این بار برای تو می نویسم :
ای سرمشق تمام برگ های دفتر زندگی و ای الفبای عاشقی...
برای تو می نویسم تنها برای تو هرچند که نوشته ام قطره ایست در برابر دریای مهر بیکرانت .
ای مهربانم که وجودم از آن توست ...
ای معنای تمام خوبی ها ...
هیچ گاه هیچ نتوانستم بگویم در برابر نگاهت ...
نگاهی که با خندیدنم خندید و با گریستنم گریست . نگاهی که با راه رفتنم دریای از نگرانی بود و با نشستنم ساحل آرامش . همان نگاهی که با تب هایم تبدارترین نگاه بود...
بر دستانت بوسه می زنم ، دستانی که در ناراحتی هایش هم راحتی من را خواست ...
بر قدومت چشم می نهم و با مژگانم خاک قدمهایت را جارو می زنم . خاک قدمهایت... همان قدومی که بهشت فرش زیر آن است....
حتی اگر به اوج هم برسم بازهم نیازمند توام ...
ای زیباترین واژه ی هستی تو را دوستت دارم ...
ای سراسر معنا مادرم دوستت دارم ...
روز مادر، میلاد حضرت فاطمه را به تمام مادرای مهربون تبریک می گم .

سلام :

بعد از مدتی ناراحتی دوباره تونستم خودم را پیدا کنم . لبخند بزنم و روی پاهای خسته ام دوباره بیاستم .

خیلی اتفاقی جلوی راهم سبز شد . خیلی ساده .

شوخی شوخی باهم دوست شدیم . دوتا دوست خوب .

گذشت روزها گذشت . چقدر شادی ها زود گذرند .

یه روز گفت سرم درد می کنه باهم رفتیم دکتر . عکس ، ام آر آی ، نوار مغزی یه سر درد ساده شد تومور مغزی .

وقت عمل بهش دادن می گفتن هیچی نیست .

گفت نمی رم .

بهش تلفن کردم با عصبانیت گفتم میری تو خوب میشی .

بدون خداحافظی قطع شد .

اخر شب دلم طاقت نیاورد بهش زنگ زدم اما خونه نبودن . با همراهش تماس گرفتم اما خاموش بود .به همراه خواهرش زنگ زدم

صدای گریونش دلم را لرزوند پرسیدم چی شده گفت بیمارستانند.

رفته بود تا عمل کنه . لباس های بیمارستان را تنش کرد خواست بره کنار پنجره که سرش گیج رفت و خورد زمین . ضربه ی مغزی شد . حتی تصویر زمین خوردنش هم برام عذابه

حالا پشت شیشه های مراقبت های ویژه با ده درصد هوشیاری داره نفس می کشه .

نفس؟ اگر دستگاه ها قطع بشه دیگه نفسی نیست . کاش اصرار نمی کردم برای عمل حاضربشه

مرگ مغزی را هم اعلام کردن . کاش یک بار دیگه صداش رو می شنیدم ...

هنوزم امید دارم شاید برگرده .

دلم نمی خواست دیگه از ناراحتی ها بنویسم . نمی خواستم دیگه غصه هامو بگم اما ....

ببخشیدم از همتون معذرت می خوام . دعاش کنید فقط یه امشب را برای برگشت فرصت داره فردا دستگاه ها قطع می شن .... و من در حسرت یک بار سلام دوباره اش  برای همیشه می مونم ....

....

حالش خیلی بهتر شده ، از دوماه پیش که به کما رفت خیلی سرحال ترِ، دیگه مثل اون شب ها نفسش به شماره نمی افته ، آروم تر می خوابه ولی هنوزم درد داره ، دلش پر از غصه است...مثل شمع آروم و بی صدا آب میشه ...

جمعه رسیده . یک صبح جمعه ، امروز حالش خوبه خوبه فقط دیشب خیلی بیتابی کرد خوابش نمی برد ولی حالا آروم شده...

دکترش اومده . حس به پاهاش برگشته . کم کم فلجی که به سراغش اومده از بین می ره فقط کمی سرماخورده همین و همین...

