اين سوال خيلي جدي و اساسيه. کدوم براي دروني آشفته بهتره؟

سرحال وانمود کردني که باعث ميشه حال بقيه گرفته نشه،

 يا واقعي برخورد کردني که حالشون رو ميگيره، ولي روابط رو مصنوعي و سطحي نميکنه؟

باران كه زد بيا به من خسته سر بزن
آتش به جان خسته اين دربه در بزن
خورشيد را سپردم كه از اين خانه دور شو
اينجا نمان شبانه به كوه و كمر بزن
ديراي است پشت كوه زمينگير مانده است
وقت طلوع توست ,تو اي ماه سر بزن
هنگام آمدن گلي از شاخه بچين
سنجاق كن به زلف و به جانم شرر بزن
درها به شوق آمدنت بال مي كشند
پرواز كن كبوتر من ,بال و پر بزن
دريا!اگر به ديدنش اميد بسته اي
سر را به ساحل خود بيشتر بزن

با عرض شرمندگي نمي دونم از کيه؟!

به تماشا سوگند

و به اغاز كلام

و به پرواز كبوتر از ذهن

واژه اي در قفس است

من در اين ظلمت و تاريكي شب و در اين تنهايي

به دنبال چه مي گردم؟

سيب، رنگ، ماهي، ريحان

اسمان، ابر ، زمين، ماه، خدا!

يا سهراب؟

چه كسي بود صدا زد: سهراب؟

بوم نقاشي ام از رنگ تهي

يك ترك برداشته، چيني نازك تنهايي من!

و صدايي آمد

بايد امشب بروم

به كجا؟

و چنان بي تابم، كه دلم مي خواهد

بدوم تا ته دشت، بروم تا سر كوه

دورها اوايي است، كه مرا مي خواند

گوييا ذهنم خالي شده از هستي و هيچ

و نگاهم پر احساس نياز

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر سحر نزديك است

هر دم اين بانك برارم از دل

واي اين شب چقدر تاريك است

و صداي هوش گياهان به گوش مي امد

"صبح خواهد شد

و به اين كاسه اب

اسمان هجرت خواهد كرد"

مي نشينم لب حوض

گردش ماهي ها، روشني ، من، گل ، اب

پاكي خوشه زيست.

و سپس

انان را به صداي قدم پيك بشارت دادم

و نزديكي روز و به افزايش رنگ

به طنين گل سرخ، پشت پرچين سخنهاي درشت!

و به انان گفتم:

هر كه با مرغ هوا دوست شود

خوابش ارام ترين خواب جهان خواهد بود

و شنيدم ميگفت، به تمام هستي

"هر كجا هستم ، باشم

اسمان مال من است

پنجره فكر ، هوا، عشق، زمين مال من است"

و سكوت، و تلاقي نگاه!

سكوت ما بهم پيوست،و ما،" ما " شديم

و در اين لحظه

برق روشن كرد سنگي را كه حك شد روي اندر لحظه اي كوتاه

پيكر نقشي كه بايد جاودان مي ماند

ان زمان بود كه من حس كردم

سيب خواهد افتاد

پيچكي دور تماشاي خدا خواهد پيچيد

راز ، سر خواهد رفت.

و شنيدم ميگفت:

"بايد امشب چمداني را

كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد بردارم

و به سمتي بروم

كه درختان حماسي پيداست

رو به ان وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند"

يك نفر باز صدا زد سهراب!

و چه زود

بر ابي چين افتاد، سيبي به زمين افتاد

گامي ماند، زنجره خواند

و خوابي از چشمي بالا رفت، اين رهرو تنها رفت، بي ما رفت!

و او

پيكره اش خاموشي بود

لالايي اندوهي بر ما وزيد

و من

دستم را در تاريكي اندوهي بالا بردم

در غم گداختم، اي بزرگ، اي تابان.

غم از دست دادن سهراب هيچگاه از ياد نخواهد رفت.

يا حق.

