به زنده رود ، سایت بزرگ ایرانیان خوش آمدید.
به دستنوشته سايه روشن روز نوشته شده توسط anoo خوش آمدید.

در هر روز لحظه ای هست که ديدن دشوار می شود: روشنايی و تاريکی درهم می‌آميزند، و هيچ چيز نه کاملاً واضح است و نه کاملاً تاريک. به هنگام گرگ و ميش، تعادل ميان انسان و زمين آزموده می‌شود. خداوند سايـه روشن را با هم می‌آميزد تا ببيند آيا زمين شهامت دارد که همچنان بچرخد؟ اگر زمين از تاريکی نترسد، شب می گذرد... و روز بعد آفتابِ تازه‌ای خواهد تابيد.
1 2 3 4 5 6 7

....

دوشنبه بيست و هفتم خرداد ماه 1387 ساعت 13:05


نشسته ام به کناری
که از دری، تو درآیی
میان خنده ی تلخم
گلی ز بوسه نشانی ...

 

 

 

              

 

 

....

دوشنبه بيست و سوم ارديبهشت 1387 ساعت 10:07


 

             

 وقتي تو با من نيستي از من چه مي ماند؟

  از من جز اين هر لحظه فرسودن چه مي ماند؟

  از من چه مي ماند جز اين تکرار پي در پي

  تکرار من در من مگر از من چه مي ماند؟

  

 


بي تو چه فرقي مي کند دنياي تنهــا را

غير از غبار و آدم و آهن چه مي ماند؟


.

.

.

وقتي تو با من نيستي از من چه مي ماند؟ 

           
           




              
         

"سروش روز"

يکشنبه اول ارديبهشت 1387 ساعت 16:26



....................................................................



جشن سروشگان



سروش روز از فروردین ماه برابر با هفدهم فروردین در گاهشماری ایرانی .

هفدهمین روز از هر ماه در گاهشماری ایرانی « سروش » نام دارد و هفدهم فروردین نخستین روز سروش سال است.
هنگام جشن « سروشگان » يا جشن " هفده‌روز " در ستايش «سْـرَئوشَـه/ سروش»
ايزد پيام‌آور خداوند و نگاهبان " بيداری "؛


روز گراميداشت « خروس » و به ويژه " خروس سپيد " كه از گرامی‌ترين جانوران در نزد ايرانيان بشمار می‌رفته و به سبب بانگ بامدادی، نماد سروش دانسته ‌شده است.



منبع : برگرفته از راهنماي زمان جشن‌ها و گردهمايي‌هاي ملي ايران باستان - رضا مرادی غیاث آبادی













--------------------------------------------------------------------------------
پ. ن. (1): شايد کمي از گذاشتن اين مطلب و زمان مناسبش گذشته باشه اما بي دليل نبود!!!
پ. ن. (2): تولد طيبه ي عزيزم مبارک، گرچه بي وفا شده!!!
پ. ن. (2): چرا اينجا سوت و کوره؟؟؟؟!!!!





نوروز 87

سه شنبه بيست و هشتم اسفند ماه 1386 ساعت 13:12


 

سال نو مبـارک

 

 

 

دلتون به زلالي آبي درياهــا






          

 

   

 

 




                

هفت سين سفره هاتون لبريز از برکت

 

 

 

        

 

 

 

                

 

شخصيت متولدين سال موش

 

 

 

     


پ. ن. (1):  من متولد سال موش هستم!!

پ. ن. (2): هنـوز بوي بهار رو حس نکردم!!!!

       

بي پرده مي گويم...

دوشنبه ششم اسفند ماه 1386 ساعت 14:17


انديشه ام،

حرفهايم

ميان زنجيرها محبوس است

...

تو فقط گاهي

از آن سوي حصار تماشايم ميکني!! ،

نوازشم ميکني

و مرا ميبوسي

ولي غافل از اينکه

تمام وجودم ترسي است

که از تو متولد ميشود.


