آن کلاغی که پريد
از فراز ِ سر ِ ما
و فرو رفت در انديشهی ِ آشفتهی ِ ابری ولگرد
و صدایاش همچون نيْزهی ِ کوتاهی پهنای ِ افق را پيْمود
خبر ِ ما را با خود خواهد برد به شهر
□
همه میدانند
همه میدانند
که من و تو از آن روزنهی ِ سرد ِ عبوس
باغ را ديديم
و از آن شاخهی ِ بازيگر ِ دور از دست
سيب را چيديم
همه میترسند
همه میترسند، اما من و تو
به چراغ و آب و آينه پیْوستيم
و نترسيديم
سخن از پیْوند ِ سست ِ دو نام
و همآغوشي در اوراق ِ کهنهی ِ يک دفتر نيست
سخن از گيسوی ِ خوشبخت ِ من است
با شقايقهای ِ سوختهی ِ بوسهی ِ تو
و صميميت ِ تنهامان در طراري
و درخشيدين ِ عريانيمان
مثل ِ فلس ِ ماهيها در آب
سخن از زندهگي ِ نقرهئي ِ آوازی^است
که سحرگاهان فوارهی ِ کوچک میخواند
ما در آن جنگل ِ سبز ِ سيال
شبی از خرگوشان ِ وحشي
و در آن دريای ِ مضطرب ِ خونسرد
از صدفهای ِ پر از مرواريد
و در آن کوه ِ غريب ِ فاتح
از عقابان ِ جوان پرسيديم
که چه بايد کرد
همه میدانند
همه میدانند
ما به خواب ِ سرد و ساکت ِ سيمرغان رهْ يافتهايم
ما حقيقت را در باغچه پيْدا کرديم
در نگاه ِ شرمآگين ِ گلی گمنام
و بقا را در يک لحظهی ِ نامحدود
که دو خورشيد به هم خيره شدند
سخن از پچپچ ِ ترسانی در ظلمت نيست
سخن از روز است و پنجرههای ِ باز
و هوای ِ تازه
و اجاقی که در آن اشياء ِ بیهده میسوزند
و زمينی که ز ِ کشتی ديگر بارور است
و تولد، و تکامل، و غرور
سخن از دستان ِ عاشق ِ ما^است
که پلی از پيْغام ِ عطر و نور و نسيم
بر فراز ِ شبها ساختهاند
به چمنزار بيآ
به چمنزار ِ بزرگ
و صدایام کن از پشت ِ نفسهای ِ گل ِ ابريشم
همچنان آهو که جفتاش را
پردهها از بغضی پنهانی سرشار اند
و کبوترهای ِ معصوم
از بلنديهای ِ برج ِ سپيد ِ خود
به زمين مینگرند