کسی فهمید من دیگر پشت پنجره نیستم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

و تنها تر که باشی

خواهی فهمید با دیگران هم تنهایی.

حتا اگر بهترینها کنارت لبخند تمرین کنند

و تو در مشق لبخند سرخورده باشی.

بماند که سالهاست خنده را از یاد برده ای .

 شاید

نه نه

حتما جای  تو جای دیگریست

پیش از این هم گفته ام.

موطن من اینجا نیست.

نیست شاید همانجا که دیگران هیچستان مینامندش اگر بنامندش..

روی بر نتابان بزرگ

که همین نیم نگاه ها امانمان میدهد تا روزی دیگر.

از تو هم که بگذریم  هیچ نمیماندمان

تو بمان تا دیگران هم ......

وقتی که روی تاباندم تو ترسیدی و کنون که ماندم .....

حرفاها هم که نیمه رها شوند تو باز میخوانی.

به قول همان شاعر دوست داشتنی          درهای قلبت را باز کن

                                               من به خانه باز میگردم

و میگردم تا تو..........

تو را که از من  کم کنی چه می ماند جز هیچ.

و کنون که به هیچی رسیدم تو باز با همان نگاه مغرورت دیگری را بهانه میکنی و راه کج.

مقصدت که من نبودم

 نیمه پلی شکسته  هم نبودم.

نیمه راه رهاترم کردی و هنوز مانده بود تا سلام که گفتی وقت تنگ است بدرود.

بدرودت را پاسخی نیست جز سلام .

 سرشت ما اینگونه بوده .

بعد از سلام حرفی نیست جز با من بمان

و کنون که عزم رفتن داری خیالی نیست برو اما نخواه رفتنت را باور کنم که باور من این نبوده.

میمانم

نه به امید بازگشتت و نه به امید ماندن و خواستن و بودنت که برای رفتنت میمانم

و از هر کجا که ندانی رفتنت را اشک میریزم

گناهی بر تو نیست من خود اشتباه رفتم و تو اشتباه دیدی

گناهی بر تو نیست

هیچ نمیخواهم و هیچ دینی بر گردنت نیست

آرام باش و آراااااام برو

خدا ببخشایدمان

موهایت را شانه هم بزنی

بااااز  این پنجشنبه پریشان , تر است

 و باز,بازی من تو ٌ

پنجره ای که باز تر از دهانمان

بادها را نوزیده میبلعند

باید آرامتر صدایش کنی مبادا بااز باد بلرزد و دیگر

آخرین گردو بر آخرین شاخه

وسوسهء دیر باز کلاغک همسایه نباشد

باشد تا بماند

ندانسته شدم بیبی دل  و تو بااز هم شاه خشت

نترس

بازی ادامه دارد

 روزهامان را که بشمری

به انگشتان دست که هیچ،

به هزار هم نمیرسد حتا،

و دستمان به دهانمان.

از روز اول تا روز 3تا 365روز کمی کمتر که بشمری

میبینی

نگاه های زخمی رد پایمان را می پوشانند ،

و هر از گاهی سری بر میگردانند ،

شاید سایه هامان درمانده باشند و

مانده باشند و

باشند شاید.

روزهامان را بشمری به پل های فروریخته میرسی،

به هق هق های

هق هق های!

هاااای هاااااااای

اه

گوشهایم سوت میکشند

از روزهای به هم ریخته میگفتم؟

انها را که بشمری میبینی چندتایی گم شدند ،

شاید جمعه بود  ،

یا که خواب بودیم.

راستی یلداها را هم باید حساب کنیم

      حتا چند ثانیه بیشتر.

بیشتر که بشمری یاد مادر بزرگ می افتی

و عیدی هامان،

که هرچه بیشتر میشمردیم بیشتر کمتر میشدند

بیا با هم بترسیم

ول کن این تقویم بی جمعه را

سرد ست

پنجره را باز تر کن

پنجره را

باز

تر کن.

معجزه ها دیر رس شدند

و خدا در دسترس نیست

بام آسمان کوتاه شده

و نیایش واژگونه مرا شیاطین سحر کردند

شاید به مهراب دیر رسیدیم

خداوند دستانش را......

معجزه ها تقلبی شده و خدا منقلب تر از آسمان

میان این همه بن بست

ناگاه

بزرگها  راهها روییدند

رنگ باخت چهره ی  پریده  رنگ تر خورشید

زیر غبار گلخانه.

سالهاست که از پشت میله ها ما ن

کوهی نمی بینم

و ماههاست که در تنفس دود زده ام

آهی نمی روید.

ما را خموده کنار جدولهای پا خورده ببین

و بن بست های بی ورودی

"من" گم میشود از چرخش نورها

و

جذبه ی بی هویت نئون

صدایی می آید

صدایی ممتد تر از...

آه

چراغ سبز است

باید گذر کنم.

دوباره یک دیدار ....

          نیمه شب هم به نیمه رسید,         

آيينه را خواهم شكست

و زني را كه هر روز

به خود دروغ ميگفت.

آيينه را خواهم شكست ،اما

با حوض خانه همسايه چه كنم؟