 

 







      

 

3 رنگ جديد

جمعه بيست و ششم بهمن ماه 1386 ساعت 18:35


             

 

 


پ. ن. (1): جديداً فهميدم ترکيب رنگ طوسي و صورتي کدر خيلي خيلي زيباست! ، اين يعني به جعبه ي رنگهام جز سياه و سفيدم اين دو رنگ هم اضافه ميکنم، و البته رنگِ سنگِ آماتیس هم ديروز اضافه شده  . دوستانم نگران نباشن، دارم رنگها رو از نو ميشناسم، از بينهايت يعني سياه و سفيد شروع کردم تا کم کم قاطيِ بقيه ي رنگها بشم.

پ. ن. (2): خيلي خوشحالم که من و "...." ازين سوسول بازيهاي فرنگي نداريم  .

پ. ن. (3): خيلي غافلگيرکننده و خيلي جذابه که بدون دليل هديه بگيري و هديه بدي!!

پ. ن. (4): براي يادآوريِ به خودم ميگم که: پايان شب سيه سپيد است!

 

            

 

بدون عنوان!!

يکشنبه چهاردهم بهمن ماه 1386 ساعت 14:41


 

 

 

منم يک برگ يک تنها

        ميانِ راهِ چشمــانت

 

 

 

 


پ.ن. (1): فقط بگم که دعا کنيد صبور باشم، اين حسِ انتقام از سرم بيفته که اگه نيفته عجيب اوضاع کاريم خراب ميشه

 

پ. ن. (2): در محافل مجازي روانشناسي زياد ديدم که ميگن ميشه زندگي رو زيبا کرد اگر به مشکلات بها نداد، اما اينو نگفتن که اگه يکي نذاره که زندگي رو زيبا ديد و مشکلات رو چنان به رخت بکشه و اعصاب و روانت رو تحريک کنه ولي خودش در کمال خونسردي باشه آيا باز هم ميشه زندگي رو زيبا کرد؟

از اينکه يکي که حوصله اشو ندارم هي برام ناز کنه و آخ و ووخ بگه درصورتي که از لحاظ سختي مشابه کارشو منم انجام ميدم ولي هيچي دم نميزنم؛ اعصابم خراب ميشه! هي برام پشت چشم نازک ميکنه، دختره ي ....

بگذريم.

همش شد مسائل کاري!!!!  شرمنده!

يه شرکت کاريابي در يکي از ايالات آمريکا شعار جالبي داره براي تبليغاتش! اينه:

« زندگي بسيار کوتاه است براي اينکه شغل اشتباهي انتخاب کنيد »

 

حرفِ حقيّه!!! کسي نميتونه ردش کنه! درسته؟

حالا برو اين مملکت گل و بلبل ما رو مقايسه کن، برو ببينم ميتوني يه شغل مناسب و درست انتخاب کني؟

به قول يکي از دوستان:

"آدم که دچار شود ناچار مي شود"

          

      

 

بي دليل!!! و بي بهونه!!!

دوشنبه اول بهمن ماه 1386 ساعت 09:52


      

:: تا اطلاع ثانوي اين صفحه سياه و سفيد است

        

              

 

 

 

 

     

 


پ. ن. (1) : تغييرات بي دليل و بي بهونه است!!!!

پ. ن. (2) : 1 متر و نيم برف باريد و 2 هفته همه رو خونه نشين کرد، البته طبق معمول هميشه از اين فرصت هيچ استفاده اي براي درس خوندن نکردم چون يک هفته و نيم به شدت مريض بودم و آنفلوانزا گرفتم. دوستانم، منو به خاطر غيبتم سرزنش نکنيد لطفاً .