دکترش به مامان میگه براش غذای گرم درست کنه . مامان فرنی درست کرده با سرنگ مخصوص غذای مامان بزرگ و می ده . آب می ده . سرش را کنار دهان مامان بزرگ برد و گفت : مامان جان چیزی نمی خوای؟

این صدای خسته ی مامان بزرگ که می یاد : سلامتیتون رو از خدا...

بریده بریده میگه : مادر منو یه پهلو کن...

با مامان به پهلو می خوابونیمش فقط خیلی آهسته آخه زخم بستر شده صورتش رو به قبله و پاهاش رو به امام رضاست. نزدیک اذانه مامان می ره تا وضو بگیره حالا من ماندم و مامان بزرگ و یه دنیا که خیلی بی وفاست...

نگاهش می کنم درد داره اما بازم می خنده ، همه جا آروم و ساکت آرامش عجیبی حکمفرماست صدای اذان بلند شد. اذان ظهر جمعه الله اکبر....الله اکبر....

دوتا نفس عمیق و بلند کشید ...    همین و بس

جلوی چشمام در نهایت سبک بالی پر کشید

هرچی صداش کردم جوابم رو نداد دوتا دستم را به صورتش گرفتم : مامان بیداری؟

سردش شده بود ، سرم و روی سینه ی نیمه جونش گذاشتم اما دیگه  نفس نداشت . منو نگاه می کرد اما جواب نمی داد ، خیلی آروم جلوی چشمام پرکشید...

گریه می کردم صداش می زدم اما فایده نداشت... سرم را روی پاش گذاشتم ولی دیگه دست رو سرم نکشید ...صورتم را به صورتش نزدیک کردم اما مثل همیشه نبوسید...دستای پراز ورم و کبودیش رو روی چشمم گذاشتم ولی نازم نکرد ...گفتم اشتباه می کنم دویدم و بابا رو صدا کردم با مامان به بالای سرش اومدن اما هرچی بابا سرش و بغل کرد جواب نداد حتی با صدای گریه های مامان و بابا هم نگاهش را از من برنداشت بابا رفت تا به اورژانس زنگ بزنه مامان می خواست از یکی کمک بگیره ولی اینگارمامان بزرگ سالها می شد که خوابیده صورتش سرد سرد بود با دستام که یه روزی تو دستش بود چشم های نیمه بازش را بستم . و سخت ترین لحظه برایم بستن چشمانش بود چشمانی که هر صبح با باز شدنش امید را به من هدیه می کردچشمانی که چند شب پیش در حسرت باز شدنشان تا صبح بیدار بودیم... کشیدن پارچه ی سفید بر اندام لاغرش آزارم می داد . بدنی که پر از درد بود و من امروز می فهمم عاشقش بوده ام .

وقتی جلوی چشمانم او را به داخل خانه ی ابدی اش گذاشتند تنها خواستم حلالم کند . هوا سرد بود و خاک سرد اغوش بی احساسش را برایش باز کرده بود ، تنها خیالم راحت بود که آن شب بی درد می خوابد .... خدایا به تو می سپارمش....حالا بعد از هشت ماه بیماری تمام خاطراتش را در سینه دفن می کند و بی درد به خواب می رود...

و چقدر سخته برایم نگاه کردن به جای خالی اش ، خانه ای که پر از خاطره جاگذاشت و رفت...

و چه احساس غریبی است دلتنگی برای او....

سلام عرض می کنم خدمت همه ی دوستان عزیزم:

فرارسیدن ایام محرم را به همگی شما تسلیت می گم از تمام شما عزیزانی که به من لطف داشتید نهایت تشکر را می کنم حرف های گرمتون بار سنگین این دوری را برایم سبک تر کرد. پیام های زیبا و پراز صمیمیت تک تک شما به دستم رسید و از همه ی شما سپاسگزارم .ممنونم که در مدت بیماری مامان بزرگ یاریم کردین...

خیالم راحته که الان راحته . فقط اگر حالم خوب نیست و ریختم بهم فقط دلم تنگ شده....دلم تنگ شده....