كنار چاه ديوارِ سنگي مخروبه‌اي بود. فردا عصر كه از سرِ كار برگشتم از دور ديدم كه آن بالا نشسته پاها را آويزان كرده،

و شنيدم كه مي‌گويد:
-پس يادت نمي‌آيد؟ درست اين نقطه نبود ها!
لابد صداي ديگري به‌اش جوابي داد، چون شهريار كوچولو در رَدِّ حرفش گفت:
-چرا چرا! روزش كه درست همين امروز است گيرم محلش اين جا نيست...
راهم را به طرف ديوار ادامه دادم. هنوز نه كسي به چشم خورده بود نه صداي كسي را شنيده بودم اما شهريار كوچولو باز در جواب درآمد كه:
-... آره، معلوم است. خودت مي‌تواني ببيني رَدِّ پاهايم روي شن از كجا شروع مي‌شود.
همان جا منتظرم باش، تاريك كه شد مي‌آيم.
بيست متري ديوار بودم و هنوز چيزي نمي‌ديدم. پس از مختصر مكثي دوباره گفت:
-زهرت خوب هست؟ مطمئني درد و زجرم را كِش نمي‌دهد؟
با دل فشرده از راه ماندم اما هنوز از موضوع سر در نياورده بودم.
گفت: -خب، حالا ديگر برو. دِ برو. مي‌خواهم بيايم پايين!

آن وقت من نگاهم را به پايين به پاي ديوار انداختم و از جا جستم! يكي از آن مارهاي زردي كه تو سي ثانيه كَلَكِ آدم را مي‌كنند، به طرف شهريار كوچولو قد راست كرده بود. من همان طور كه به دنبال تپانچه دست به جيبم مي‌بردم پا گذاشتم به دو، اما ماره از سر و صداي من مثل فواره‌اي كه بنشيند آرام روي شن جاري شد و بي آن كه چندان عجله‌اي از خودش نشان دهد باصداي خفيف فلزي لاي سنگ‌ها خزيد.
من درست به موقع به ديوار رسيدم و طفلكي شهريار كوچولو را كه رنگش مثل برف پريده بود تو هوا بغل كردم.
-اين ديگر چه حكايتي است! حالا ديگر با مارها حرف مي‌زني؟
شال زردش را كه مدام به گردن داشت باز كردم به شقيقه‌هايش آب زدم و جرعه‌اي به‌اش نوشاندم. اما حالا ديگر اصلا جرات نمي كردم ازش چيزي بپرسم. با وقار به من نگاه كرد و دستش را دور گردنم انداخت. حس كردم قلبش مثل قلب پرنده‌اي مي‌زند كه تير خورده‌است و دارد مي‌ميرد.
گفت: -از اين كه كم و كسرِ لوازم ماشينت را پيدا كردي خوش‌حالم. حالا مي‌تواني برگردي خانه‌ات...
-تو از كجا فهميدي؟
درست همان دم لب‌واكرده‌بودم بش خبر بدهم كه علي‌رغم همه‌ي نوميدي‌ها تو كارم موفق شده‌ام!
به سوآل‌هاي من هيچ جوابي نداد اما گفت: -آخر من هم امروز بر مي‌گردم خانه‌ام...
و بعد غم‌زده درآمد كه: -گيرم راه من خيلي دورتر است... خيلي سخت‌تر است...

حس مي‌كردم اتفاق فوق‌العاده‌اي دارد مي‌افتد. گرفتمش تو بغلم. عين يك بچه‌ي كوچولو. با وجود اين به نظرم مي‌آمد كه او دارد به گردابي فرو مي‌رود و براي نگه داشتنش از من كاري ساخته نيست... نگاه متينش به دوردست‌هاي دور راه كشيده بود.
گفت: بَرِّه‌ات را دارم. جعبه‌هه را هم واسه بره‌هه دارم. پوزه‌بنده را هم دارم.
و با دلِ گرفته لبخندي زد.
مدت درازي صبر كردم. حس كردم كم‌كمَك تنش دوباره دارد گرم مي‌شود.
-عزيز كوچولوي من، وحشت كردي...
-امشب وحشت خيلي بيش‌تري چشم به‌راهم است.

