اين ترانه بوي نان نمي دهد

بوي حرف ديگران نمي دهد.

سفره ي دلم دوباره باز شد

سفره اي كه بوي نان نمي دهد.

كاش اين زمانه زير و رو شود

روي خوش به ما نشان نمي دهد.

يك وجب زمين براي باغچه

يك دريچه آسمان نمي دهد...

نيمه هاي شب است

و مي شنوم ماشين ها دور مي شوند

هر راننده به چيزي فكر مي كند

يكي به دوره ي كودكي

يكي به شادكامي روزهايي كه در پي يكديگر برق مي زدند

يكي به باتري كوچكي در قلبش.

سوسك بچه اي دم درگاهي ايستاده

و شاخك ها تيزكرده در من نگاه مي كند

و نمي داند

پيش تر بيايد يا برگردد

به چراغ و خودكارم

به سفيدي كاغذ ها نگاه مي كند

بر مي گردد

و به تاريكي مي رود

چه سعادت شيريني است زندگي

اگر آدمي از حيرت به زباله اي بر نمي گشت.

شمس لنگرودي

آدمک آخر دنیاست بخنــــد
آدمک مرگ همین جاست بخنـــد
آن خــدایی که بزرگش خوانـدی
به خدا مثل تو تنهاست بخنــــد
آدمک خر نشوی گریه کنی
کل دنیا سراب است بخنــــد
صبح فردا به شبت نیست که نیست
تازه انگار که فرداست بخنــــد
آدمک نغمه آغاز نخوان
به خــدا آخر دنـــیاســت بخنــــد!!!

در اين خطي كه تا پايان بي خطي!

مرا خطاط خطاطان پديد آورد خط خطي!!!

سالهاست كه با ترانه اي به خواب مي روم

و بغض راه گلويم را مي بندد.

نمي دانم چه بايد بنويسم؟

و با كدامين خاطره شب را تا طلوع صبح به پا دارم.

..........................................

اين جا آخر دنياست

اينجا آخر دنياست

لبخندها را كمرنگ مي بينم

و از لبهاي انسانها خون جاريست!

ولي چشمان من آخر چرا اينگونه گرديده؟!!!

پنجره را باز كردم

تا هواي غربتم تازه شود

اطاقم از حشراتي پر شد

كه دور قلمم مي گشتند!!!

ميلاد تهراني

ولادت حضرت فاطمه ي زهرا و روز زن روبه همه ي دوستاي گلم تبريك ميگم.

....................................................

مادر عزيزتراز جانم روزت مبارك

قلم توتم من است، توتم ماست، به قلم سوگند، به خون سياهي که از حلقومش مي‌چکد سوگند، به رشحه خوني که از زبانش مي‌تراود سوگند، به ضجه‌هاي دردي که از سينه اش برمي‌آيد سوگند... که توتم مقدسم را نمي‌فروشم، نمي‌کشم، گوشت و خونش را نمي‌خورم، به دست زورش تسليم نمي‌کنم، به کيسه زرش نمي‌بخشم، به سرانگشت تزويرش نمي‌سپارم، دستم را قلم مي‌کنم و قلمم را از دست نمي‌گذارم، چشم‌هايم را کور مي‌کنم، گوش‌هايم را کر مي‌کنم، پاهايم را مي‌شکنم، انگشتانم را بند بند مي‌برم، سينه‌ام را مي‌شکافم، قلبم را مي‌کشم، حتي زبانم را مي‌برم و لبم را مي‌دوزم...‌اما قلمم را به بيگانه نمي‌فروشم .
قلم توتم من است،‌امانت روح القدس من است، وديعه مريم پاک من است، صليب مقدس من است، در وفاي او، اسير قيصر نمي‌شوم، زرخريد يهود نمي‌شوم، تسليم فريسيان نمي‌شوم. بگذار بر قامت بلند و راستين و استوار قلمم به صليبم کشند، به چهارميخم کوبند، تا او که استوانه ي حياتم بوده است، صليب مرگم شود، شاهد رسالتم گردد، گواه شهادتم باشد، تا خدا ببيند که به نامجويي، بر قلم بالا نرفته‌ام، تا خلق بداند که به کامجويي بر سفره گوشت حرام توتمم ننشته‌ام. تا زور بداند، زر بداند و تزوير بداند که‌امانت خدا را، فرعونيان نمي‌توانند از من گرفت، وديعه عشق را قارونيان نمي‌توانند از من خريد و يادگار رسالت را بلعميان نمي‌توانند از من ربود... قلم زبان خداست، قلم‌امانت آدم است، قلم وديعه عشق است، هرکسي توتمي‌دارد. و قلم توتم من است.

دکتر علی شریعتی

لالايي گريه ي بارون

تو اين گلخونه ي ويرون

بريز نم نم. ببار آروم

رو ياس تازه ي گلدون

لالا نازك مثل پونه

لالا دلگير و بي خونه

گل من تشنه و تنها

اسير اين بيابونه

لالا لالا دلم تنگه

لالايي گريه كن بارون

لالا لالا ببار آروم

لالايي با دل پر خون...


لالا فانوس چشم او

گل نیلوفر من شو

بمون ای خورشید سرگردون

چراغ آخر من شو ...

لالایی باد سرگردون

لالایی باغ ویرونم

لالایی لاله ی غمگین

لالایی بید مجنونم

تواین بی آب و آبادی

توی این ویرونه ی تنها

بخواب آهسته آهسته

گل نیلوفر زیبا ....