یا لطیف

... سلام

این چهارمین باری است که میام اینجا یه پست بزنم و در مورد روز تولدم مطلبی را بنویسم. اما . . .

یه جفت چشم هست که بعد میاد و می خونه و گریه می کنه. این تنها چیزیه که اجازه نمیده بنویسم. میدونید این روزها دیدن صحنه های دفاع مقدس و اون آدمای آسمونی که رفتند بدجوری دلم را هوایی کرده. توی این ماه هم ... بگذریم . هرچی نگیم راحت تریم هم نویسنده وهم خواننده.

یه چیزی هم به رسم وظیفه بگم و اون هم قدردانی از عزیزیه که واسه روز تولدم توی کامنت های پست قبلی سنگ تموم گذاشته و فقط می تونم بگم که شرمنده ام شرمنده. حالا نخواسته اسمش را بنویسه خیالی نیست. همین قدر که خودش میگه یکی مثل خودمه کافیه هرچند من دعا می کنم هرگز مثل من نباشه. من بدجوری اوضاعم بی ریخته. از طیبه هم بخاطر تبریکش تشکر می کنم. الهی به حق این ماه عزیز سفید بخت بشه این آبجی خوب و مهربون.

خلاصه که اینم واسه ما وبلاگ نمیشه . وبلاگی که نتونی توش دردت را بنویسی.

بازم بگذریم. الهی دلاتون سرسبز و آسمونی باشه. بازم از لطف « یکی مثل خودم » ممنونم و دعا می کنم صد و بیست سال از خدا عمر باعزت بگیره و در کنار خانواده اش روزگار خوشی را سپری کنه.

حالم اصلا خوب نیست.

یاعلی مدد

یالطیف

اگه یه روز فهمیدین بهونه ای برای زنده موندن کسی هستین

اگه یه روز فهمیدین نبودن و ندیدنتون می تونه برای او مرگ آور باشه

اگه فهمیدین کسی هست که جونش به جونتون بسته است

بی خبرش بذارین

فقط همین

مطمئن باشید خیلی زود می میره

باورکنید

یا لطیف

... سلام

عهد کرده بودم تا روز تولدم هیچی ننویسم اما یه وقتایی آدم عهدش را هم می شکنه درسته؟ البته خودم میدونم نوشتنم و ننوشتنم توفیری به حال هیچکی نداره . اینه که دنبال لوس کردن خودمم نیستم. دستام روی کیبرد میاد ولی اونی که می خوام را نمی تونم بنویسم. چیکار کنم همیشه همینطور بوده. اما می نویسم فقط بخاطر ...

لابلای موضوعاتی که ازم خواسته بودن یکیش عشق بود. گفتم در مورد همشون می نویسم جز عشق. اصلا دستم به قلم نمی رفت تا نگاه به این کلمه ی سه حرفی می کردم تار و پودم به هم می ریخت. من از جمله کسانی هستم که عبارت بند بند دلم لرزید را کاملا درک می کنم یعنی عملا تجربه اش کردم. واسه همین نمی خواستم از عشق بنویسم. بدم میاد چشمام خیلی تند و خیلی زود خیس میشن . 

این روزا حال خوشی ندارم به همون بالاسری که هی بهش میگم حضرت دوست اما در عمل داره ... خدایا منو ببخش اما به قول این سید حمید دوستم که میگه: ...

خدایا اینقدر نوشتم و پاک کردم که خودمم از دست خودم کفری شدم. نمیدونم اصلا چی نوشتم تا اینجا. چرت و پرت ها را جمع می کنم و قلم را از دست دلم می گیرم تا بقیه پستم را مثه بچه آدم بنویسم. فقط ته ته ته دلم یه حرف مونده که اگه نگم می میرم اونم اینکه اگه بازم اینجام و دارم می نویسم فقط به خاطر اینه که شاید شاید شاید . . .  اما نمیشه چون درک کردن احوال یه دیوانه کاری است بیهوده و عبث.

***

ابراهیم ادهم را گفتند گوشت گران شده است. گفت ، تا ارزان کنیم. گفتند چگونه؟ گفت: نخوریم تا نخریم.

