سلام اقاي دكتر.22 سالم.دانشجوي زبان انگليسي هستم.از اصفهان.با اينكه اقاي خاتمي را عاشقانه دوست دارم ولي هيچوقت از ايشان به اندازه شما حمايت نكردم.نميدانم چه حسي من را مجبور به اين كار كرد.مني كه تاحالا كسي اشكم را نديده حالا دارم با اشك اين را مينويسم.نميدانم ايا واقعا اين را ميخوانيد يا نه ولي خداييش شما اولين كسي هستيد كه با تمام وجود ازش حمايت كردم.توي ستاداتون نبودم چون تو امتحانام ولي هر كسي را كه ميديدم از شما باهاش حرف ميزدم.البته اخرش شكست خوردم چون من خوانوادم را مجبور كردم راي بدن ولي 2روز مانده به انتخابات نظرشان عوض شد و به كس ديگه اي راي دادن.ولي شجاعانه ميتونم بگم كه بزرگترين افتخار زندگيم بعد از ايراني بودنم اينه كه 20 نفر از كساني كه امدن به شما راي دادن را من متقاعدشون كردم كه اين كا را بكنند.

خيلي دلم گرفته ولي بد تر از اين دل شماست.تورا خدا اگر براي ان كارايي كه براتون كردم اگر به ان 20 نفري كه به خاطر شما و با من امدن راي دادن و اخر از همه بخاطر ايران ازتون خواهش مي كنم شما ناراحت نشيد.اگر دل شما بشكنه دل ان 5 ميليون هم ميشكنه و من هم نابود ميشم.توروخدا به دل نگيريد شايد جامعه ما هنوز ظرفيت رياست شما را نداشت.

من تا عمر دارم ديگه به غير از شما و اقاي خاتمي به هيچ كس ديگه اي راي نميدهم.اين عهديه كه بين خودم و خدا و شما ميبندم.مني كه رئيس جمهور 22 ميليوني داشتم نميتوانم توي جامعه اي  با يه رئيس جمهور 6 ميليوني زندگي كنيد.

معذرت ميخواهم ديگه اشك امانم نميده . بازم خواهش مي كنم ما را و اشتباهات جامعه ما را ببخشيد.به دل نگيريد.

اگر لياقت دوست داشتنتون را دارم جوابم را بدين.بازم براتون مينوسيم . بدون اشك و بهتر.

ديگه نميتونم.منتظرم.

انگار همين ديروز بود.وقتي مي گويم ديروز حرفم را باور كنيد.زمان خيلي زود مي گذرد،انگار رفته ايد بالاي كوه و يك سنگ به پايين  پرت مي كنيد،سنگ چقدر طول مي كشد كه به پايين برسد، ها؟ از شما مي پرسم،چقدر طول مي كشد؟  عمر انسان هم اينگونه است و خيلي زود مي گذرد،در يك چشم به هم زدن.اما نه مثل اينكه اين حرفها به من نيامده است،بهتر است بروم سر اصل مطلب. از زماني شروع ميكنم كه يك دختر بچه سيزده ساله بودم البته بچه كه نه ،سيزده سال خودش سني است.براي خودم خانمي شده بودم،قد كشيده بودم و قيافه اي به هم زده بودم.خوشگل خوشگل هم نبودم اما مي شد زيبا حسابم كرد،و اين زيبايي را بيشتر مديون چشمانم بودم.آره ،من چشمان زيبايي داشتم،درشت وسياه و اين را نه يك نفركه همه مي گفتند.مادرم قربان صدقه مي رفت و مي گفت:من فداي چشمان سياه قشنگت بشوم، دختر! ومن قاه و قاه مي خنديدم ومي دويدم.روي هم رفته دختر شلوغ وبازيگوشي بودم.يك لحظه خنده از لبانم دور نمي شد وهميشه سر به سر اين وآن مي گذاشتم. كارم اين شده بود كه يا تو صحرا دنبال گوسفندها بدوم ويا توباغ مردم از درختان ميوه بالا بروم.بعضي وقتها هم پاي دار قالي بافي مي نشستم وبه مادرم در بافتن قالي كمك  مي كردم.مادرم مي گفت انشاا. . .  همين روزهاقالي عروسي تو را مي بافم و من لبخند بر لب  مي آوردم و عين لبو سرخ مي شدم.فراموش كردم بگويم،موقع به دنيا آمدن ناف مرا به نام پسرعمويم (ستار) بريده بودند.بالاخره ما دو تا دخترعمو، پسرعمو بوديم و عقد ما را تو آسمونها بسته بودند.ستار پسربدي نبود،شش سالي از من بزرگتر بود و روي زمين كار مي كرد.كشاورزي، كار اكثر جوانهاي ده ما همين بود.از وقت زن گرفتن ستار گذشته بود و او با دلواپسي و نگراني هر روز مادرش ((رقيه خانم)) را روانه خانه ما مي كرد و مادرم در جواب او مي گفت:چقدر عجله مي كنيد شما،دختر من هنوز بچه است و دهنش بوي شير مي دهد،و مادر ستار جواب مي داد.((كجايش بچه است؟ماشاا. . . هزار ماشاا. . . پا گذاشته است توي سيزده سال و براي خود هيكلي به هم زده است.من خودم دوازده سالم بود كه ازدواج كردم.)) مادرم لبخند مي زد و مي گفت: اينكه شما مي گوييد درست، ريحانه قد كشيده است وبراي خودش خانمي شده است اما عقلش هنوز بچه است و مدام بازيگوشي مي كند و از درختها و در و ديوار خانه مردم بالا مي رود و زمان مي خواهد كه خود را براي شب عروسي آماده كند، مي فهميد كه؟مادر ستار ناله مي كرد و مي گفت: ((چرا نمي فهمم خوب هم مي فهمم اما اين من و شما هستيم كه بايد همه جيز را يواش يواش به او ياد بدهيم.از قديم گفته اند دختر امانتي مردم است و خوب نيست زياد توي خانه بماند،همين.))مادر ناچار تسليم مي شد و سر پايين مي انداخت: خيلي خوب باشد،چشم.من با ريحانه حرف مي زنم و سعي مي كنم او را براي همه چيز آماده كنم.ومادر ستار مي گفت: ((آره اين دو براي هم در نظر گرفتهشده اند و خوب نيست بيشتر از اين منتظر بمانند.)) و من همه اين حرفها را مي شنيدم و لبخند زنان خود را به نشنيدن مي زدم،باز تو كوچه ها روان مي شدم و از درختهاي باغ ((مش عبدا. . .))بالا مي رفتم و صداي داد و فريادش را در مي آوردم.تا اينكه يك

