دوش مى آمد و رخساره برافروخته بود

    تا كجا باز دل غمزده اى سوخته بود

رسم عاشق كشى و شيوه ء شهرآشوبى

    جامه اى بود كه بر قامت او دوخته بود

جان عشاق سپند رخ خود مى دانست

    وآتش چهره بدين كار برافروخته بود

كفر زلفش ره دين مى زد و آن سنگين دل

    در پى اش مشعلى از چهره برافروخته بود

گر چه مى گفت كه زارت بكشم مى ديدم

    كه نهانش نظرى با من دلسوخته بود

دل بسى خون به كف آورد ولى ديده بريخت

    الله الله كه تلف كرد و كه اندوخته بود

يار مفروش بدنيا كه بسى سود نكرد

    آن كه يوسف به زر ناسره بفروخته بود

گفت و خوش گفت : برو خرقه بسوزان حافظ

يارب اين قلب شناسى ز كه آموخته بود

شربتى از لب لعلش نچشيديم و برفت

روى مه پيكر او سير نديديم و برفت

گوئى از صحبت ما نيك به تنگ آمده بود

بار بربست و به گردش نرسيديم و برفت

بس كه ، ما فاتحه و حرز يمانى خوانديم

وز پيش سوره ء اخلاص دميديم و برفت

عشوه دادند كه بر ما گذرى خواهى كرد

ديدى آخر كه چنين عشوه خريديم و برفت

شد چمان در چمن حسن و لطافت ليكن

در گلستان وصالش نچميديم و برفت

همچو حافظ همه شب ناله و زارى كرديم

كاى دريغا به وداعش نرسيديم و برفت

در دير مغان آمد يارم قدحى در دست

مست از مى و ميخواران از نرگس مستش مست

در نعل سمند او شكل مه نو پيدا

وز قد بلند او بالاى صنوبر پست

شمع دل دمسازم بنشست چو او برخاست

و افغان ز نظربازان برخاست چو او بنشست

گر غاليه خوشبو شد در گيسوى او پيچيد

ور وسمه كمان كش گشت در ابروى او پيوست

آخر به چه گويم هست از خود خبرم چون نيست

وز بهر چه گويم نيست با وى نظرم چون هست

باز آى كه باز آيد عمر شده حافظ

هر چند كه نايد باز تيرى كه بشد از شست