رفته بودم بازارچه صفا (روبروی ترمینال کاوه) جلوی یه مغازه صف طولانی ایستاده بودن گفتم ببخشید صف واسه چیه؟ گفتن چای!!!! گفتم مگه چی شده؟ گفتند آقا چای گرون شده و گیر نمیاد. لبخندی زدم و گفتم شنیدین کسی از چای نخوردن مرده باشه؟ یکی شون که آقای میانسالی بود گفت راست میگه ها ... بعد هم از صف اومد بیرون.

بابا گور پدر محتکر و تحریم و عملکرد اقتصادی دولت و تورم و فقر و همه ... هرچی شما بگین درست اصلا مقصر همه ی گرونی ها و کمبود ها من.  اما خداوکیلی خودمون چی؟ اینقدر مرد هستیم و غیرت داریم که وقتی فلان زالوی خون آشام به محض محاسبه ی دودوتا چهارتا که امسال چون کم آبیه برنج کمه و چون کمه گرون میشه هفتاد تن برنج را احتکار می کنه در مقابلش سیاست انفعالی داشته باشیم و یک صدا بگیم آقا ما تا تثبیت قیمت برنج در بازار اصلا برنج نمی خوریم؟ یا خداییش چای چیزیه که با صف ایستادن تب بازار را داغ کنیم و فرداش دوست ما بیاد از قول رفیق چای فروشش بگه که : آقا این شایعه ی گرون شدن چای عجب حالی به ما داد پرسیدم چطور؟ گفت هرچی چای توی انبارم مونده بود را از دیروز صبح تا شب دوبرابر قیمت انداختم به ملت و آخر شب ته مغازه را هم روفتم و رفتم خونه. گفتم فلانی این نامردی نیست؟ گفت وقتی خود ملت اینقدر بازار داغی می کنند به من چه؟ چشمشون درمی اومد هول نمی کردن.

آقا اینایی که گفتم رفع مسئولیت از دولت نیست ها. هرکسی جای خودش مسئول وضعیت فعلی است و چهره های از سیلی سرخ نگه داشته شده ی هر کارگر و کارمندی جلوی خانواده اش فردای حساب نیاز به جواب داره ها. اما بیاییم کمی هم به این حکایت ابراهیم ادهم گوش بدیم و یه وقتایی نخوریم تا نخریم که اگه همه مون بتونیم یه جاهایی یک صدا این کار را بکنیم خواهید دید که انبارهایی از برنج و یا محصولات دیگر گند خواهد زد و فاسد خواهد شد.

یه جمله ای هم امروز یه دوستی گفت دیدم بد نیست گفتم اینجا بنویسم.

بدبخت ملتی که منتظر قهرمان باشند تا مشکلاتشون را حل کنه

***

آقا همه اینا را گفتم اما ...

بگذریم... بگذریم؟؟؟

یاعلی مدد؟

***

یاعلی مدد

راستی تا اطلاع ثانوی لینک نظردهی را غیرفعال می کنم

یا لطیف

... سلام. از یه طرف اینجا وبلاگ را باز کرده بودم پست جدید بزنم از اون طرف هم توی گوگل دنبال جمله ی آقای خامنه ای در مورد شهید کاظمی می گشتم این جمله:

(( آرزوي جان باختن در راه خدا در دل كاظمي شعله مي‌كشيد))

بعد توی وبگردی رسیدم به وصیتنامه اش. گذاشتمش اینجا چون یه جاهاییش حرف دل منه. هرچند بینش او با بینش من حتی قابل مقایسه نیست اما بدجوری دست به دامنش شدم. اون روز گونه هام را سر مزارش گذاشتم و بعد هم مزارش را بوسیدم. خانمم کنارم بود گفت بلند شو دیگه (بنده خدا فکر می کنه شهادت کشکی کشکیه که قسمت امثال من بشه) هه هه .

بگذریم این من و شما اینم وصیتنامه ی این سردار عزیز و بی نظیر... شهدا آمرزیده ی الهی هستند ولی به رسم ادب بعد از خوندن وصیتنامه اش فاتحه برای روح پاکش بخونید. واسه منم دعا کنید یه روزی یه جوری یه جایی .... حالا...