دوباره از احساسِ واقعه‌اي جبران ناپذير يخ زدم. اين فكر كه ديگر هيچ وقت غش‌غش خنده‌ي او را نخواهم شنيد برايم سخت تحمل‌ناپذير بود. خنده‌ي او براي من به چشمه‌اي در دلِ كوير مي‌مانست.
-كوچولوئَكِ من، دلم مي‌خواهد باز هم غش‌غشِ خنده‌ات را بشنوم.
اما به‌ام گفت: -امشب درست مي‌شود يك سال و اخترَكَم درست بالاي همان نقطه‌اي مي‌رسد كه پارسال به زمين آمدم.
-كوچولوئك، اين قضيه‌ي مار و ميعاد و ستاره يك خواب آشفته بيش‌تر نيست. مگر نه؟
به سوال من جوابي نداد اما گفت: -چيزي كه مهم است با چشمِ سَر ديده نمي‌شود.
-مسلم است.
-در مورد گل هم همين‌طور است: اگر گلي را دوست داشته باشي كه تو يك ستاره‌ي ديگر است، شب تماشاي آسمان چه لطفي پيدا مي‌كند: همه‌ي ستاره‌ها غرق گل مي‌شوند!
-مسلم است...
-در مورد آب هم همين‌طور است. آبي كه تو به من دادي به خاطر قرقره و ريسمان درست به يك موسيقي مي‌مانست... يادت كه هست... چه خوب بود.
-مسلم است...
-شب‌به‌شب ستاره‌ها را نگاه مي‌كني. اخترك من كوچولوتر از آن است كه بتوانم جايش را نشانت بدهم. اما چه بهتر! آن هم براي تو مي‌شود يكي از ستاره‌ها؛ و آن وقت تو دوست داري همه‌ي ستاره‌ها را تماشا كني... همه‌شان مي‌شوند دوست‌هاي تو... راستي مي‌خواهم هديه‌اي بت بدهم...
و غش غش خنديد.
-آخ، كوچولوئك، كوچولوئك! من عاشقِ شنيدنِ اين خنده‌ام!
-هديه‌ي من هم درست همين است... درست مثل مورد آب.
-چي مي‌خواهي بگويي؟
-همه‌ي مردم ستاره دارند اما همه‌ي ستاره‌ها يك‌جور نيست: واسه آن‌هايي كه به سفر مي‌روند حكم راهنما را دارند واسه بعضي ديگر فقط يك مشت روشناييِ سوسوزن‌اند. براي بعضي كه اهل دانشند هر ستاره يك معما است واسه آن باباي تاجر طلا بود. اما اين ستاره‌ها همه‌شان زبان به كام كشيده و خاموشند. فقط تو يكي ستاره‌هايي خواهي داشت كه تنابنده‌اي مِثلش را ندارد.
-چي مي‌خواهي بگويي؟
-نه اين كه من تو يكي از ستاره‌هام؟ نه اين كه من تو يكي از آن‌ها مي‌خندم؟... خب، پس هر شب كه به آسمان نگاه مي‌كني برايت مثل اين خواهد بود كه همه‌ي ستاره‌ها مي‌خندند. پس تو ستاره‌هايي خواهي داشت كه بلدند بخندند!
و باز خنديد.
-و خاطرت كه تسلا پيدا كرد (خب بالاخره آدمي‌زاد يك جوري تسلا پيدا مي‌كند ديگر) از آشنايي با من خوش‌حال مي‌شوي. دوست هميشگي من باقي مي‌ماني و دلت مي‌خواهد با من بخندي و پاره‌اي وقت‌هام واسه تفريح پنجره‌ي اتاقت را وا مي‌كني... دوستانت از اين‌كه مي‌بينند تو به آسمان نگاه مي‌كني و مي‌خندي حسابي تعجب مي‌كنند آن وقت تو به‌شان مي‌گويي: «آره، ستاره‌ها هميشه مرا خنده مي‌اندازند!» و آن‌وقت آن‌ها يقين‌شان مي‌شود كه تو پاك عقلت را از دست داده‌اي. جان! مي‌بيني چه كَلَكي به‌ات زده‌ام...
و باز زد زير خنده.
-به آن مي‌ماند كه عوضِ ستاره يك مشت زنگوله بت داده باشم كه بلدند بخندند...
دوباره خنديد و بعد حالتي جدي به خودش گرفت:
-نه، من تنهات نمي‌گذارم.