هنوزم صدای شمارش نفس هاش ، صدای ناله های شبانش تو اتاقمه خیلی دلم تنگ شده براش..... الان آرزو می کنم یک بار دیگه برگردم و تخت مامان بزرگ و ببینم . هنوز باورم نمیشه ...کاش همه یه خواب بود و کنارم بود ....کاش بود تا اشکام و پاک می کرد ...دلم تنگ شده....

                                                          راز خوشبختی !!!

کاسبی پسرش را فرستاد تا راز خوشبختی را از فرزانه ترین انسان جهان بیاموزد . پسرک چهل روز در بیابان راه رفت ، تا سرانجام به قلعه ی زیبایی بر فراز یک کوه رسید . مرد فرزانه ای که پسرک می جست در آن جا زندگی می کرد . اما قهرمان ما به جای ملاقات با مردی مقدس ، وارد تالاری شد و جنب و جوش عظیمی را دید؛ تاجران می آمدند و می رفتند، مردم در گوشه و کنار صحبت می کردند و میزی مملو از لذیذ ترین غذاهای بومی در آن جا بود. مرد فرزانه با همه صحبت می کرد و پسرک مجبور شد دو ساعت منتظر بماند تا مرد فرزانه به او توجه کند .

مرد فرزانه با دقت به دلیل ملاقات پسرک گوش داد ، اما به او گفت در آن لحظه فرصت ندارد تا راز خوشبختی را توضیح دهد . به او پیشنهاد کرد نگاهی به قصر او بیندازد و دو ساعت بعد باز گردد . سپس یک قاشق چای خوری به پسر داد و دو قطره روغن در آن ریخت و گفت: علاوه بر آن از تو می خواهم هم چنان که می گردی قاشق را در دست بگیری و نگذاری روغن آن بریزد . پسرک تمام قصر را گشت و تمام حواسش به این بود که روغن نریزد . بعد از دو ساعت به خدمت مرد فرزانه رسید . مرد پرسید : فرش های ایرانی درون تالار غذاخوری مرا دیدی ؟ متوجه پوست نبشت های زیبای کتاب خانه ام شدی ؟ باغی را که خلق آن ده ها باغبان برد را تماشا کردی ؟

پسر با شرم عذر خواهی کرد و گفت که همه ی دغدغه اش این بود که روغن نریزد . مرد فرزانه گفت : بنابر این برگرد و با شگفتی دنیای من آشنا شو . اگر خانه ی کسی را نبینی نمی توانی به او اعتماد کنی . پسر قوت قلب گرفت قاشق را برداشت و به دیدن قصر رفت . هنگامی که به نزد مرد برگشت هر آنچه را دید مورد تحسین قرار داد و تمجید کرد . مرد نگاهی به او انداخت : و اما دو قطره روغنی را که به تو سپردم چه کردی ؟

پسرک دریافت که روغن ریخته . فرزانه ترین فرزانگان آن زمان گفت : پس این است یگانه پندی که به تو می دهم :راز خوشبختی این است که همه ی شگفتی های جهان را بنگری و هرگز آن دو قطره روغن درون قاشق را از یاد مبری ...!!!

                                                                             برگرفته از کتاب کیمیا گر

          *******************************************************************

سلام به همه ی مهربون های زنده رود :

