گرچه مجنونم وصحراي جنون جاي من است

ليک ديوانه تر از من  دل شيداي من است

آخر از راه دل و ديده  سر آرد بيرون

نيش آن خار  که از دست تو در پاي من است

رخت بر بست ز دل شادي وهنگام وداع

با غمت گفت که يا جاي تو يا جاي من است

جامه اي را که به خون رنگ نمودم امروز

با جفا کاري تو شاهد فرداي من است

سر تسليم به چرخ آنکه نياورد فرود

با همه جور وستم  همت والاي من است

دل تماشايي تو  ديده تماشايي دل

من به فکر دل و خلقي به تماشاي من است

آنکه در راه طلب خسته نگردد هرگز

پاي پر آبله باديه پيماي من است

جاري باشيد

زندگي كوچه باران زده ايست

كه ز هر خانه آن خاطره ها پاي ديوار چو گلخوشه ياس برگريزان شده اند

رفتگر برگ از آن مي روبد

زندگي كوچه سبزي ايست در آبادي ما كه طراوت دارد

غنچه غنچه گل از آن مي رويد

ونمازي است شكسته در راه

زندگي رود زلاليست در آبادي ما

كه سرچشمه آن بوي خدا را دارد

شوق دريا شدنش مي برد او را در پيش .....

زندگي لحظه پر حادثه ايست :بين بودن -رفتن فاصله ايست

ما همه رهرو اين فاصله ايم

باز تكرار تولد -زيستن در شكن فاصله هاست

باز هم نقطه و خط....

زندگي مثل درختيست در آبادي ما

گاه سر سوي ستاره دارد

گاه سايه به زمين مي سايد

گر چه در فصل بهار رويش سبز خدا داده خويش

مي سرايد به معاد

زندگي كوچه باران زده ايست

بايد از كوچه گذشت عابري بود كه پاي از سر گل ننهاد

همدلي بود كه دل زير پايي نگذاشت

و به هنگام عبور با وضو بايد رفت./.

 جاري باشيد

وعده وصل به فردا دهي و ميداني      

                             هر كه امروز تو را ديد به فردا نرسد

جاري باشيد

"اي مانده در ياد -

       در هر شفق , در هر غروب تلخ و دلتنگ-

       کز گردش چرخ -

       خورشيد غمگين چون سري آلوده در خون-

       بدرود گويان-

      مي لغزد و در چاه مغرب مي نشيند-

                                    آن تلخ بدرود تو مي آيد به يادم.

                               چشم غم آلود تو مي آيد به يادم.

در هر سحر, در هر فلق , در هر سپيده-

      کزبوسه ي گرم نسيم مهرباني-

      لبهاي گل وا مي شود , بهر تبسم-

 هر شب که دست نقره افشان شهابي-

      خط مي کشد از نور , پيش چشم مردم-

 در شامهاي سيمگون , مهتابي-

      کز ماه , گرد نقره ريزد بر گل ياس-

   هر شب که مه مي خندد و از آسمانها-

      تک تک ستاره مي دمد همرنگ الماس-

                                     الماس دندان تو مي آيد به يادم.

                               لبهاي خندان تو مي آيد به يادم.

در هر زمستان -

      کز تابش خورشيد برف از شاخه گل-

      چون دانه اشکي -

            قطره قطره  , قطره قطره -

      مي لغزد و بر برگ گلها مي نشيند-

يا در شبي سرد -

      هر گه که تک تک مي خورد بر پشت شيشه-

            انگشت باران-

                                   اشک چون باران تو مي آيد به يادم.

                                   حال پريشان تو مي آيد به يادم .

هر جا سخن از عشق هاي مانده بر جاست -

هر جا که چشمي سبزگون همرنگ درياست-

هر جا سخن از وعده ي ديدار فرداست-

                    هيچ آشنا در ياد من نيست

                                   اما ... تو مي آيي به يادم.

                                   تنها... تو مي آيي به يادم."

 جاري باشيد

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد
در بهاري روشن از امواج نور
در زمستاني غبار آلود و دور
يا خزاني خالي از فرياد و شور

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد
روزي از اين تلخ و شيرين روزها
روز پوچي همچو روزان دگر
سايه اي ز امروزها، ديروزها

ديدگانم همچو دالانهاي تار
گونه هايم همچو مرمرهاي سرد
ناگهان خوابي مرا خواهد ربود
من تهي خواهم شد از فرياد و درد

مي خزند آرام روي دفترم
دستهايم فارغ از افسون شعر
ياد مي آرم كه در دستان من
روزگاري شعله مي زد خون شعر

خاك مي خواند هر دم به خويش
مي رسند از ره كه در خاكم نهند
آه... شايد عاشقانم نيمه شب
گل به روي گور غمناكم نهند
در اتاق كوچكم پا مي نهد
بعد من با ياد من بيگانه اي
در بر آيينه مي ماند به جا
تار مويي، نقش دستي، شانه اي
مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش
هر چه بر جا مانده ويران مي شود
روح من چون بادبان قايقي
در افقها دور و پنهان مي شود

مي شتابند از پي هم بي شكيب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم من در انتظار نامه اي
خيره مي ماند به چشم راهها

ليك ديگر پيكر سرد مرا
مي فشارد خاك دامنگير خاك
بي تو دور از ضربه هاي قلب تو
قلب من مي پوسد آنجا زير خاك

جاري باشيد

ققنوس مرغي است به غايت خوش رنگ و خوش آواز. منقار او سيصد و شصت سوراخ دارد و در كوه بلندي مقابل باد نشيند و آوايي خوش از منقار او بر آيد و به سبب آن مرغان بسيار جمع آيند و از آنها چندي گرفته و طعمه خود ميسـازد. هزار سال عمر كند و چون هزار سال از عمرش بگذرد و عمرش به سر آيد هيزم بسيار جمع كرده و بر بالاي آن نشيند و سرودني خوش آغاز كند و مست گردد و بال برهم زند چنان كه آتش از بال او بجهد و در هيزم افتد. تا خود با هيـــــزم بسوزد و از خاكسترش تخمي پديدار گردد و از آن تخم، ققنوسي ديگر.

جاري باشيد

اشك مي بارد وليكن ديده حاشا مي كند
آينه مشاطه را يكروزه رسوا مي كند
در دل سنگم فرود آ، زآنكه مي بينم به لطف
در دل خارا به نرمي، قطره هم جا مي كند
مردمي كن با دلم، زيرا ز روي مردمي
دست بهر راحت تن، كفش در پا مي كند
عاقبت سوي تو مي آيم همانگونه كه آب
قطره اي باشد اگر، آهنگ دريا مي كند
گر بنالد بند بندم همچو ني عيبم مكن
آب رود از بستر ناساز، غوغا مي كند
موي مويم جار عشقت مي زند تا رستخيز
آينه صدپاره هم گردد هويدا مي كند

جاري باشيد