-ظاهر آدمي را پيدا مي‌كنم كه دارد درد مي‌كشد... يك خرده هم مثل آدمي مي‌شوم كه دارد جان مي‌كند. رو هم رفته اين جوري‌ها است. نيا كه اين را نبيني. چه زحمتي است بي‌خود؟
-تنهات نمي‌گذارم.
اندوه‌زده بود.
-اين را بيش‌تر از بابت ماره مي‌گويم كه، نكند يك‌هو تو را هم بگزد. مارها خيلي خبيثند. حتا واسه خنده هم ممكن است آدم را نيش بزنند.
-تنهات نمي‌گذارم.
منتها يك چيز باعث خاطر جمعيش شد:
-گر چه، بار دوم كه بخواهند بگزند ديگر زهر ندارند.

شب متوجه راه افتادنش نشدم. بي سر و صدا گريخت.
وقتي خودم را به‌اش رساندم با قيافه‌ي مصمم و قدم‌هاي محكم پيش مي‌رفت. همين قدر گفت: -اِ! اين‌جايي؟
و دستم را گرفت.
اما باز بي‌قرار شد وگفت: -اشتباه كردي آمدي. رنج مي‌بري. گرچه حقيقت اين نيست، اما ظاهرِ يك مرده را پيدا مي‌كنم.
من ساكت ماندم.
-خودت درك مي‌كني. راه خيلي دور است. نمي‌توانم اين جسم را با خودم ببرم. خيلي سنگين است.
من ساكت ماندم.
-گيرم عينِ پوستِ كهنه‌اي مي‌شود كه دورش انداخته باشند؛ پوست كهنه كه غصه ندارد، ها؟
من ساكت ماندم.
كمي دل‌سرد شد اما باز هم سعي كرد:
-خيلي با مزه مي‌شود، نه؟ من هم به ستاره‌ها نگاه مي‌كنم. هم‌شان به صورت چاه‌هايي در مي‌آيند با قرقره‌هاي زنگ زده. همه‌ي ستاره‌ها بم آب مي‌دهند بخورم...
من ساكت ماندم.
-خيلي با مزه مي‌شود. نه؟ تو صاحب هزار كرور زنگوله مي‌شوي من صاحب هزار كرور فواره...
او هم ساكت شد، چرا كه داشت گريه مي‌كرد...
-خب، همين جاست. بگذار چند قدم خودم تنهايي بروم.
و گرفت نشست، چرا كه مي‌ترسيد.

مي‌داني؟... گلم را مي‌گويم... آخر من مسئولشم. تازه چه قدر هم لطيف است و چه قدر هم ساده و بي‌شيله‌پيله. براي آن كه جلو همه‌ي عالم از خودش دفاع كند همه‌اش چي دارد مگر؟ چهارتا خار پِرپِرَك!

من هم گرفتم نشستم. ديگر نمي‌توانستم سر پا بند بشوم.
گفت: -همين... همه‌اش همين و بس...
باز هم كمي دودلي نشان داد اما بالاخره پا شد و قدمي به جلو رفت. من قادر به حركت نبودم.

كنار قوزكِ پايش جرقه‌ي زردي جست و... فقط همين! يك دم بي‌حركت ماند. فريادي نزد. مثل درختي كه بيفتد آرام آرام به زمين افتاد كه به وجود شن از آن هم صدايي بلند نشد.

هشتمين روزِ خرابي هواپيمام تو كوير بود كه، در حال نوشيدنِ آخرين چك‌ّه‌ي ذخيره‌ي آبم به قضيه‌ي پيله‌وره گوش داده بودم. به شهريار كوچولو گفتم:
-خاطرات تو راستي راستي زيباند اما من هنوز از پسِ تعمير هواپيما برنيامده‌ام، يك چكه آب هم ندارم. و راستي كه من هم اگر مي‌توانستم خوش‌خوشك به طرف چشمه‌اي بروم سعادتي احساس مي‌كردم كه نگو!
درآمد كه: -دوستم روباه...
گفتم: -آقا كوچولو، دورِ روباه را قلم بگير!
-واسه چي؟
-واسه اين كه تشنگي كارمان را مي سازد. واسه اين!
از استدلال من چيزي حاليش نشد و در جوابم گفت:
-حتا اگر آدم دَمِ مرگ باشد هم داشتن يك دوست عالي است. من كه از داشتن يك دوستِ روباه خيلي خوشحالم...
به خودم گفتم نمي‌تواند ميزان خطر را تخمين بزند: آخر او هيچ وقت نه تشنه‌اش مي‌شود نه گشنه‌اش. يه ذره آفتاب بسش است...
اما او به من نگاه كرد و در جواب فكرم گفت: -من هم تشنه‌م است... بگرديم يك چاه پيدا كنيم...
از سرِ خستگي حركتي كردم: -اين جوري تو كويرِ برهوت رو هوا پيِ چاه گشتن احمقانه است.
و با وجود اين به راه افتاديم.

