كلمه ابو، لفظي جوان با مفاهيمي قديمي است. سابقه عملي اين لفظ به سالهاي بعد از 1376 ميرسد و از ابداع كنندگان لفظ ميتوان به ب.ش، ع.س، ا.ص و م.س نام برد كه اكنون در داخل و خارج از ايران به اشاعه مكتب ابويت مشغولند. لفظ به مدت 5 سال در ميان beau ها به طور مخفي استفاده ميشده و در سالهاي 81 و 82 اولين ابو ها از اين لفظ آگاهي يافته اند. كشف ريشه لغوي اين كلمه در سالهاي اخير توسط اين حقير پس از ريشه يابي هاي بسيار انجام گرفته و ابتدا كلمه عربي- لاتين تصور مي شده كه بعدها ريشه كاملا لاتين آن به همراه نگارش صحيحش كشف و ثبت شده و اصيل بودن اين لفظ به اثبات رسيده.در حال حاظر چندين بحث فلسفي مانند اصالت شبو، درجات شبويت، كلمات مجاز و ... و نيز يك رساله در باب ابوستولوژي - يكي از نظريه هاي ابويت - مطرح است.