خوبین ؟ چند روزی نشد بیام و بابت محبت شما دوستان تشکر کنم . از تمام نوشته های سبزتون ممنونم . با اندکی تاخیر عید را به همه ی شما عزیزان به خصوص خانم های زنده رودی تبریک می گم .باید بگم از دعای شما عزیزان حال مامان بزرگ رو به بهبود است . از همتون ممنونم . راستیتش امشب برای گفتن حرف دیگه ای اومدم . بچه ها محبت تک تکتون به من ثابت شده و می دونم که همگی شما فرشته هایی بودین که خدا سر راه زندگیم قرار داد . تا حالا براتون پیش اومده که تازه کارهاتون روی روال باشه و آروم نشسته باشین ، در منزل باز بشه و یکی از اعضای خانواده بگه یه خبر دارم . خبری که می تونه خیلی از برنامه ریزی های شما را بهم بزنه . منم امروز نشسته بودم و برنامه ریختم که چی کار کنم و حداقل چند روز یه بار آپ کنم که پدرم اومد منزل و خبری داد که هنوز در شکم . به خاطر ماموریت کاری که برای پدرم پیش اومده باید برای مدتی که فعلا کوتاه اعلام شده از محل سکونتمون نقل مکان کنیم . در واقع باید برای مدتی که امیدوارم خیلی کم باشه از تهران به یکی از شهرهای جنوبی بریم . می دونم هرجا باشم از شما دور نیستم . اینم می دونم که این دل های مهربونی که همراهم هستند برای سراسر سرای زیبایم ایران است . مهم نیست به کجا می رم چون شما عزیزان را دارم . همان طور که در سخت ترین شرایط همراهیم کردین و اجازه ندادین تا تنهایی را احساس کنم . اما امکان داره تا چند وقت یا تا پایان این سفر کاری نتونم به خونه های قشنگتون سر بزنم . چون نمی دونم موقعیت اونجا به چه صورته و اصلا می تونم کامپیوترم را همراه خودم ببرم یا نه . اینقدر از این سفر ناگهانی جا خوردم که هیچ چیزی راجع به آن نپرسیدم . تنها نیستم چون دوستان خوبی مثل شما را دارم .

حسابی مراقب خودتون باشید . تا من بتونم به نت دسترسی پیدا کنم با حرف های سبزتون راهنماییم کنید و برام دعا کنین که نکات مثبت سفر را ببینم . سعی می کنم از طریق ملیکا نوشته های زیباتون را دنبال کنم و به همگی عزیزان مژده بدم که حال صنم خوبه و خیلی زود به جمعتون ملحق میشه . جای من را در جمع و صحبت های گرمتون خالی کنید . وقتی به اونجا رسیدم هرجور باشه براتون می نویسم که چه جور جایی است و از شرایطم توضیح می دم . منتظر صحبت های تک تک شما هستم . موفق باشید قربون همتون .

                                                                                                                             شیما

شب تلخ بود و درد بود و تار

شب شبی سنگین ، شبی خون بار بود .

شمع آخِر در سرشکش غرق شد ، آب گشت و بین اشکش غرق شد

شمع تا سوسو زنان خاموش گشت ، خانه در باد خزان خاموش گشت .

در سکوتی باد زاری می نمود ، با آن شب سوگ واری می نمود

باد می کوبید در ها را به هم ، باد می پیچید پرها را به هم، خانه آن شب باز طوفان خورده بود ، چهار غنچه با گلی پژمرده بود .

گه نوای گریه از بغضی خموش ، گه صدای آب می آید به گوش ، چکه چکه می چکد دل روی دل،آب می ریزد ز چشمانی خجل

 خیره خیره چشم طفلان مانده بود ، آستین ها بین دندان مانده بود، سیل بسته راهِ نوحِ نوح را ، دست می شوید تنی مجروح را،چشم تاکه فرصت دیدن گرفت ، زانووان کوه لرزیدن گرفت ،چشم تنها بین چادر زخم دید ، پای تا سر پیکری پر زخم دید .

زخم بستر ، زخم کوچه ، زخم در، زخم سینه ، زخم بازو ، زخم سر ، زخم سرخی کفن ، زخمی کبود ، زخم آتش ، زخم میخ و زخم دود...

زخم چشم و زخم پهلو ، رخم دست ... زخم ها را عاقبت با زخم بست . زخم بود و سوز بود و درد بود ...آه ،...آه ،...آه ،... تنها چاره ی آن مرد بود .

 آه اسما آب بر این خسته ریز ، درد دارد آب را آهسته ریز...

صدای گریه ی حیدر را می شنوی . تنهاست ، تنهای تنها ، کودکان علی را یاری کنیم . زینب را دلداری دهیم ، سُکینه رادر آغوش بگیریم که امشب خواب زچشمانش رفته است . حسین بی قرار است و حسن تاب بی تابی پدر را ندارد علی تنهاست ، تنهاترش نکنیم

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

 رسوای تو :

پروانه ی شمع رخ زیبای توام

دلباخته ی قامت رعنای توام

آشفته ام از فراقت ای دلبر حسن

برگیر حجاب من که رسوای توام

شکستن حرمت حرمین عسکرین را به مقام آسمانی مهدی موعود تسلیت عرض می کنم . به امید جمعه ی ظهوربرای فرجش دعا کنیم....