 روز يوسف خان و چندتاي ديگر كه حالا شكل و شمايلشان درست يادم نيست سوار بر اسب به روستاي ما آمدند.كدخدا و پدر من پذيرايي از خان و همراهانش را به عهده گرفتند و بالافاصله گوسفنديرا جلوي پايشان سر بريدند.خان كه آن موقع جوان سي و چهار،سي و پنج ساله بود،لبخندي از رضايت بر لب آورد و با خشنودي قدم بر خانه ما كه از بقيه خانه هاي ده بزرگتر و قشنگ تر بود گذاشت.پدرم اسبها را به دست من سپرد و خواست كه آب و علفشان دهم.من پش از اينكه وظيفه ام را به نحو احسن انجام دادم دستي بر سر و دوش اسب خان كه اسب سفيد و زيبايي بود و از بقيه اسبها سركش تر به نظر مي رسيد كشيدم و به آرامي سوارش شدم.تصميم گرفته بودم گشتي در آن اطراف بزنم.با پاشنه پاهايم ضربه اي به شكم اسب زدم و به راه افتادم.خان كه صداي پاي اسبش را شناخته بود،شتابان از خانه ما بيرون مي زد و مرا ديد كه ر اسبش سوار شده ام و چهار نعل از آنجا دور مي شوم.فريادي از خشم بركشيد: اين كيست كه سوار اسب من شده است و اين گونه مي تازد؟پدرم كه مرا از پشت شناخته بود جلو رفت و با ترس و وحشت گفت:او. . .او. . . دختر من است خان. . .   دختر تو ؟اسب سواري را از كي ياد گرفته؟

اي باران ببار كه دلم هواي يارم را كرده است

اي باران قطره هايت مرا به ياد اشكهاي يارم مي اندازد

اي باران هوايت مرا ياد هواي ديدن عشقم مي اندازد

اي باران صدايت مرا به ياد صداي درد و دلهاي يارم مي اندازد

اي باران حضورت مرا به ياد حضور يارم در آغوشم مي اندازد

اي باران نواي دلنشين تو مرا به ياد حرفهاي زيبا و درد و دلهاي عاشقانه با يارم مي اندازد

باران ببار و مرا آرام كن ، ببار تا چشمهايم نيز همراه با تو ببارند

باران ببار تا من با جامه اي گرم در زير قطره هايت به ياد يارم قدم بزنم

ميخواهم به زندگي ام به عشقم ، به لحظه هايي كه با يارم مي باشم در زير قطره هايت فكر

كنم… شايد در اين لحظه هايي كه در حال و هواي باراني مي باشم قطره اي از اشكهاي يارم

نيز بر روي گونه هايم احساس كنم… آسمان با گونه اي خيس ميخواهد دلش را خالي كند ،

 مانند من كه ميخواهم با گريه همراه با آسمان دلم را خالي خالي كنم

اي باران ببار تا من نيز مانند تو ببارم … بغض آسمان كه شكسته شود بغض من نيز همراه با

آسمان شكسته خواهد شد … بغض دوري از يارم و بغض لحظه هايي كه با يارم و عشقم در

زير باران قدم ميزديم ! باران ببار كه دلم هواي يارم كرده است

اي باران وقتي ميباري ديگر سردي آن قطره هايت را احساس نميكنم ، در آن زمان گرمي

دستهايي را احساس ميكنم كه يك روز دستهاي سرد مرا گرفته بود و در زير قطره هايت قدم

ميزديم… اي باران وقتي ميباري ديگر آن لحظه هاي سرد و پر از غم و غصه را احساس

 نميكنم ، چون آن طراوت و تازگي ات و آن عطر دلنشينت مرا به حال و هواي يارم ميبرد

اي باران مرا آرام كن … قطره هايت از سوي ابرهايي مي آيد كه بغض ديرينه اي دارند

قطره هايت به پاكي اشكهاي يارم هستند ، عطرت به خوشي و دلنشيني عطر پيراهن يارم مي

باشد، گرمي حضورت مانند گرمي حضور يارم در آغوشم مي باشد ، لطافتت به نرمي بدن يارم

مي باشد ، نوايت به زيبايي حرفهاي يارم مي باشد ، هوايت مرا به حال و هواي زماني مي برد

كه با يارم مي باشم… ببار ببار ببار ، با آن قطره هايت بر گونه هاي من ببار ، و گونه هاي

خيس مرا خيس تر كن

ببار تا شايد من در زير قطره هايت و اين آسمان غم گرفته به خوابي روم كه شايد در آن خواب

حضور يارم را احساس كنم