به نام خداوند جان و خرد
به کوروش به آرش به جمشيد قسم
به نقش و نگار تخت جمشيد قسم
که ايران همي قلب و خون من است
گرفته ز جان از وجود من است

نوروز اين يادگار نياکان؛ يادگار جمشيد بر شما ايرانيان خجسته و فرخنده باد.
نوروز هديه و يادمان از گذشته دور که يکي از پايه هاي هويتي و افتخار ديرينه ما ايرانيان مي باشد دورد به روان پاک نياکان ما.
در زير بخش کوتاهي از مقاله نوروز نوشته دکتر علي شريعتي نوشته شده است بخوانيد و لذت ببريد.


نوروز که قرن‌هاي دراز است بر همه‌ي جشن‌هاي جهان فخر مي‌فروشد ، از آن رو « هست » که يک قرار داد مصنوعي اجتماعي و يا يک جشن تحميلي سياسي نيست .جشن جهان است و روز شادماني زمين ، آسمان و آفتاب ، وجوش ِشکفتن‌ها و شور ِ زادن‌ها وسرشار از هيجان ِ هر آغاز .

... نوروز دست مردم را مي‌گيرد و از زير سقف‌ها ، درهاي بسته ، فضاهاي خفه .... به دامن آزاد و بي‌کرانه‌ي طبيعت مي‌کشاند : گرم از بهار ، روشن از آفتاب ، لرزان از هيجان ِ آفرينش و آفريدن ، زيبا از هنرمندي باد و باران ، آراسته با شکوفه ، جوانه ، سبزه و معطر از :
«بوي باران ، بوي پونه ، بوي خاک ... شاخه‌هاي شسته ، باران خورده ، پاک» .....
نوروز تجديد خاطره‌ي بزرگي است ، خاطره‌ي خويشاوندي انسان با طبيعت . هر سال اين فرزند فراموشکار که سرگرم کارهاي مصنوعي و ساخته‌هاي پيچيده‌ي خود ، مادر خويش را از ياد مي‌برد ، با ياد آوري وسوسه آميز نوروز ، به دامن وي باز مي‌گردد و با او اين بازگشت و تجديد ديدار را جشن مي‌گيرد .فرزند ، در دامن مادر ، خود را باز مي‌يابد ؛ و مادر در کنار فرزند ، چهره‌اش از شادي مي‌شکفد ، اشک شوق مي‌بارد ، فريادهاي شادي مي‌کشد ؛ جوان مي‌شود ، حيات دوباره مي‌گيرد .....
نوروز تنها فرصتي براي آسايش ، تفريح و خوش گذراني نيست ؛ نياز ضروري جامعه ، خوراک حياتي يک ملت نيز هست ...
در ان هنگام که مراسم نوروز را به‌پا مي‌داريم ، گويي خود را در همه‌ي نوروزهايي که هر ساله در اين سرزمين بر پا مي‌کرده‌اند ، حاضر مي‌يابيم و در اين حال ، صحنه‌هاي تاريک و روشن و سياه و سفيد تاريخ ملت کهن ما در برابر ديده‌گانمان ورق مي‌خورد ، رژه مي‌رود . ايمان به اين‌که نوروز را ملت ما هر ساله در اين سرزمين بر پا مي‌داشته است ، اين انديشه‌هاي پر هيجان را در مغزمان بيدار مي‌کند که : آري ، هرساله ! حتي همان سالي که اسکندر چهره‌ي اين خاک را به خون ملت ما رنگين کرده بود ، در کنار شعله‌هاي مهيبي که از تخت جمشيد زبانه مي‌کشيد . همان‌جا ، همان‌وقت ، مردم مصيبت زده‌ي ما نوروز را جديتر و با ايمان بيش‌تري بر پا مي‌کردند ؛ آري ! هر ساله ! حتي همان سال که سربازان قتيبه بر کناره‌ي جيهون سرخ رنگ ، خيمه برافراشته بودند و مهلب خراسان را پياپي قتل عام مي کرد ، در آرامش غمگين شهرهاي مجروح و در کنار آتشکده‌هاي سرد و خاموش ، نوروز را گرم و پر شور جشن مي‌گرفتند .
تاريخ از مردي در سيستان خبر مي‌دهد که در آن‌هنگام که عرب سراسر اين سرزمين را در زير شمشير خليفه‌ي جاهلي آرام کرده بود ، از قتل عام شهرها و ويراني خانه‌ها و آوارگي سپاهيان مي‌گفت و مردم را مي‌گرياند و سپس چنگ خويش را بر مي‌گرفت و مي‌گفت : « ابا تيمار ، اندکي شادي بايد» !!! ...