***

الله اكبر
اشهد ان لا اله الا الله اشهد ان محمد رسول الله اشهيد ان علياً ولي الله
خداوندا فقط مي‌خواهم شهيد شوم شهيد در راه تو، خدايا مرا بپذير و در جمع شهدا قرار بده. خداوندا روزي شهادت مي‌خواهم كه از همه چيز خبري هست الا شهادت، ولي خداوندا تو صاحب همه چيز و همه كس هستي و قادر توانايي، اي خداوند كريم و رحيم و بخشنده، تو كرمي كن، لطفي بفرما، مرا شهيد راه خودت قرار ده. با تمام وجود درك كردم عشق واقعي تويي و عشق شهادت بهترين راه براي دست يافتن به اين عشق.
نمي‌دانم چه بايد كرد، فقط مي‌دانم زندگي در اين دنيا بسيار سخت مي‌باشد. واقعاً جايي براي خودم نمي‌يابم هر موقع آماده مي‌شوم چند كلمه‌اي بنويسم، آنقدر حرف دارم كه نمي‌دانم كدام را بنويسم، از درد دنيا، از دوري شهدا، از سختي زندگي دنيايي، از درد دست خالي بودن براي فرداي آن دنيا، هزاران هزار حرف ديگر، كه در يك كلام، اگر نبود اميد به حضرت حق، واقعاً چه بايد مي‌كرديم. اگر سخت است، خدا را داريم اگر در سپاه هستيم، خدا را داريم اگر درد دوري از شهداي عزيز را داريم، خدا داريم. اي خداي شهدا، اي خداي حسين، اي خداي فاطمة زهرا(س)، بندگي خود را عطا بفرما و در راه خودت شهيدم كن، اي خدا يا رب العالمين.
راستي چه بگويم، سينه‌ام از دوري دوستان سفر كرده از درد ديگر تحمل ندارد. خداوندا تو كمك كن. چه كنم فقط و فقط به اميد و لطف حضرت تو اميدوار هستم. خداوندا خود مي‌دانم بد بودم و چه كردم كه از كاروان دوستان شهيدم عقب مانده‌ام و دوران سخت را بايد تحمل كنم. اي خداي كريم، اي خداي عزيز و اي رحيم و كريم، تو كمك كن به جمع دوستان شهيدم بپيوندم.
گرچه بدم ولي خدا تو رحم كن و كمك كن. بدي مرا مي‌بيني، دوست دارم بنده باشم، بندگي‌ام را ببين. اي خداي بزرگ، رب من، اگر بدم و اگر خطا مي‌كنم، از روي سركشي نيست. بلكه از روي ناداني مي‌باشد. خداوندا من بسيار در سختي هستم، چون هر چه فكر مي‌كنم، مي‌بينم چه چيز خوب و چه رحمت بزرگي از دست دادم. ولي خداي كريم، باز اميد به لطف و بزرگي تو دارم. خداوندا تو توانايي. اي حضرت حق، خودت دستم را بگير، نجاتم بده از دوري شهدا، كار خوب نكردن، بندة خوب نبود،... ديگر...
حضرت حق، اميد تو اگر نبود پس چه؟ آيا من هم در آن صف بودم. ولي چه روزهاي خوشي بود وقتي به عكس نگاه مي‌كنم. از درد سختي كه تمام وجودم را مي‌گيرد ديگر تحمل ديدن را ندارم. دوران لطف بي‌منتهاي حضرت حق، واي من بودم نفهميدم، واي من هستم كه بايد سختي دوران را طي كنم. الله اكبر خداوندا خودت كمك كن خداوندا تو را به خون شهداي عزيز و همة بندگان خوبت قسم مي‌دهم، شهادت را در همين دوران نصيب بفرماييد و توفيق‌ام بده هر چه زودتر به دوستان شهيدم برسم، انشاء الله تعالي.
منزل ظهر جمعه 6/4/82
بــه پايان آمد اين دفتر حكايت همچنان باقی است

***

خوش به سعادتت حاجی تو آخرش نوشتی : بــه پايان آمد اين دفتر حكايت همچنان باقی است

منم میگم: به صد دفتر نشاید گفت وصف الحال مشتاقی

***

یاعلی مدد

یالطیف

... سلام.