پ. ن. (3) : خيلي از قانون اين مملکت خوشگلمون گله دارم، قانوني که براي من نيست اما براي ديگري با شرايط مشابه هست! چرا؟؟؟

     

       

" تو عمر خواه و صبوری ... "

سه شنبه چهارم دي ماه 1386 ساعت 23:58


 

من بهش میگم: 

یه چیزی بگو، یه چیزی که آرومم کنه، میترسم، خودت میدونی از چی، وحشت دارم از اینکه اتفاقی بیفته که هیچ وسیله ی دنیایی نتونه جلوشو بگیره، 

بهش میگم:

میترسم از تنهایی ، خيلي ميترسم.

                

اون به من میگه:

اگر روم ز پیش فتنه ها بر انگیزد         ور از طلب بنشینم بکینه برخیزد

وگر به رهگذری یکدم از هواداری         چو گرد در پیش افتم چو باد بگریزد

وگر کنم طلب نیم بوسه صد افسوس         ز حقة دهنش چون شکر فرو ریزد

من ان فریب که در نرگس تو میبینم          بس آب روی که با خاک ره برآمیزد

 فراز و شیب بیابان عشق دام بلاست         کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد

 تو عمر خواه و صبوری که چرخ شعبده باز         هزار بازی ازین طرفه تر بر انگیزد

 

 بر آستانة تسلیم سر بنه حافظ

که گر ستیزه کنی روزگار بستیزد

 

                    

از حرفهاش ناراحت میشم و گریه میکنم، هیچی جز صدای گریه هامو نمی شنوم حتی آهنگی رو که شاید صداش فضای خونه رو پر کرده، ... ، اما نه، هیچی نمیشنوم، هیچی.

ساعت رو نگاه ميکنم 6 و 40 ، تازه اول غروبه، ...

با خودم آروم زمزمه میکنم

 

"تو عمر خواه و صبوري..."

"فراز و شيب بيابان عشق دام بلاست"

اين حرفا به نظرم کمي تلخه!!!!

           

 

 

                 

انگار صدای بارونه، آسمون هم بهونه گرفته،

شاید بهونه ی یارش ...

               

             

                   

                                

                                            

 

چه گويم که همه سوز است!...

شنبه اول دي ماه 1386 ساعت 12:41


       

امروز هم خورشید طلوع کرد  

 و از میان حجاب پنجره ی اتاق نگاهم کرد  

 باز هم صبح شده  

 من هنوز خسته ام.  

 تو اینروزها حال مرا نپرس  

 همچنان خرابم  

 

 

 

 

 

...

                

          

 

 

 

 

 

 



                  

 

 

 

 

 

و همچنان روزهایم تیره است...



               






        

             

             

 

 


پ. ن. (1): ديشب حافظ عجيب حالمو گرفت.!....

پ. ن. (2): صفحه 205 براي "...." و صفحه 211 براي خودم!

        

            

 

 

 

 

خدايا شکر!!

يکشنبه يازدهم آذر ماه 1386 ساعت 10:50


کمي به آسمان نگاه کن

حرکت ابرها را بنگر

اين گذر عمر است که حس نمي شود

   

* * * * * *

     

امروز هوا خيلي عجيبه!!! از ديشب وزش باد شديدي شروع شده که فکر کنم بعدش ننه سرما از راه برسه!!!!

            

* * * * * *

 

و خداوند روز اول آفتاب را آفرید ،

و روز دوم دریا ،

و روز سوم صدا را ،

و روز چهارم رنگ ها را ،

و روز پنجم حیوانات ،

و روز ششم انسان را ،

و روز هفتم خداوند اندیشید دیگر چه چیزی را نیافریده است؟

و تو را برای من آفرید .

                

 

   

       

 

 

            

         

تو را به جای تمام کسانی که نشناختم  ،دوست می دارم.

تو را به جای تمام روزگارانی که نمی زیستم ، دوست می دارم.

برای خاطر عطر نان گرم

و قطره ای آب

و برای خاطر نخستین گل ها

تو را به خاطر دوست داشتن ، دوست می دارم.