نوروز در اين سال‌ها و در همه‌ي سال‌هاي همانندش ؛ شادي‌اي اين‌چنين بوده است ، عياشي و بي‌خودي نبوده است ، اعلام ماندن و ادامه داشتن و بودن اين ملت بوده است و نشانه‌ي پيوند با گذشته‌اي که زمان و حوادث ويران کننده‌ي زمان همواره در گسستن آن مي‌کوشيده است .
« نوروز نخستين روز آفرينش است که اورمزد دست به خلقت جهان زد و شش روز در اين کار بود و ششمين روز ؛ خلقت جهان پايان گرفت و از اين روست که نخستين روز فروردين را هورمزد نام نهاده‌اند و ششمين روز را مقدس شمرده‌اند .» چه افسانه‌ي زيبايي ؛ زيباتر از واقعييت !! راستي مگر هر کسي احساس نمي‌کند که نخستين روز بهار ، گويي نخستين روز آفرينش است .... بي شک روح در اين فصل زاده‌است و عشق در اين روز سر زده است و نخستين بار ، آفتاب در نخستين روز نوروز طلوع کرده است.
نوروز – اين پيري که غبار قرن‌هاي بسيار بر چهره‌اش نشسته است- در طول تاريخ کهن خويش ، روزگاري در کنار مغان ، اوراد مهر پرستان را خطاب به خويش مي‌شنيده است ؛ پس از آندر کنار آاتشکده‌هاي زردشتي ، سرود مقدس موبدان و زمزمه‌ي اوستا و سروش اهورامزدا را به گوشش مي‌خوانده‌اند ؛ از آن پس ، با آيات قرآن و زبان الله از او تجليل مي‌کرده‌اند .... ودر همه‌ي اين چهره‌هاي گوناگون‌اش ، اين پير روزگار آلود ، که در همه‌ي قرن‌ها و با همه‌ي نسل‌ها و همه‌ي اجداد ما – از اکنون تا روزگار افسانه‌اي جمشيد باستاني – زيسته‌است و با همه‌مان بوده است، رسالت بزرگ خويش را ، همه وقت ، با قدرت و عشق و وفا داري و صميميت انجام داده است و آن زدودن رنگ پژمردگي و اندوه از سيماي اين ملت نوميد و مجروح است .... و عظيم‌تر از همه ، پيوند دادن نسل‌هاي متوالي اين قوم – که بر سر چهارراه حوادث تاريخ نشسته و همواره تيغ جلادان و غارتگران و سازندگان کلهّ‌منارها بندبندش را از هم مي‌گسسته‌است و نيز پيمان يگانگي بستن ميان همه‌ي دل‌هاي خويشاوندي که ديواره‌ي عبوس و بيگانه‌ي دوران‌هادر ميانه‌شان حائل مي‌گشته و دره‌ي عميق فراموشي ميان‌شان جدايي مي‌افکنده است .
و ما در اين لحظه ، در اين نخستين لحظات آغاز آفرينش ، نخستين روز خلقت ، روز اورمزد ، آتش اهورايي نوروز را باز بر مي‌افروزيم ... و درهمه‌ي نوروزهايي که در زير آسمان پاک و آفتاب روشن سرزمين ما بر پا مي‌شده است ، با همه‌ي زنان و مرداني که خون آنان دررگ‌هايمان مي‌دود و روح آنان در دل‌هايمان مي‌زند شرکت ميکنيم و بدين‌گونه «بودن خويش » را، به عنوان يک ملت ، در تند باد ريشه‌برانداز زمان‌ها ... خلود مي‌بخشيم و در اين ميعادگاهي که همه‌ي نسلهاي تاريخ و اساطير ملت ما حضور دارند ، با آنان پيمان وفا مي‌بنديم و « امانت عشق » را از آنان به وديعه مي‌گيريم که « هرگز نميريم » و « دوام راستين » خويش را به نام ملتي که در اين صحراي عظيم بشري ، ريشه در عمق فرهنگي سرشار از غنا و قداست و جلال دارد و بر پايه‌ي « اصالت » خويش ، در رهگذر تاريخ ايستاده است ، « بر صحيفه‌ي عالم » ثبت کنيم .

نمي دانم چه شده ؟
                                             

اين روزها اين من هستم که روزها را مي گذرانم يا روزها هستند که مرا

 مي گذرانند .....انگاري که فقط مي خواهند مرا پشت سر بگذارند بي اينکه رنگ خاطره اي از حضورم بر جا گذارند.......
گر چه کم کم دارم احساس مي کنم که اگر اين روزها هستند که مرا طي مي کنند اما مهربانتر شده اند ....