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

نشانی :

« خانه ی دوست کجاست ؟ » در فلق بود که پرسید سوار .

آسمان مکثی کرد.

رهگذر شاخه ی نوری که به لب داشت به تاریکی شن ها بخشید

و به انگشت نشان داد سپیداری و گفت :

«نرسیده به درخت ،

کوچه باغی است که از خواب خدا سبز تر است

 و در آن عشق به اندازه ی پرهای صداقت آبی است .

می روی تا ته آن کوچه که از پشت بلوغ ، سر بدر می آرد ،

پس به سمت گلِ تنهایی می پیچی ،

دو قدم مانده به گل ،

پای فواره ی جاوید اساطیر زمین می مانی

و ترا ترسی روشن فرا می گیرد .

در صمیمیت سیال فضا ، خش خشی می شنوی :

کودکی می بینی

رفته از کاج بلندی بالا ، جوجه بردارد از لانه ی نور

و از او می پرسی

خانه ی دوست کجاست ؟»

                                               (سهراب سپهری )

*  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *  *

سلام ...سلام...سلام....

احوال دوستای گل زنده رودی ؟ به لطف خدا و دعای شما عزیزان امتحانا به خوبی برگزار شد . امیدوارم دیگه تاخیر نداشته باشم و زود به زود آپ کنم . چون مدتی در آپ کردنم وقفه داشتم متن هایی که آماده کرده بودم متنوع بود وشاید باهم تناسب معنایی یا موضوعی نداشت . مجبور شدم برای اینکه از دستم خسته نشین،ازنوشتن بعضی از اونها صرف نظر کنم . اگر زیاد شد ببخشید. راستی از دوستانی که شرمندم می کنن و جویای حال مامان بزرگ هستن ممنونم و باید بگم انشاا... از دعای شما عزیزان بهتر میشه منتظر صحبت های زیبای تک تک شما عزیزان هستم موفق باشید .

سلام به همه ی دوستای گلم :

اول از همه یه عذر خواهی از تمام کسانی که به من سر می زنن و جویای حالم هستن ولی من نتونستم عرض ادب کنم و از تک تکشون تشکر کنم .

ببخشید که چند وقت نبودم و دیر به دیر آپ می کنم . تو آپ قبلی شاید خوب توضیح ندادم ولی الان تعریف می کنم ، امیدوارم خسته نشین .

واقعیتش من کار جدیدی پیدا نکردم . من یک مادربزرگ پیر دارم که خوب به خاطر سن بالا بیناییش خیلی کم شده و مشکلات خاصی پیدا کرده ، ایشون به جز پدر من دوتا دختر و یک پسر دیگه هم دارن ولی خوب اونا کار دارن . و به جای نگهداری از مادربزرگم معتقدند که اون را به آسایشگاه ببریم . منم چون خیلی دوستش دارم و از بچگی در نزدیکی اون زندگی کردم مجبور به مخالفت شدم . در واقع جلوی عمو و عمه ها ایستادم و گفتم خودم نگهداری می کنم . حالا پشیمون نیستم چون با مامان و بابا و دوتا برادرام کمکش می کنیم و می دونم که وظیفه ی منه . اما روز به روز من به اون وابسته تر می شم و حال مادربزرگم بدتر می شه . به جایی رسیده که می گم نکنه من اشتباه کردم و اگر به آسایشگاه می رفت به صلاحش بود . اما می دونم کسانی که تا خونه ی مادرشون نمی یان مطمئا جای دورتر هم سر نمی زنن . خوب اگر بخوام همه چیز را شرح بدم خسته می شین و سرتون درد می یاد ولی فقط یه خواهش دارم . برام دعا کنین که بتونم وظیفم رو به نحو احسن انجام بدم . از همتون ممنونم . حالا اگر خسته نیستین من ادامه ی متن دفعه ی قبل را بنویسم . با اجازه : یه چیز دیگه . این نوشته هایی که الان می نویسم از کتاب تنهایی نوشته ی آقای زائری است .