تقریبا همه اطرافیانی که منو می شناسند بدون استثناء بهم توصیه می کنند که اولا که سعی کن موتور سوار نشی و بهترین راه پیشنهادی شون هم خریدن ماشینه. دوما که خیلی احتیاط کن. راستش ذاتا آدم بی کله ای نیستم ولی یه وقتایی دیرم میشه و مجبورم تند برم. پریروز هم یکی از همین روزها بود و سر یه تقاطع نزدیک بود کار دست خودم بدم که خدا را شکر قضیه به جِر خوردن یه تیکه از شلوارم فیصله یافت و کار به شکستن پا نکشید. امروز ولی خیلی جالب بود. توی نشاط داشتم با سرعت می رفتم که انگار یکی گفت: حسین مگه قرار نبود یواش بری. تقریبا با فاصله ی 5 متری پشت یه ماشین مدل بالای سفید رنگ (خیلی ماشین ها را نمی شناسم) داشتم می رفتم. تا حس کردم که یکی این حرف را زد سرعتم را کم کردم. یدفعه دیدم ماشین جلویی زد روی ترمز و انحراف به چپ و راست و بالاخره عابر را رد کرد. عابر کی بود؟ یه خانم و یه بچه کوچیک توی بغلش که بعد از رفتن ماشین سفیده اومدن وسط خیابون. وای بر من اگه سرعتم کم نشده بود که حتما به خانمه می زدم. راستش اومدم از صمیم قلب از اونی که بهم هشدار داد تشکر کنم. الهی که هرچی از خدا می خواد و هرآرزوی داره خدا براش برآورده کنه.

نکته: آقا احتیاط خیلی خوب چیزیه. همیشه حوادث به جر خوردن گوشه ی شلوار ختم نمیشه ها. یه بار یه زن و یه بچه ی بیگناه را می زنی درب و داغون می کنی ها...

 ببین کی کیو نصیحت می کنه نه؟  رطب خورده ی ...

توی زبون مادری ما یه ضرب المثله که میگه چه به دیوار بکوبی و چه به دیوانه بگویی.

حالا شما ببخشین سعی می کنم از این بعد آروم تر برم

***

یاعلی مدد و التماس دعا

یا لطیف

سلام  خیلی توضیحی واسه رفتن و اومدنم ندارم. یه وقتایی یکی به شما بگه بمیر می میری درسته؟

یکی بهم گفت برگرد منم برگشتم به همین سادگی.

یاعلی مدد

من تسلیمم

***

یا لطیف

زهشیاران عالم هرکه را دیدم غمی دارد

دلا دیوانه شو دیوانگی هم عالمی دارد

***

حافظ به خودش میگه: در زلف چون کمندش ای دل مپیچ کانجا سرها بریده بینی بی جرم و بی جنایت ولی خودش آخرشه مگه نه؟ این اگه دیوانگی نیست پس چیه؟

***

  اینم از ناگفتنی ها 

..............................................................................................................

***

یاعلی مدد

یا لطیف

بدون هیچ توضیحی

ترسم که اشک در غم ما پرده در شود           وین راز سر به مهر به عالم سمر شود

گویند سنگ لعل شود در مقام صبر             آری شود ولیک به خون جگر شود

خواهم شدن به میکده گریان و دادخواه            کز دست غم خلاص من آنجا مگر شود

از هر کرانه تیر دعا کرده ام روان               باشد کز آن میانه یکی کارگر شود

ای جان حدیث ما بر دلدار بازگو                لیکن چنان مگو که صبا را خبر شود

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من                 آری به یمن لطف شما خاک زر شود

حافظ چو نافه سر زلفش به دست توست               دم درکش ار نه باد صبا را خبر شود

***

یاعلی مدد

یا لطیف

هرکی حوصله نداره قرمزها را بخونه

... سلام. داشتم به آقای خطیبی می گفتم این چند روز اتفاقات مختلفی برام رخ داد که هرکدوم به تنهایی سوژه ی خوبی برای ایجاد یک پست جدید بود. توی همین صحبت به ذهنم خورد همه ی موارد را بزنم اما مختصر پس بسم الله

