سلام به تمام زنده روديهاي گل :

خيلي وقته كه چيزي براتون ننوشتم .راستش دلم براي همتون تنگ شده بود .براي رهاي نازنين ,براي عاشقانه عزيز ,براي داداش سياوش با خاطره هاي جالبش  و براي همه عزيزان ديگه .ولي مشكلي برام پيش اومده بود كه اصلا دل و دماغ نوشتن نداشتم.

چندي پيش فردي به زندگيم اومد كه من اون فرد رو از ته دل دوست داشتم .نه به خاطر چيزاي بي خود فقط به خاطر اينكه فكر ميكردم اونم مثل من ساده و صادق است .فكر مي كردم مي تونم هر چيزي رو كه مي خوام بهش بگم.راستش خيلي بهش اعتماد كرده بودم و فكر مي كنم اشتباهم هم همين جا بود.

ولي اون چند روز پيش در كمال نا باوري به من گفت كه من لياقت تو رو ندارم. راستش اين حرفش درست مثل حرغف پدر و مادرهايي بود كه به بهانه مصلحتي بزرگ شدن فرزند كو چكشان برايش عروسك نمي خرند..و او مي دانست من هم عروسك مي خواهم و هم او را از صميم قلب دوست دارم..او در كمال ناباوري به من گفت ديگه مي خوام بذارمت كنار.ولي من هنوز خوشحالم .خوشحالم به خاطر اينكه او تنها مرا كنار گذاشت .چون چيزي را كنار مي گذارند كه احتمال مي دهند روزي دوباره به دردشان مي خورد و او شايد فكر مي كرد كه مي تواند دوباره برايم درد و دل كند و من با تمام وجود گوش بدهم .

او به من گفت:

مث تقويمي كه عوض ميشه سر بهار

                                                           ميندازمت يه گوشه و ديگه مي ذارمت كنار

اين جمله را فقط براي او مي نويسم .اميد وارم به استان نيلوفري چشمانش بر نخورد.

عزيزم,هرگز برايت چيز بدي از خداوند نمي خواهم چون بالاخره روزي دوستت داشتم .تنها مي گويم اميدوارم تا اخر زندگي هوسبازت هرگز لذت عشقي را نچشي.... نچشي.

ياحق

سلام به بچه هاي عزيز زنده رود .

دلم خيلي براتون تنگ شده بود ولي خوب چي كار كنم امتحاناتو و درس و مدرسه نمي ذاره

خوب بگذريم .امروز يه شعر قشنگ خوندم .اين شعرو تقديم مي كنم به تموم زنده روديهاي گل:

ياد من باشد فردا حتما

دو ركعت راز بگويم با او

و بخواهم از او كه مرا در يابد

ودل از هر چه سياهي است ,بشويم فردا

ياد من باشد فردا حتما

صبح بر نور سلامي بكنم

سيصدو شصت و چهار غفلت را,من فراموش كنم

سينه خالي كنم از كينه اين مردم خوب

و سلامي بدهم بر خورشيد

ياد من باشد فردا

به دل كوزه اب كه بدان سنگ شكست

بستي از روي محبت بزنم

تا اگر اب در ان سينه پاكش ريزند

ابرويش نرود

رخ ايينه به اهي شويم

تا كه من را بنشاند در خويش

من در ايينه خواهم خنديد

خاطر ايينه از اخم به تنگ امده است

ياد من باشد فردا دم صبح

به نسيم از سر شوق سلامي بدهم

و به انگشت نخي خواهم بست

تا فراموش نگردد,فردا

زندگي شيرين است ,زندگي بايد كرد

گرچه دير است ولي

كاسه اي اب به پشت سر لبخند بريزيم

شايد

به سلامت ز سفر برگردد.