پس از ساعت‌ها كه در سكوت راه رفتيم شب شد و ستاره‌ها يكي يكي درآمدند. من كه از زور تشنگي تب كرده بودم انگار آن‌ها را خواب مي‌ديدم. حرف‌هاي شهريار كوچولو تو ذهنم مي‌رقصيد.
ازش پرسيدم: -پس تو هم تشنه‌ات هست، ها؟
اما او به سوآلِ من جواب نداد فقط در نهايت سادگي گفت: -آب ممكن است براي دلِ من هم خوب باشد...
از حرفش چيزي دستگيرم نشد اما ساكت ماندم. مي‌دانستم از او نبايد حرف كشيد.
خسته شده بود. گرفت نشست. من هم كنارش نشستم. پس از مدتي سكوت گفت:
-قشنگيِ ستاره‌ها واسه خاطرِ گلي است كه ما نمي‌بينيمش...
گفتم: -همين طور است
و بدون حرف در مهتاب غرق تماشاي چين و شكن‌هاي شن شدم.
باز گفت: -كوير زيباست.

و حق با او بود. من هميشه عاشق كوير بوده‌ام. آدم بالاي توده‌اي شن لغزان مي‌نشيند، هيچي نمي‌بيند و هيچي نمي‌شنود اما با وجود اين چيزي توي سكوت برق‌برق مي‌زند.
شهريار كوچولو گفت: -چيزي كه كوير را زيبا مي‌كند اين است كه يك جايي يك چاه قايم كرده...
از اين‌كه ناگهان به راز آن درخشش اسرارآميزِ شن پي بردم حيرت‌زده شدم. بچگي‌هام تو خانه‌ي كهنه‌سازي مي‌نشستيم كه معروف بود تو آن گنجي چال كرده‌اند. البته نگفته پيداست كه هيچ وقت كسي آن را پيدا نكرد و شايد حتا اصلا كسي دنبالش نگشت اما فكرش همه‌ي اهل خانه را تردماغ مي‌كرد: «خانه‌ي ما تهِ دلش رازي پنهان كرده بود...»
گفتم: -آره. چه خانه باشد چه ستاره، چه كوير، چيزي كه اسباب زيبايي‌اش مي‌شود نامريي است!
گفت: -خوشحالم كه با روباه من توافق داري.

چون خوابش برده بود بغلش كردم و راه افتادم. دست و دلم مي‌لرزيد.انگار چيز شكستنيِ بسيار گران‌بهايي را روي دست مي‌بردم. حتا به نظرم مي‌آمد كه تو تمام عالم چيزي شكستني‌تر از آن هم به نظر نمي‌رسد. تو روشني مهتاب به آن پيشاني رنگ‌پريده و آن چشم‌هاي بسته و آن طُرّه‌هاي مو كه باد مي‌جنباند نگاه كردم و تو دلم گفتم: «آن چه مي‌بينم صورت ظاهري بيش‌تر نيست. مهم‌ترش را با چشم نمي‌شود ديد...»
باز، چون دهان نيمه‌بازش طرح كم‌رنگِ نيمه‌لبخندي را داشت به خود گفتم: «چيزي كه تو شهريار كوچولوي خوابيده مرا به اين شدت متاثر مي‌كند وفاداري اوست به يك گل: او تصويرِ گل سرخي است كه مثل شعله‌ي چراغي حتا در خوابِ ناز هم كه هست تو وجودش مي‌درخشد...» و آن وقت او را باز هم شكننده‌تر ديدم. حس كردم بايد خيلي مواظبش باشم: به شعله‌ي چراغي مي‌مانست كه يك وزش باد هم مي‌توانست خاموشش كند.
و همان طور در حال راه رفتن بود كه دمدمه‌ي سحر چاه را پيداكردم.