تو را به جای تمام کسانی که دوست نمی دارم ، دوست می دارم.

 (کپي برداري:بانوي شب)

               

 

 

تقدیم به "...."

 


پ. ن. (1) : شايد از روي عکس اول خبر خوشم رو بفهمين، به هرحال ازين واضح تر نميشه گفت  !

پ. ن. (2) : صبح که ازخوابِ ناز بيدار شدم از ته دل آرزو کردم که اين باد شديد محل کارم رو خراب کنه روي سر مديراش. بلکه شايد اين بلا کفاره ي کمي از گناهانشون (از جمله نوش جان کردن حق ديگران) به حساب بياد. شما هم دعا کنيد...

           

من خيلي حسودم؟؟؟

دوشنبه پنجم آذر ماه 1386 ساعت 21:36


           

امروز واقعاً حسودیم شد.

         

 

به خنده ی کودکانه ی یه بچه حسودیم شد،

 

وقتی انگشتای ظریفش رو بین انگشتهای دست مامانش قفل کرده بود،  

 

وقتی باهم حرف میزدن و میخندیدن.

      

آره حسودیم شد،

 به آزاد بودنش،

 

به رها بودنش،

          

به کودک بودنش حسودیم شد.

                   

                

               


پ. ن. (1) : شايد پنجشنبه يه پله برم جلوتر، البته شايد. .... برام دعا کنيد.

پ.ن. (2) : در پي فيلترينگ شدن خيلي از سايتهاي دانلود موزيک ممکنه وبلاگ   آهنگ   فيلتر بشه،  اميدوارم چنين اتفاقي نيفته ولي اگه خداي نکرده پيش اومد پيشاپيش عذر ميخوام.

           

                 

چند تا قطره ي باروون!!! ؟؟؟ :

جمعه دوم آذر ماه 1386 ساعت 14:34


اوووووف!!!! چه باروووني ميباره .....

                              

         

از ديروز که شروع شده هنوز يه لحظه هم قطع نشده ...........

چقدر هوا سرده !  چقدر همه جا خيسه !

             

           

چقدر واسه اينکه هوا يهو سرد شده احساس خوشحالي ميکنم. چقدر واسه اينکه اينهمه باروون ميباره ذوق دارم، چقدر قطـــره هاي باروون رو دوست دارم.

               


پ. ن (1):  جمعه ها هميشه سرده، حالا وقتي "...." هم نباشه ديگه چه شود!!!!

پ. ن (2):  "...." به من ميگه منو اندازه ي تمام قطره هاي باروني که از آسمون ميباره دوست داره!!!

کي ميدونه چندتا قطره ي بارون از آسمون ميباره؟؟؟ 

            

          

               

لحظات آخر روز دوشنبه :

دوشنبه بيست و هشتم آبان ماه 1386 ساعت 23:31


  

«يکي» است، اما بينهايت

تو را ميخواند، ميشنوي؟

به بیکرانيِ این وسعت بینهایت بنگر،

                   

 

 

 

نجواي شبانه ات را دريغ مکن.

                 

               


پ. ن (1) : سریال "مدار صفر درجه" یکی از زیباترین سریالهایی بود که دیدم، گرچه که این قسمتهای آخری با یه بغض آزاردهنده از پای تلویزیون بلند ميشدم شايد بخاطر جملاتش، آواها و مخصوصاً نوای ویولن !!!