ياد من باشد فردا حتما

باور اين را بكنم,كه دگر فرصت نيست

و بدانم كه اگر دير كنم ,مهلتي نيست مرا

و بدانم كه شبي خواهم رفت

و شبي هست مرا كه نباشد پس از ان فردايي

ياد من باشد

باز اگر فردا غفلت كردم

اخرين لحظه فردا شب باز

من به خود باز بگويم اين را:

ياد من باشد فردا حتما

دو ركعت راز بگويم با او

صبح بر نور سلامي بكنم

پرده از پنجره ها بردارم

اه

اي غفلت هر روزه من

من به هر سال كه بر من بگذشت

غرق انديشه ان فردايي كه نخواهد امد

مي نشانم به جامه عمرم,سيصدو شصت و پنج غفلت را

همه شما را دوست دارم

سلام به تمام زنده روديهاي گل:

اينو براي كسي نوشتم كه اول من و به خودش عادت داد و بعد به ناگاه بار سفر بست و رفت و مرا در چشم انتظاري باقي گذاشت.انتظاري سخت و كشنده:

ز خود كوچاندي ام مرغ مهاجر ساختي از من

زميني سبز بودم دشت باير ساختي از من

تمام عمر چون درياي قطبي منجمد بودم

مرا تبخير كردي ابر عابر ساختي از من

مرا در خلق هر مضمون به چشمان تو ديني هست

چرا منكر شوم اين را تو شاعر ساختي از من

شبيه روح سر گردان به سويت باز مي گردم

خودت را بي سبب اسوده خاطر ساختي از من

يا حق

واقعا زندگي چه كارهايي كه با ادم نميكنه .يه روز ادم اينقدر خوشبخته كه فكر روزهاي غم و ناراحتي رو نمي كنه و يه روز هم اونقدر ناراحت كه فكر مي كنه همه خوشيهاي دنيا از بين رفته.يه روز اونقدر ادمو عزيز مي كنه و يه روز هم...

خيلي دلم گرفته ,اونقدر كه حتي اشكهام هم ياريم نمي كنن ,حتي اونها هم از اومدن روي گونه هام خودداري مي كنن.

يه جايي يه مطلبي خوندم نوشته بود :اونهايي كه از ادم تمجيد مي كنن پشت سرش طناب دارشو محكمتر مي ريسند.و اين مسئله الان در مورد منم صدق كرده .بچه هاي زنده رود هم كه دستشون درد نكنه هيچ كدوم از دوستشون يادي نمي كنن .ادم از ادماي اطرافش به زنده روديا پناه مي بره تا لا اقل بتونه دو كلمه با اونا حرف بزنه كه اونا هم ادم و ول كردن ,رفتن .

تو رو خدا يه نفر بگه من چي كار كنم .دلم تركيد.

كاش وقتي زندگي فرصت دهد

گاهي ازپروانه ها يادي كنيم

كاش گاهي از زمان خويش را

صرف قسمت كردن شادي كنيم

كاش وقتي اسمان باراني است

از زلال چشمهايش تر شويم

كاش وقتي چشمهايي ابريند

به خود اييم و سپس كاري كنيم

از نگاه زرد گلدانهايمان

كاش با رغبت پرستاري كنيم

كاش دلتنگ شقايق ها شويم

به نگاه سرخشان عادت كنيم

كاش شب وقتي كه تنها ميشويم

با خداي ياس ها صحبت كنيم

كاش گاهي در مسير زندگي

باري از دوش نگاهي كم كنيم

فاصله هاي ميان خويش را

با خطوط دوستي مبهم كنيم

ما همه روزي از اينجا مي رويم

كاش اين پرواز را باور كنيم

مادر زيبا ترين واژه اي است كه بر لبان انسان نقش بسته است. سرشار از مهر و اميدونوايي شيرين و دلنشين, كه از ژرفاي دل بر مي ايد.

مادر همه چيز است. ارام دلهاي ماست,هنگامي كه رنج مي كشيم.

اميد مي بخشد,هنگامي كه احساس بد بختي مي كنيم.

ونيرو مي بخشد انگاه كه ناتوانيم..

او سر چشمه مهر, بخشندگي وهمدردي است.

