salam be hame

delam bara hameton tang shode

shad bashin

سپيده كه سر بزند

در بيشه زار زندگي شايد گلي برويد

شبيه آنكه در بهار بوئيديم

پس به نام زندگي هرگز نگو هرگز

وقتي مجبوري همه چيزت رو توي دياري غريب اما آشنا جا بذاري و بري چه حالي داري؟

مجبوري همه ي خاطره هات رو بذاري توي يه كوله پشتي و بار قلب غمگينت كني و بري چي كار مي كني؟

اشك مي ريزي و اونقدر گريه مي كني تا سنگ فرش خيابون نمناك بشه؟

يا نه كوله ات رو ميندازي تو درياي جدايي؟

شايد هم...

                                     خوش باشيد

واقعا خيلي خوشبختي كه يكي توي اين دنياي بي وفا به يادته

كه هنوز پشت اين همه بي وفايي يه وفايي تو دلش پنهان كرده( آخه مي دوني شايد به جرم وفاداري دستگير بشه )

يكي هست كه  هنوز به يادته .

يه دوست به من گفت ( البته از قول شكسپير و وقتي مثل تو سر در گم بودم)

وقتي تنهايي بدون يكي داره براي ديدنت لحظه شماري مي كنه

من خيلي دنبالش گشتم . شايدچيزي مثل  نيمه ي گمشده ي تو باشه .

اما بعد كه به اون گفتم خنديد و گفت بازم عجله كردي؟ صبر داشته باش خودش مي آد.

                                                                            خوش باشي و باوفا 

                                                       (حتي اگه حرفام در مورد تو صدق نكنه)

وقتي با پاهايت قلبم رو له كردي گفتم شايد پاهايت درس له كردن عشق را از قلبت آموخته باشند . وقتي قلبم شكست گفتم شايد گوش هايت درس شنيدن شكستن قلبم را از قلبت آموتخه اند. وقتي با تمام وجود خنديدي گفتم شايد چشماش در غم فراقمي سوزند .

اما دريغ از اينكه آن عشقي كه بايد در وصال جاري مي شد قبلا له شده بود واما من اميد دارم، به زندگي ، به فردايي دگر ، به وصال ، وبا اميد ياد تورا در آغوش مي كشم . به سنگيني پاهايت، به بي رحمي گوش هايت ، به زيبايي لبخندت وبه بلنداي نكاهت قسم ، در درياي دلم موج ها سر به آسمان مي ستايند . 

سرم رو بالش اميد ، چشم دوخته بودم به چشماي آسمونشؤ از وقتي شبها گريه مي كرد هميشه چند تا ستاره ي قشنگ تو چشماش برق مي زد . هميشه وقتي وقتي ستاره ها چشمك مي زدن ،انگار ستاره هاي چشم من دو برابر مي شدن . خستگي از قيافه ي سردرگمش معلوم بود . فقط به هم نگاه مي كرديم ، ولي هيچ كدوم حرفي نمي زديم .

ستاره ها اون شب مهموني داشتن ؛ ولي به چه قيمت ، به قيمت اشكهاي اون . اون اشكهاش رو فدا مي كرد تا مهموني ستاره ها باشكوه تر باشه . تنها چيزي كه تا حالا زنده نگهش داشته بود ، اون اشكاي ترسي بود كه هنوز فدا كاريشون گل نكرده بود و سر گذاشتن رو بالش اميد فردا ، و تنها چيزي كه منو كنار اون نگه داشته بود مهموني ستاره هامون بود . همين ، همين وبس.