بر دست هایم

بلند شدم،

تلخی‌ یه قهوهٔ شکست,

طعم شیرین‌ روز‌هایم را به گس مزه یه روزگار نبخشید

و من می نوشم شهدی شیرین چون لحظه‌هایم را.

آرام

دوستای گلم

خیلی‌ چیزا دوست داشتم بگم ولی‌ الان چیزی به ذهنم نمیرسه، جز اینکه سالی‌ پر از آرامش و شادی و پر برکت و نعمت براتون آرزو می‌کنم.

خوش حالم که امسال زودتر داره بار بندیلشو جمع میکنه و بره، ساله خوبی‌ نبود، ولی‌ پر از تجربه‌های تلخ که امیدوارم چراغ راه آینده باشه،

نوروز ۸۸ بر همه مبارک.

دوستون دارم

 ساغر

این وادی سوخته ی ناباوری

این سرزمین آرزو‌های به بار ننشسته

این آرزو‌های آویخته بر سر بند رخت سرنوشت

تا به کی‌ آویخته و وا مانده خواهد ماند؟

آرام

اینو یادم نمیاد کجا خوانده بودم، ولی‌ خیلی‌ خوشم اومد:

عشق مثل پروانه می‌‌مونه، شل بگیریش می‌‌پره، سفت بگیریش میمیره.

دوستون دارم

ساغر

زندگی‌ بازی نداره، سخته و تلخه و زود می‌گذره، تا چشمتو هم بذاری می‌‌بینی‌ یه عمری ازت رفته، منم تو یه پلک زدنم جونیمو دیدم رفته، با یه عشق مسخره روزای قشنگمو به پوچی دادم رفته، فکر کردم وقت زندگی‌ زیاده، واسه جبران و تقلا فرصتی هست، تقلا کردم و موندم تو جایم، تلاشمم نشد دوایم، دل به دریا زدم و به امید واهی دلمو خوش کردم و شدم هوایی‌، زدم به درد دل و قلبم قافیهٔ بی‌ خیالی، اما اونم نشد واسم چارهٔ راهی‌، خسته شدم و بریدم از اینهمه بی‌ اعتنایی، از اینهمه تکبربی‌ جا و بی‌ احترامی، زدم به ریشهٔ هرچی‌ عشق و عاشقی، بذار بمیره هرچی‌ مهر و با وفایی‌، آخه تا کی‌؟ وقتی‌ درمونی نداره، وقتی‌ دیدی آروم جونت واسه تو کم میذاره، بیزار شدم از هرچی‌ عاشقی یه ، آخه وقتی‌ راحتی‌ عشق دیگه چه صیغه یه، شدم تنها و ندارم اضطرابی،خودم موندم بدون هیچ هراسی، شدم راحت از اینهمه وابستگی، از تمام مضرات هرچی‌ عشق و دلبستگی.

آرام