اين قسمت را واقعا دوست دارم!!!!!!

من قلب كوچكي دارم در خود.... و مي خواهم برون آرمش از زندانش.... و آن را .... بر كف دستانم بنهم .... تا او را در اعماق بيازمايم ... و اسرارش را بنگرم.

آن وقت بود كه سر و كله‌ي روباه پيدا شد.

روباه گفت: -سلام.
شهريار كوچولو برگ‌شت اما كسي را نديد. با وجود اين با ادب تمام گفت: -سلام.
صداگفت: -من اين‌جام، زير درخت سيب...
شهريار كوچولو گفت: -كي هستي تو؟ عجب خوشگلي!
روباه گفت: -يك روباهم من.
شهريار كوچولو گفت: -بيا با من بازي كن. نمي‌داني چه قدر دلم گرفته...
روباه گفت: -نمي‌توانم بات بازي كنم. هنوز اهليم نكرده‌اند آخر.
شهريار كوچولو آهي كشيد و گفت: -معذرت مي‌خواهم.
اما فكري كرد و پرسيد: -اهلي كردن يعني چه؟
روباه گفت: -تو اهل اين‌جا نيستي. پي چي مي‌گردي؟
شهريار كوچولو گفت: -پي آدم‌ها مي‌گردم. نگفتي اهلي كردن يعني چه؟
روباه گفت: -آدم‌ها تفنگ دارند و شكار مي‌كنند. اينش اسباب دلخوري است! اما مرغ و ماكيان هم پرورش مي‌دهند و خيرشان فقط همين است. تو پي مرغ مي‌كردي؟
شهريار كوچولو گفت: -نَه، پيِ دوست مي‌گردم. اهلي كردن يعني چي؟
روباه گفت: -يك چيزي است كه پاك فراموش شده. معنيش ايجاد علاقه كردن است.
-ايجاد علاقه كردن؟
روباه گفت: -معلوم است. تو الان واسه من يك پسر بچه‌اي مثل صد هزار پسر بچه‌ي ديگر. نه من هيچ احتياجي به تو دارم نه تو هيچ احتياجي به من. من هم واسه تو يك روباهم مثل صد هزار روباه ديگر. اما اگر منو اهلي كردي هر دوتامان به هم احتياج پيدا مي‌كنيم. تو واسه من ميان همه‌ي عالم موجود يگانه‌اي مي‌شوي من واسه تو.
شهريار كوچولو گفت: -كم‌كم دارد دستگيرم مي‌شود. يك گلي هست كه گمانم مرا اهلي كرده باشد.
روباه گفت: -بعيد نيست. رو اين كره‌ي زمين هزار جور چيز مي‌شود ديد.
شهريار كوچولو گفت: -اوه نه! آن رو كره‌ي زمين نيست.
روباه كه انگار حسابي حيرت كرده بود گفت: -رو يك سياره‌ي ديگر است؟
-آره.
-تو آن سياره شكارچي هم هست؟
-نه.
-محشر است! مرغ و ماكيان چه‌طور؟
-نه.
روباه آه‌كشان گفت: -هميشه‌ي خدا يك پاي بساط لنگ است!
اما پي حرفش را گرفت و گفت: -زندگي يك‌نواختي دارم. من مرغ‌ها را شكار مي‌كنم آدم‌ها مرا. همه‌ي مرغ‌ها عين همند همه‌ي آدم‌ها هم عين همند. اين وضع يك خرده خلقم را تنگ مي‌كند. اما اگر تو منو اهلي كني انگار كه زندگيم را چراغان كرده باشي. آن وقت صداي پايي را مي‌شناسم كه باهر صداي پاي ديگر فرق مي‌كند: صداي پاي ديگران مرا وادار مي‌كند تو هفت تا سوراخ قايم بشوم اما صداي پاي تو مثل نغمه‌اي مرا از سوراخم مي‌كشد بيرون. تازه، نگاه كن آن‌جا آن گندم‌زار را مي‌بيني؟ براي من كه نان بخور نيستم گندم چيز بي‌فايده‌اي است. پس گندم‌زار هم مرا به ياد چيزي نمي‌اندازد. اسباب تاسف است. اما تو موهات رنگ طلا است. پس وقتي اهليم كردي محشر مي‌شود! گندم كه طلايي رنگ است مرا به ياد تو مي‌اندازد و صداي باد را هم كه تو گندم‌زار مي‌پيچد دوست خواهم داشت...
خاموش شد و مدت درازي شهريار كوچولو را نگاه كرد. آن وقت گفت: -اگر دلت مي‌خواهد منو اهلي كن!
شهريار كوچولو جواب داد: -دلم كه خيلي مي‌خواهد، اما وقتِ چنداني ندارم. بايد بروم دوستاني پيدا كنم و از كلي چيزها سر در آرم.
روباه گفت: -آدم فقط از چيزهايي كه اهلي كند مي‌تواند سر در آرد. انسان‌ها ديگر براي سر در آوردن از چيزها وقت ندارند. همه چيز را همين جور حاضر آماده از دكان‌ها مي‌خرند. اما چون دكاني نيست كه دوست معامله كند آدم‌ها مانده‌اند بي‌دوست... تو اگر دوست مي‌خواهي خب منو اهلي كن!
شهريار كوچولو پرسيد: -راهش چيست؟
روباه جواب داد: -بايد خيلي خيلي حوصله كني. اولش يك خرده دورتر از من مي‌گيري اين جوري ميان علف‌ها مي‌نشيني. من زير چشمي نگاهت مي‌كنم و تو لام‌تاكام هيچي نمي‌گويي، چون تقصير همه‌ي سؤِتفاهم‌ها زير سر زبان است. عوضش مي‌تواني هر روز يك خرده نزديك‌تر بنشيني.

