نظرات شما

ای شور من، شولای من
ای صاحب و مولای من
ای عشق بی پروای من
ای مهر روح افزای من
ای فکرم و نجوای من
بر هر تنی ، تو جان شوی
در قلبها ایمان شوی 
                      سلطان شوی

جان را تو پویا می کنی
واندر دهان گنگ من
حق را تو گویا می کنی
بطلان هر باطل تویی
هر عشق را حاصل تویی
با عشق تو کامل شوم
نادان بدم، فاضل شوم
عشقت مرا مجنون کند
جان مرا افسون کند
با این تن افسرده حال
همچین کند همچون کند

هر چه بخواهی آن شود
هر سخت هم آسان شود
                         دور از تو ام
                         از دوریت تا ناکجا چشمم برهنه می دود
خورشید خونین روی طلوع
                           پیغام وصلت میدهد
وز شوق دیدارت همی قلبم به بیرون می جهد

             دور از تو ام
گم گشته ام
ای جان جان ،ای مهربان پروردگار
                 بر خود مرا وامگذار

خانه ی دوست کجاست؟

خانه ی دوست همانجاست که پر است از بوی گرمای جنوب

                                                             پر بوی دریا

خانه ی دوست همانجاست که خونبار ست غروب

پُر از  پَر پرواز پرستوی مهاجر

پر از احساس پر رنگیه شاعر

خانه ی دوست همان پهنه ی کوهست

در ته جاده ی خشکیده ی اشک

آن سمت رود پر آب و مواج روان

در رگه های معدن پر معنی شعر سهراب

در عمق شیرینی و حس سر زنده ی خواب

در نبض تند و جوان

پس پیچ ضربان دوم

                      پشت لبخندی پنهان

                      در فراموشیها گم

                     خانه ی دوست همین نزدیکیست

و اگر هنوز هم می پرسی  خانه ی دوست کجاست

برو تا ته دشت شروع

برو سمت طلوع

بگذر از کوچه ی سبز چنار

در همان نزدیکی ست

سمت آن غنچه های تازه روئیده

آنجا که تبسم ها ابدیست

همانجا که در سجده ی شکر ست سر شاخه ی بید مجنون

همانجا که رخها همه مهروست

خانه ی دوست همانجاست که عشق هم آنجاست

آنجا که بوی خوشبوی گلِ مست بَرَد هوش

آنجا که دخترکیست ماه بردوش

آنجا که چکاوک از سر گلدسته ی سرو

دهد از ته دل فریاد اذان

آنجا که ذره ذره گواهیست بر آن

                                   که خانه ی دوست همان نزدیک است

نامه ای به تو (آخرین نامه به یک معشوقه)

سلام

امید وار هستم که بخوانی اینرا

و بفهمی درد این دل غمگین را

همه اینجا خوبند

همه چیز رو براهست

و سکوتی چه عمیق بر اتاق حکم فرماست

خوب هستی حتما

و اگر می پرسی از احوالات من هم

                               ای زنده ام

و ملالی نیست بجز دوری تو

اگر از من می پرسی ،خوبم خوبم

روزگارم ای بد نیست

بعضی اوقات خیره می مانم به گوشه ی سقف

چشمها را می بندم

و تا عمق شیرین ترین خاطره هام

                                        ترا می جویم

و همانطور می مانم

گاهی بایاد طعم شیرین لبخندت می خندم

روزها بیشتر مثنوی می خوانم

                                     سخت است

شعر هم می گویم

اگر اینها را بشود شعرش خواند

چند وقتیست در خود غرقم

                                فکرم بی وقفه پیش دل توست

و به افکار خودم مشغولم

و انگار نه انگار که روز از پی شب می رد و مهر در پس ماه

یادت هست آنبار که گفتم دل من تنگ شده

چه آهسته و نرم نجوا کردی که

دنیا پر نیرنگ شده؟

بعد هم گفتی "چه خبر؟"

انگاری نشنیدی و باز خندیدی!

به خودم می گفتم "دنیا پر نیرنگ است که هست"

                                                   دم نزدم

                                                   دلم اما شکست

یادت هست آنروز مرا می گفتی

قصدت آزارم نیست؟

و نگفتی که من و تو نشدیم ما ،چرا؟

یادم هست پرسیدم، که مرا داری دوست؟

و جوابی نرسید از تو به من

اما نگاهت پایین افتاد و صدایت لرزید  

چشم تو پر دُردانه شد و باران زد