1- برای کاری باید می رفتم حوزه هنری . و وقتی رسیدم سر ورودی میدون امام (همونطرف که حوزه هنری هست) نگهبان زنجیر را ننداخت (با موتور بودم البته) گفتم چرا حاجی؟ گفت: به ما دستور دادن موتوری نذارین بیاد تو (بعد ادامه داد) برو جلوتر دور بزن از تو پیاده رو بیا برو داخل  گفتم حاجی اصل قضیه که فرق نمی کنه. گفت من خلاف قانون مرتکب نمیشم همینی که گفتم. یاد اون جک افتادم که میگن : دونفر را دیدن که دارن کار می کنند. یکی کانال می کند و خاکش را می ریخت بالا پشت سری با بیل خاک ها را می ریخت سرجاش گفتن آقا چیکار می کنین؟ گفتن ما سه نفر بودیم کنترات گرفتیم این مسیر لوله آب بخوابونیم امروز اونی که بین کار ما دونفر لوله آب را می خوابوند نیومده ولی ما کار خودمون را می کنیم.

2- دیروز جای همه تون خالی توفیقی دست داد زیارت امام زاده سلطانعلی (مشهد اردهال ) و در کنارش مزار ساده و بی آلایش سهراب عزیز. توی ویترین فرمی که بالای سر مزارش به دیوار نصب بود اون شعر معروفش ( اهل کاشانم ... ) به خط زیبایی زده شده بود اما اون قسمتی که نوشته : نسبم شاید به زنی ... در شهر بخارا برسد ، روی همونجایی که من نقطه چین زدم با ماژیک مشکی خط کشیده بودند. یکی از همراهان پرسید حسین اینجا چی نوشته بوده که ماژیک گرفتن؟ جوابش را که دادم تازه اول پرسیدن هاش بود. من هم که خودم توی خیلی از شعرهای سهراب می مونم مجبور شدم نیم ساعت فلسفه ببافم تا متقاعدش کنم که منظور سهراب از این مصرع چی بوده. راستی یادم اومد یه عزیزی یه عکس برام فرستاده بود از مقدمه ی یه کتاب که توهینی شده بود به شعر نو و طرفداران اون ( واقعا که )

3- سه شب پیش بنا به ضرورت کاری مهمان هیئت حضرت علی اکبر (ع) دانشجویان دانشگاه هنر بودیم. آقا اینا یه روحانی آورده بودند 45 دقیقه حرف زد باور کنید کوچکترین مساله ی احساسی از حوادث کربلا نگفت و معلوم بود هیچ اصراری به ذکر مکررات نداره و دنبال گرفتن اشک حضار هم نیست اما حرفهایی که می زد هرکی اهلش بود و می فهمید در درون خون گریه می کرد. یاد جمله ی شهید مطهری افتادم که میگن : شمر 1400 سال پیش رفت مرد شمر امروزت را بشناس. ( و چقدر اهداف عزاداری و زنده نگهداشتن یاد و خاطره ی کربلا و عاشورا به انحراف رفته و چقدر اسلام و تشیع راستین به غربت نشسته ) و چقدر زیبا دلیل این جمله ی مسیحیان را که میگن در کربلا برای دومین بار مسیح به صلیب کشیده شد را تبیین کرد. خیلی لذت بردم ( اونقدر که بارها فراموش کردم بنا به ضرورت کاری اونجا هستم و این را می شد از نگاه های چپ چپ آقای خطیبی دریافت.

نتیجه:

1- بیایید به هم کمک کنیم و راه های مختلف دور زدن قانون را به هم یاد بدیم.

2- اگه قراره چشمها را به چیزی حساس کنیم اون را در معرض دید عام قرار بدیم بعد روش قلم بکشیم اینطوری بیشتر آدمها وسوسه میشن که آیا اون خط خوردگی چی بوده.

3- وقتی میریم عزاداری سعی کنیم  به فلسفه ی عاشورا و مکتب حسینی اصلا فکر نکنیم. بیشتر بشینیم پای صحبت اونایی که جزئیات نحوه ی شهادت ها را میگن ( شرح قصابی ) بعدشم اگه هفت هزار بار شنیدیم روایات عاشورا را بازم بشنویم و گریه کنیم و حالش را ببریم. اصلا به ما چه که الان کی دشمن اسلامه و چیکار داره می کنه . یه توصیه ی توپ هم دارم قمه زدن خیلی حال میده هرچی محکم تر بهتر باور کنید اگه بتونید اینقدر محکم قمه بزنید که همون دم جون بدین صاف می برندتون بهشت.  باورررررررررر کنییییییییییییییییید.  

