اَلسَّلامُ عَلَیکَ یا اَبا عَبدِالله

ای داغ شقایق دعوتم کن که بسوزم.... 

ای زمین کربلا قنداقه اصغر چه شد

نخل سرو قامت عباس آب آور چه شد

ای زمین کربلا بر گو شبیه مصطفی

ان تن صد پاره اندر خاک خون اکبر چه شد

ای زمین کربلا کو یوسف گم گشته ام

انکه داغش زد مرا بر جان و دل اخگر چه شد

ای زمین کربلا نبود مرا صبر و قرار

از حسینم ده خبر ان کشته خنجر چه شد

ای زمین کربلا دیدم تنش عریان ولی

گو سلیمان مرا انگشت و انگشتر چه شد

  اکنون محرم است

ادمی به معبوبش چیزهای زیادی میبخشد.کلام ،ارامش ،لذت ولی تو باارزشترین را به من دادی

یعنی:فقدان

عشق ترکیب سه کلمه نیست .عشق یک کلمه نیست.عشق یک دریا نیست.عشق یک دنیا

نیست.عشق یک کهکشان هم نیست

عشق فقط یک ذره است.فقط یک ذره نور،نوراز دل یک عاشق،دلی که مملواز عشق  است

پس قدر بدانیم این بزرگ عشق را در دل کوچک

و بدانیم که عشق فقط عشق است

وعاشق میداند که عشق چیست

تقدیم به کسی که مرا عاشق خود کرده

اومدم به تو ، به گمشده ام، به عشقم بگم که چقدر دوستت دارم اما گفتی برو بعداً بیا !

روز اول که اومدم نذاشتی حرفی بزنم ... روز دوم جواب سلامم رو ندادی و روز سوم حتی منو نگاه هم نکردی

تازه فهمیدم همون روز اول منظورت از بعداً ، هیچوقت بود

من گمشده ی تو که نبودم هیچ ، مزاحمت هم بودم

امیدوارم روزی بفهمی که لیاقت تو رو هیچکس الا من نداشت و بیای بگی دوستم داری

اما فکر نمی کنم فایده ای داشته باشه. میدونی چرا ؟

چون تو اگه دوستت دارم رو هم فریاد بزنی من زیر خاک چیزی نمی شنوم !

نازنینم

عشقم را نه از روی جملات نامه هایم بلکه

از چشمانم بخوان

کلمات عشق با شکوه مرا حقیرو کوچک

می کنند

برای فهمیدن معنی نگاهم دنبال کتابها نرو

جوابش رادر قلب خواهی یافت

چنان دل کندم ازدنيا که شکلم شکل تنهاييست

ببين مرگ مرا در خويش که مرگ من تماشاييست

مرا در اوج می خواهی تماشا کن

دروغين بودم از ديروز مرا امروز تماشا کن

در اين دنيا که حتی مرگ نمی گيرد سراغ من

همه از من گريزانند تو هم بگذر از اين تنها

فقط اسمی بجا مانده از انچه بودم وهستم

دلم چون دفترم خاليست قلم خشکيده در دستم

گره افتاده در کارم به خود کرده گرفتارم

بجز در خود فرو رفتن چه راهی پيش رو دارم؟ 

خودم را ساخته ام تا بگويم آنچه را باخته ام ، فراموش كرده ام .    زندگي ام را به پاي كسي گذاشتم كه دوستش مي داشتم ولي او هيچ وقت مرا دوست نداشت و چگونه دوستش بدارم آگاه از اين كه هرگز برايش اهميتي ندارم ،                                                             به او حق مي دهم شايد او هم مانند من يكي را دوست داشته است... حال از خود مي پرسم : او را براي هميشه دوست خواهم داشت؟                                                               افسوس كه چنين نخواهد   بود!                                                          او را فراموش كرده ام . من زماني به خود نگريستم كه ديگر سينه ام شكافته ،                                                قلبم فسرده و روحم سپرده شده بود .                                                                 بايد صبر مي كردم تا زخم سينه ام با نمك خوب شود ، با قلبم چه كار مي كردم براي گرم شدن در آفتاب گذاشتمش اما آتش گرفت ، چاره اي نداشتم نيمي از خاكستر قلب سوخته ام را به آب و نيم ديگر را به خاك سپردم و به يادم ماند كه روحم ، روحم ، روح من هيچ موقع ، هيچ وقت و هيچ زماني از او جدا نشد .                                                 يادگار او سوالي است بي انتها :                                                                                    آيا صبر كنم بر او كه بر من صبر نكرد ؟

                                كاش بودي اينجا در كنارم، اشك هايم را مي ديدي كه مي چكند،

 صداي را مي شنيدي گرفته، دلم تنگ شده عزيز دل ديگر وقتي

صدايت مي كنم علامت تعجب را به نشانه ندا و منادا نمي گذارم

چرا كه هر واژه اي كه مي نويسم ترا فرياد مي كند، عزيز دل 

دوست دارم نوشته هايم زياد شود دوست دارم صفحات سفيد عمر را با

يادداشت هايي براي تو پر كنم دوست دارم روزهاي خالي عمر را از

تو لبريز كنم دوست دارم دوستت دارم دوستم داري ديگران هر چه

مي خواهند بگويند ديگران هر چه مي خواهند فكر كنند ديگران هر

چه مي خواهند بخواهند اين منم كه دوستت دارم، عزيز دل و برايت

مي نويسم هر واژه اي كه به ذهنم برسد تا اينگونه به تو بگويم: هر

واژه اي كه به ذهنم مي رسد براي تو چشمهايم براي تو لحظات

عمر براي تو اشك هايم براي من تا روزي كه هر يك الماسي

شوند،كه باشد براي تو روز تولدم هم، هر روزي كه هست، فقط براي تو

من در عاشقي نيازي به منتقد ندارم در عاشقي نمي خواهم كسي

به من بگويد اشتباه تايپ كرده اي يا مثلا اصول نگارشي را رعايت

نكرده اي يا مخاطب را در نظر نگرفته اي من در عاشقي نياز به

كسي ندارم تا به من بنگرد مي خواهم تنها باشم من در عاشقي به

 هيچ چيز نيازي ندارم من اگر بي نياز نباشم عاشق نيستم من

عاشقم پس بي نيازم اين حرف آخر من است براي هر كس كه فكر

مي كند بايد مرا به راه راست هدايت كند به قول كسي اي پدر پند

كم ده از عشقم كه نخواهد شد اهل اين فرزند پند آنان دهند خلق

اي كاش كه ز عشق تو مي دهندم پند من ره كوي عافيت دانم

چه كنم كوفتاده ام به كمند مي بيني چقدر مظلومم بايد بخاطر

دوست داشتن تو از خودم در برابر خودم دفاع كنم باشد روزي تلافي

کنم    همیشه دوستت دارم

M

این بار هم تو را می یابم

در هیاهوی یک التهاب ناب

که صداقت را معنا می کند

تو را آغاز می کنم

به روی برگهای سپید

تا برگهای دفتر زندگییم

آرام ،آرام از روح ترانه هایت لبریز شوند

باز می گردم به آغاز

به ابتدای نگاه تو

به اوج احساسهای بی نشان

دوست داشتن

رمزی برای رهایی از تکرار است

دوست د اشتن

رسیدن به اوج جاودانگی باورهای ماست

ولی افسوس...

آن زمان که بايد دوست بداريم کوتاهي ميکنيم

 آن زمان که دوستمان دارند لجبازي ميکنيم

 و بعد...

براي آنچه از دست رفته آه ميکشيم

پس هیچ وقت دریغ نکنیم

 برای دوست داشتن