در طبيعت همه چيز از مادر سخن مي گويد.خورشيد مادر زمين است وبدان گرما مي بخشد.شبانگاهان خورشيدتا زمين را با لالايي دريا ونغمه پرندگان و جويبار ها به خواب نسپارد,از گيتي رخت بر نمي كند.

وزمين مادر درختان و گلها است .انان را زاد بخشيده , شيرشان مي دهدواز انان پرستاري مي كند.

                  ومادر

                        كه الگوي همه هستي است

                                روح ابدي است

                                      كه سرشار از زيبايي ومهر است.  

به من مگو كه بهار زيباترين فصل است كه نيازي به گفتگو نيست .چون مي بينمش وزيباييش را با تمام وجود حس مي كنم.

به من مگو كه بهار يعني تولدي تازه وفرصتي جديد براي دوباره از نو وارد دنيا شدن كه همين چند ساعت پيش اولين بنفشه باغچه با تولد خود اين خبر را به من داد.

اري

من همه زيبايي بهار را مي بينم وان را با تمام وجود حس مي كنم اما هيچ كدامشان را قبول ندارم ,در اصل همان پارسالي ها هستند در لباسي جديد ومن از لباس جديد روييده بر كالبد هاي كهنه و قديمي بيزارم.

سلام

پشت دروازه باغ

منتظر بودن گل بيهوده است

به زماني كه توان گل خريد از بقال

گل خريد از عطار

گل خريد از همه دكانها

اي به اميد بهار

نگهت چشم به راه

عصر ما ,عصر گل مصنوعيست

عصر ما,عصر دل مصنوعيست

قلبها در جيبند

تو به اميد بهار

منشين چشم به راه

پشت دروازه باغ

منتظر بودن گل بيهوده است

اميدوارم از متن زير خوشتون بياد.

بياييد همه با هم :

بياد كوچه باغ زندگاني

شكست لاله را جدي بگيريم

اگر نيلوفري ديديم زخمي

براي قلب پر دردش بميريم

بياد كوچه هاي تنگ غربت

براي هر غريبه سايه باشيم

بيا هر شب كنار نور يك شمع

به فكر پيچك همسايه باشيم

بيا تا مثل روح سبز باران

به روي يك رز تنها بباريم

بيا در باغ بي روح دلي سرد

كمي روياي نيلوفر بكاريم

بيا در يك شب ارام مهتاب

كمي هم صحبت يك ياس باشيم

اگر صد بار قلبي را شكستيم

بيا يك بار با احساس باشيم .

سلام

اميدوارم حال همتون خوب باشه وتا چند روز ديگر سال خوبي را شروع كنيد.

امروز يك نوشته به دستم رسيد كه خيلي برام جالب بود براي شما هم نوشتم اميدوارم از اون خوشتون بياد.

اين نوشته در مورد كوهنوردي است كه مي خواست از بلند ترين كوه دنيا بالا برود وپس از اماده كردن تجهيزات را خود را اغاز كرد. شب بلندي هاي كوه را تماما در بر گرفته بود واو هيچ چيز نمي ديد .همان طور كه مي رفت چند قدم مانده به قله كوه پايش ليز خوردواز كوه پرت شد.

همچنان سقوط مي كرد و همه رويدادهاي خوب و بد زندگي به يادش مي امد.كه طناب به دور كمرش محكم شد.واو فقط فرياد كشيد و گفت : خدايا كمكم كن .

صداي پر طنيني از اسمان شنيده شد كه گفت :چه مي خواهي؟ اي خدا نجاتم بده .خدا گفت واقعا باور داري كه من مي توانم تو را نجات بدهم ؟ مرد گفت اري خدا گفت :پس طناب راپاره كن.

يك لحظه سكوت....

ومرد طناب را محكم چسبيد.فرداي ان روز گروهي كوهنورد مردي را يخ زده پيدا كردند.بدنش از يك طناب اويزان بودوبا دستهايش محكم طناب را چسبيده بود در حاليكه او فقط يك متر از زمين فاصله داشت !!!

وحالا ما چه قدر به طناب زندگيمان وابسته ايم؟؟؟!!!!