بچهاشمافکر میکنیدبا این نوشتها طرف من منو چقدر دوست داره من چقدر انو

هنوز معنای باران نفهمیدم که بر اسمان دلم باریدی

هنوز معنای محبت را نمی دانستم که تو در کنج دلم جای دادی

نمی دانم تو را به چه چیز صفت دهم

 با کدام گل سرخ جواب محبتهای تو را کنم

هنوز معنای عشق نمی دانستم که تو با عشق ورزیدن به من عشق را نشان دادی

وقتی قلم در دست داشتم تا به جای گل سرخ نامه ای برایت بنویسم

هیچی به ذهن نمی رسید به جز اینکه بگویم

دوستت دارم

پس فرصتی برای عاشقی من بده

سکوت مي کنم و به چشمانم اجازه مي دهم

 که فرياد بزنند و تو مجبور مي شوي که

 گوشهايت را محکم بگيري
 تا فرياد احساس من، پرده وجدانت را پاره نکند

لحظه اي با من باش...

تا كه از بيت بيت چشات
شعر و آواز بسازم …
تا كه از هر دونه نگات
صد تا يلدا بسازم
شب انكار بكنم
دنيا رو تار بكنم
تو رو برپا بكنم …
لحظه اي با من باش
تا كه از بودن تو
واسه اين ستاره ها قصه بگم
“ قصه بودن تو ”
قصه بودن تو …
توي هيچ كتابي نسيت
قصه بودن تو…
توي اين دنيا كه نيست

لحظه اي با من باش
تا كه از فصل بهار
و غم و تنهائيمون
يه بهونه بسازم
تا ديگه هيچ جا نري
منو تنها نذاري
لحظه اي با من باش……

*تولد دوباره*

سلام بر بهار که دستهایش

 پر از شکوفه های سرخ و سفید است

سلام بر بهار که از هر کجا که می گذرد

سبزی بر جای می گذارد

ردی از زندگی

بهار می اید و طبعیت سبز و دلپذیر می شود

من با رود خانه ها آواز می خوانم

و پیراهن سبزم را می پوشم

و با ماهی های قرمز عکس یادگاری می گیرم

چه خوش آهنگ است قدوم سبزش

و چه فرحبخش است نسیم روحنوازشش

بالاخره آمد و سرمای سیاه را نابود کرد

 و دامان سبز طبعیت مثل هر سال

 زیر انداز سفره هفت سین شد

و سین سلامتی و روز نو را مهمان خانه ها کرد

یشاپیش تبریگ می گویم بهار را به شما

و یک بار دیگر تشکر می کنم از دوستان عزیزم

که این همه لطف داشتن به من

و آرزو بارانی می کنم برای آرزوهاشون

در آن شبی که انتظار ، طرح سیاه آسمان را

بر دفتر دلهره نقش میزد

در میعادگاه ، ستاره با نگاهی خیس

پشت دیوار بلند غم ، در بهت یک ابر کدر

در حسرت خاکستری دیدار ، در التهاب لحظه میعاد بود

میعاد با ماه ، میعاد با درخشنده ترین در شب ، سپید ترین در سیاهی .

ستاره نمی دانست

تاریک ترین سیاهی عالم ، میعادگاه سپیدترین دلها باشد

ستاره میعاد گاه شب را دریافت   ولی ما ، هنوز درپی  یک میعادگاهیم ای سپیدترین بدان که بی تودنیا جز تارک ه زاری نیست می مانم تا تو در قلبم طلوع کنی

 های روز مره زندگی می ارزه به اینکه تو یه شب

سرد زمستونی..یه مهر بون شادت کنه

می خام بدونی که تو سیاره به این بزرگی همیشه یه قلب منتظر

برای اومدنت می تپه.

دوتا چشم منتظربرای رسیدن چشم روشنی قشنگ تر از تو

از یه دست خط مهربونگرفته تایه شاخه گل زنبق بنفش....

کاش می شد تشکر ونوشت... کاش می شد شادی رو گفت.

خسته ام اما صبوري مي بايد کرد . دلم گرفته اما بغض را فرو بايد خورد .

غروبها يادش دلم را مي فشارد ؛ بوي عطر يادش در خاطرم موج مي زند ؛ چشمانم

به افق خيره مي مانند تا روزي که بيايد ؛ و پلکهايم خسته از هجوم عشق آرام آرام

گر مي گيرند و فرو مي افتند .

کجاست او ؟ چه مي کند حالا ؟ دلش با دلم آميخته است آيا ؟ يا که حتي خاطرم در

 خاطرش نقشي بسته است اينجا ؟

او پاک است مثل شبنم سحرگاهي . او پربار و سخاوتمند است مثل آغوش مادري

 شيري . او تنهاست مثل تک درخت انار ميان جالي .

من فقط با صداي او ، آرام مي گيرم                                                               ای عشق من را دریاب

M