ای فرزند آدم :

من تو را آفریدم و از حال درون تو با خبرم . اسرار تو را می دانم و بر ملا نمی سازم . تنها کسی هستم که مطمئنی به تو خیانت نمی کنم . از تو کوچکتر نیستم و هیچ گاه پایان نمی پذیرم . سرچشمه و منبع عشق ها و محبت ها هستم . تو را برای خود درست کرده ام . به من روی آور و با من انس بگیر . تو مال من هستی نه از آن دیگران اگر یک قدم به سوی من بیایی ده قدم به سوی تو می آیم ...

عزیزان من بقیه اش برای بعد . خیلی ممنونم .

موفق باشید و برای من دعا کنید . منتظر صحبت های زیباتون هستم .

شیما

سلام به همه ی دوستا و خواهر برادرای گل خودم .

مهربونایی که تنهام نذاشتن و حرفای قشنگشون تو قلب کوچیک شیما موند .

عزیزای خوبم من برگشتم درست همون جوری که همه گفتین زود برمی گردم .

درسته که نمی تونم خیلی زود به زود بیام ولی یازهم غنیمته .

دیگه نمی خوام یاد مشکل ها بیافتم آخه با خودم قرار گذاشتم که تمام سختی ها و ناراحتی هام رو تو سال 85 جا بزارم و فقط تجربه هاشو بیارم .

دوستای خوبم دوبهار زیبا رو تبریک می گم . نوروز و ربیع الاول برهمگی شما مبارک باشه. از خدای مهربون می خوام که به همهی شما خوبای خودم یه عیدی قشنگ بده .

بیشتر از این سرتون را درد نیارم . بازهم ممنون از تک تکتون .

از این به بعد به کمک و راهنمایی شما مهربون ها نیاز دارم .

خداحافظ قلب های بزرگتون

دستانش را به سوی آسمان بلند کرد . علی اصغر بر روی دستان پدر آرام گرفته بود و لب های خشکیده اش تاب گریستن نداشت .

ای کوفیان من با شما می جنگم و شما با من جنگ دارید اما.. طفلم بی گناه است . او را سیراب کنید . صدای اربابمان در صحرا پیچیده بود .در میان لشگریان هم هم بود . با کودک چه کار داریم او را بیاورید و سیراب کنیم .تا در میان لشگر هیاهو به پا خواست حرمله را خبر کردند و بزن تیر مخصوصت را بزن. گفت:به پدر پاسخ دهم یا پسر را هدف گیرم . در پاسخش گفتند مگر سپیدی گلو پسر را نمی بینی.....

ای حرمله مکش تیر یک سو فکن کمان را

یک برگ گل که تاب تیرو کمان ندارد

رباب گهواره ی خالی علی را تکان می داد و می خواند.

یه مشک پاره پاره دیگه آبی نداره

قصه نخور علی جون شاید بارون بباره

از گریه های اصغر دلم داره می گیره

یه قطره آب بیارین علیم داره میمیره

با چشمای پر از خون

با دیده های گلگون

دست با دعا بیارین شاید بگیره بارون

لالا لالا بخواب آروم قهر نکن من طاقت ندارم

لالا لالا گل تشنه از کجا مادر من آب بیارم

لالا لالا بخواب آروم تا نگیره دشمن سراغت

لالا لالا گل تشنه می سوزم از لبهای داغت

لالا لالا بخواب آروم مشک سقا شد پاره پاره

لالا لالا گل تشنه آسمون هم ابری نداره

التماس دعا

شاید این جمعه بیاید شاید.....

         پرده از رخ بگشاید شاید.........

می دانم که حضورت همواره سبز است 

می دانم که همواره چشمان زیبایت نگاهم می کند و من غافلم.........                             می دانم که قلب مهربانت آرزوی ظهور را دارد و من گنه کار آن را به تاخیر می اندازم.

 می دانم که لبهایت دعا گویم است و دیدگانت از اعمالم گریان ..........

حجت خدا بر زمین ،ای آسمانی ترین زندگانی ام ببخش مرا که نامه ی اعملم تیری است به قلب پر وسعتت اما ای با قی مانده ی خدا بر زمین

دیده ها را منتظر نگذار

زمین را لایق قدوم آسمانیت بدان.....