فرداي آن روز دوباره شهريار كوچولو آمد.
روباه گفت: -كاش سر همان ساعت ديروز آمده بودي. اگر مثلا سر ساعت چهار بعد از ظهر بيايي من از ساعت سه تو دلم قند آب مي‌شود و هر چه ساعت جلوتر برود بيش‌تر احساس شادي و خوشبختي مي‌كنم. ساعت چهار كه شد دلم بنا مي‌كند شور زدن و نگران شدن. آن وقت است كه قدرِ خوشبختي را مي‌فهمم! اما اگر تو وقت و بي وقت بيايي من از كجا بدانم چه ساعتي بايد دلم را براي ديدارت آماده كنم؟... هر چيزي براي خودش قاعده‌اي دارد.
شهريار كوچولو گفت: -قاعده يعني چه؟
روباه گفت: -اين هم از آن چيزهايي است كه پاك از خاطرها رفته. اين همان چيزي است كه باعث مي‌شود فلان روز با باقي روزها و فلان ساعت با باقي ساعت‌ها فرق كند. مثلا شكارچي‌هاي ما ميان خودشان رسمي دارند و آن اين است كه پنج‌شنبه‌ها را با دخترهاي ده مي‌روند رقص. پس پنج‌شنبه‌ها بَرّه‌كشانِ من است: براي خودم گردش‌كنان مي‌روم تا دم مُوِستان. حالا اگر شكارچي‌ها وقت و بي وقت مي‌رقصيدند همه‌ي روزها شبيه هم مي‌شد و منِ بيچاره ديگر فرصت و فراغتي نداشتم.