***

این که همش شد قرمز

نمی خواستم طولانی بشه اما شد دیگه ( آدم با من بره دزدی  )

***

و اما حرف آخری و اصل کاری :

یاعلی مدد

یا لطیف

... سلام. بالاخره هرکی یه جوری به پست قبلی من اعتراض کرد و در جمع بندی حرف دوستان یک کلمه میگم اونم : چشم. اما قبول کنید که ...

حالا...

دیروز صحبت مواد مخدر شد و اینکه این مصیبت عظیم چیکار داره می کنه. کاری نداشت که یه لحظه چشمامو ببندم و پیش چشمم مجسم کنم مهدی ما را در چند سال آینده که مثلا شده یه نوجوان 16 ساله و نشسته توی پارک و یکی از دوستاش داره بهش سیگار تعارف می کنه. این را واسه این گفتم که هرکی فکر می کنه مرگ فقط برا همسایه است کمی از خواب غفلت بیدار بشه. گفت توی جلسه ای که بودیم همه می گفتند که مواد مخدر فساد جنسی بی بند و باری از راههای مختلفی داره رواج پیدا می کنه در فالب جک در قالب اس ام اس بلوتوث و . . . میگه منم گفتم خوب بیایید از همین راهها  مبارزه کنیم. ما هم جک بسازیم در تقبیح و بیان مضرات مواد مخدر یا در مقابل بی بند و باری و معضلات دیگری که گریبانگیر جامعه ی امروز ما هستند. در وهله ی اول نظری که دوستم داده بود کمی تعجب آور بود ولی وقتی فکرش را کردم دیدم بله میشه. ماشالله ما ایرانی جماعت استاد جک ساختن با زمینه های مختلف هستیم و ای کاش این جک ها فقط مایه ی تفریح و خنده نبود بلکه لبه ی تیز انتقادی به رفتارهای ناهنجار و نشتری بیدارکننده برای به خواب رفتگان بود.

یه جک ماهی صفت می گفت که انعکاسی بود از غفلت وحشتناکی که معتادین دچارش هستند.   می گفت: دوتا معتاد پای منقل داشتن بحث سیاسی می کردند

 اولی گفت : اشغر میگم شنیدی شیدحشین موشوی نخشت وژیر شده؟ 

 دومی گفت: راش میگی؟ یعنی باژرگان کلاشش تعطیل شد؟

خواستم یه پیشنهاد بدم و اونم اینکه بیایید خودمون را یه تست بزنیم و ببینیم می تونیم یه وقتایی یه کار مفید هم انجام بدیم و یه چیزی را رواج بدیم که جنبه ی تاثیرگذاریش مثبت باشه یا نه فقط خدای چرت و پرت گفتن و رد و بد کردن اس ام اس های عشقی و (شرمنده شرمنده شرمنده) سکسی و بلوتوث های ... و اینجور چیزها هستیم؟

نه جدی یه بارم شده خودمون را تست بزنیم.نیازی هم نیست به کسی بگیم.

یه خاطره ی کوچیک هم از قول پیمان بگم و التماس دعا

می گفت: از تهران که برمی گشتیم توی اتوبوس همه ی بلوتوث ها روشن بود و هرچی دلت بخواد در حال رد و بدل بود همه هم تیپ جوون اعم از مادران  و پدران آینده ی این سرزمین ( خاک بر سر کافر)(بیچاره این کافر چه گناهی کرده خدا میدونه) خلاصه رسیدیم قم چند نفر پیاده شدند و یه آقای جوان سوار شد لباس شخصی بود ولی کاملا مشخص بود طلبه است. میگه بعد از اون بین هر چندتا بلوتوث خفن و ... می دیدی یه بلوتوث میاد مثلا نوشته: حدیث: همانا بهترین شما نز خدا باتقواترین شماست ، یاحسین ، بهترین اعمال امت من انتظار فرج است و ... 

قضاوت با شما من فقط خواستم بگم

1- مرگ فقط برا همسایه نیست

2- می توان بهتر بود

جمله ی پایانی: ...

یاعلی مدد 

***