پ. ن (2) : در اين چند روز چيزاي جديدي فهميدم، تمام پنجشنبه و جمعه ي گذشته رو مشغول خوندن تمام آرشيوهاي خاطرات سپیده بودم، خيلي دلم ميخواد بدونم سپیده حالش چطوره؟ آرشام چطوره؟ متأسفانه از تيرماه ديگه هيچي ننوشته، اميدوارم هرجا هست خوب باشه. خيلي اتفاقي با وبلاگ خاطرات سپیده  آشنا شدم اما شايد خيلي چيزا يادم اومد و در ذهنم تکرار شد، اينکه هميشه اميد هست، هميشه اميد به خدا هست و هميشه رحمت و توجه خدا هست. و اينکه من چطور به کسي که خالق منه گله ميکنم؟؟؟ واقعاً چطور؟ فقط کافيه اطرافمو ببينم. از شما هم ميخوام هرطوري شده خاطرات سپیده  رو بخونيد. (ميتونيد آرشيوها رو در صفحه ي جداگانه اي باز کنيد و بعد روي يکي از درايوهاي هارد ذخيره کنيد و بعد بريد کم کم بخونيد، من اينکارو کردم و البته اينجوري خيلي ارزونتر تموم ميشه مجبور نيستيد حتماً اينترنت رو وصل کنيد) امتحان کنيد. بخونيد. به دوستانتون هم پيشنهاد بدين. شايد لازم باشه کمي به دوردست ها هم نگاه کنيم.

پ. ن (3) : با خوندن دوباره ي بعضي وبلاگها ذوق وبلاگخونيِ من دوباره برگشت، بعد مدتها برگشت و البته درست وقتي که بايد حواسم سر درسم باشه!!!!! 

                        

             

 

 

يه بعدازظهر پاييز ...

يکشنبه بيستم آبان ماه 1386 ساعت 03:17


يه تکه کيک شکلاتي و يه ليوان بزرگ نسکافه روي ميز خودم، روبروم صفحه زنده رود ...

  

واااااااااااي چقدر دلم براي همه چيز تنگ شده بود.

اما امروز زياد هم خوب نيست، دارم خيلي سعي ميکنم خودمو امتحان کنم، اما خيلي سخته. مجبورم طاقت بيارم تا بعضي چيزارو بفهمم. بايد صبر کنم. بايد.

          

             

 

       

اما اي کاش او هم خوب بود!!!! کاش ...

                      

                          

دلم میخواد فاصله رو بردارم...

چهارشنبه شانزدهم آبان ماه 1386 ساعت 23:29


الان اینترنتم دزدیه، چون توی شهر خودم و خونه ام نیستم اما چه کنم؟ بازم جذبه ی زنده رود منو کشوند اینجا

* * *

برای اولین بار، چقــــدر دورم. حوصله ی حساب کردن کیلومترش رو ندارم. شاید کیلومترش زیاد نباشه اما فاصله خیلی زیاده! خیلی.

دیشب بازم خوابهای آشفته، مثه قبلیا همش سیاه، تاریک، پر از استرس ، من گم شدم و درحال گریه کردن.

نمیدونم باید چیکار کنم که این خوابها تموم بشه اما هر از گاهی دوباره میاد سراغم و آرامشم رو خراب میکنه، آرامشی که خیلی زحمت میکشم و درستش میکنم.

       
           
               

حرف آخرم: ازش دورم، خیلی دور و ناتوان.
         
             

همنفس! تولدت مبارک.

دوشنبه هفتم آبان ماه 1386 ساعت 11:15


حکايت تو حکايتي است از عشق

عشق تو زندگيِ اي دوباره

و مهر تو دنياي زيبايي

براي من آفريد.

        

اومدنِ تو به این دنیا، شاید یه کمی زودتر از من بود اما فکر میکنم باهمدیگه وارد یه دنیای زیبا شدیم (که خودت بهتر میدونی).

 

 

از خدا میخوام همیشه کنارت باشم و کنارم باشی.

 

 

 

       

عزیزم تولدت مبارک

               

                          

کاش میتونستم یه جور دیگه بهت تبریک بگم، و عشقي رو که خيلي بيشتر از اونچيزي که تو فکر ميکني توي وجودم هست رو نشونت بدم.

 ببخش که اینقدر ناتوانم  

 

 

           

ميدوني که هميشه در آخر چي ميخوام بگم  

آره.

باور کن. خيلي خيلي فراتر از باوره!!!!