به اين ترتيب شهريار كوچولو روباه را اهلي كرد.
لحظه‌ي جدايي كه نزديك شد روباه گفت: -آخ! نمي‌توانم جلو اشكم را بگيرم.
شهريار كوچولو گفت: -تقصير خودت است. من كه بدت را نمي‌خواستم، خودت خواستي اهليت كنم.
روباه گفت: -همين طور است.
شهريار كوچولو گفت: -آخر اشكت دارد سرازير مي‌شود!
روباه گفت: -همين طور است.
-پس اين ماجرا فايده‌اي به حال تو نداشته.
روباه گفت: -چرا، واسه خاطرِ رنگ گندم.
بعد گفت: -برو يك بار ديگر گل‌ها را ببين تا بفهمي كه گلِ خودت تو عالم تك است. برگشتنه با هم وداع مي‌كنيم و من به عنوان هديه رازي را به‌ات مي‌گويم.
شهريار كوچولو بار ديگر به تماشاي گل‌ها رفت و به آن‌ها گفت: -شما سرِ سوزني به گل من نمي‌مانيد و هنوز هيچي نيستيد. نه كسي شما را اهلي كرده نه شما كسي را. درست همان جوري هستيد كه روباه من بود: روباهي بود مثل صدهزار روباه ديگر. او را دوست خودم كردم و حالا تو همه‌ي عالم تك است.
گل‌ها حسابي از رو رفتند.
شهريار كوچولو دوباره درآمد كه: -خوشگليد اما خالي هستيد. براي‌تان نمي‌شود مُرد. گفت‌وگو ندارد كه گلِ مرا هم فلان ره‌گذر مي‌بيند مثل شما. اما او به تنهايي از همه‌ي شما سر است چون فقط اوست كه آبش داده‌ام، چون فقط اوست كه زير حبابش گذاشته‌ام، چون فقط اوست كه با تجير برايش حفاظ درست كرده‌ام، چون فقط اوست كه حشراتش را كشته‌ام (جز دو سه‌تايي كه مي‌بايست شب‌پره بشوند)، چون فقط اوست كه پاي گِلِه‌گزاري‌ها يا خودنمايي‌ها و حتا گاهي پاي بُغ كردن و هيچي نگفتن‌هاش نشسته‌ام، چون او گلِ من است.
و برگشت پيش روباه.
گفت: -خدانگه‌دار!
روباه گفت: -خدانگه‌دار!... و اما رازي كه گفتم خيلي ساده است:
جز با دل هيچي را چنان كه بايد نمي‌شود ديد. نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمي‌بيند.
شهريار كوچولو براي آن كه يادش بماند تكرار كرد: -نهاد و گوهر را چشمِ سَر نمي‌بيند.
-ارزش گل تو به قدرِ عمري است كه به پاش صرف كرده‌اي.
شهريار كوچولو براي آن كه يادش بماند تكرار كرد: -به قدر عمري است كه به پاش صرف كرده‌ام.
روباه گفت: -انسان‌ها اين حقيقت را فراموش كرده‌اند اما تو نبايد فراموشش كني. تو تا زنده‌اي نسبت به چيزي كه اهلي كرده‌اي مسئولي. تو مسئول گُلِتي...

شهريار كوچولو براي آن كه يادش بماند تكرار كرد: -من مسئول گُلمَم.

از كوه بلندي بالا رفت.

تنها كوه‌هايي كه به عمرش ديده بود سه تا آتش‌فشان‌هاي اخترك خودش بود كه تا سر زانويش مي‌رسيد و از آن يكي كه خاموش بود جاي چارپايه استفاده مي‌كرد. اين بود كه با خودش گفت: «از سر يك كوه به اين بلندي مي‌توانم به يك نظر همه‌ي سياره و همه‌ي آدم‌ها را ببينم...» اما جز نوكِ تيزِ صخره‌هاي نوك‌تيز چيزي نديد.
همين جوري گفت: -سلام.
طنين به‌اش جواب داد: -سلام... سلام... سلام...
شهريار كوچولو گفت: -كي هستيد شما؟
طنين به‌اش جواب داد: -كي هستيد شما... كي هستيد شما... كي هستيد شما...
گفت: -با من دوست بشويد. من تك و تنهام.
طنين به‌اش جواب داد: -من تك و تنهام... من تك و تنهام... من تك و تنهام...

آن‌وقت با خودش فكر كرد: «چه سياره‌ي عجيبي! خشك‌ِخشك و تيزِتيز و شورِشور. اين آدم‌هاش كه يك ذره قوه‌ي تخيل ندارند و هر چه را بشنوند عينا تكرار مي‌كنند... تو اخترك خودم گلي داشتم كه هميشه اول او حرف مي‌زد...»