گرچه مجنونم وصحراي جنون جاي من است

ليک ديوانه تر از من  دل شيداي من است

آخر از راه دل و ديده  سر آرد بيرون

نيش آن خار  که از دست تو در پاي من است

رخت بر بست ز دل شادي وهنگام وداع

با غمت گفت که يا جاي تو يا جاي من است

جامه اي را که به خون رنگ نمودم امروز

با جفا کاري تو شاهد فرداي من است

سر تسليم به چرخ آنکه نياورد فرود

با همه جور وستم  همت والاي من است

دل تماشايي تو  ديده تماشايي دل

من به فکر دل و خلقي به تماشاي من است

آنکه در راه طلب خسته نگردد هرگز

پاي پر آبله باديه پيماي من است

جاري باشيد

زندگي كوچه باران زده ايست

كه ز هر خانه آن خاطره ها پاي ديوار چو گلخوشه ياس برگريزان شده اند

رفتگر برگ از آن مي روبد

زندگي كوچه سبزي ايست در آبادي ما كه طراوت دارد

غنچه غنچه گل از آن مي رويد

ونمازي است شكسته در راه

زندگي رود زلاليست در آبادي ما

كه سرچشمه آن بوي خدا را دارد

شوق دريا شدنش مي برد او را در پيش .....

زندگي لحظه پر حادثه ايست :بين بودن -رفتن فاصله ايست

ما همه رهرو اين فاصله ايم

باز تكرار تولد -زيستن در شكن فاصله هاست

باز هم نقطه و خط....

زندگي مثل درختيست در آبادي ما

گاه سر سوي ستاره دارد

گاه سايه به زمين مي سايد

گر چه در فصل بهار رويش سبز خدا داده خويش

مي سرايد به معاد

زندگي كوچه باران زده ايست

بايد از كوچه گذشت عابري بود كه پاي از سر گل ننهاد

همدلي بود كه دل زير پايي نگذاشت

و به هنگام عبور با وضو بايد رفت./.

 جاري باشيد

وعده وصل به فردا دهي و ميداني      

                             هر كه امروز تو را ديد به فردا نرسد

جاري باشيد

"اي مانده در ياد -

       در هر شفق , در هر غروب تلخ و دلتنگ-

       کز گردش چرخ -

       خورشيد غمگين چون سري آلوده در خون-

       بدرود گويان-

      مي لغزد و در چاه مغرب مي نشيند-

                                    آن تلخ بدرود تو مي آيد به يادم.

                               چشم غم آلود تو مي آيد به يادم.

در هر سحر, در هر فلق , در هر سپيده-

      کزبوسه ي گرم نسيم مهرباني-

      لبهاي گل وا مي شود , بهر تبسم-

 هر شب که دست نقره افشان شهابي-

      خط مي کشد از نور , پيش چشم مردم-

 در شامهاي سيمگون , مهتابي-

      کز ماه , گرد نقره ريزد بر گل ياس-

   هر شب که مه مي خندد و از آسمانها-

      تک تک ستاره مي دمد همرنگ الماس-

                                     الماس دندان تو مي آيد به يادم.

                               لبهاي خندان تو مي آيد به يادم.

در هر زمستان -

      کز تابش خورشيد برف از شاخه گل-

      چون دانه اشکي -

            قطره قطره  , قطره قطره -

      مي لغزد و بر برگ گلها مي نشيند-

يا در شبي سرد -

      هر گه که تک تک مي خورد بر پشت شيشه-

            انگشت باران-

                                   اشک چون باران تو مي آيد به يادم.

                                   حال پريشان تو مي آيد به يادم .

هر جا سخن از عشق هاي مانده بر جاست -

هر جا که چشمي سبزگون همرنگ درياست-

هر جا سخن از وعده ي ديدار فرداست-

                    هيچ آشنا در ياد من نيست

                                   اما ... تو مي آيي به يادم.

                                   تنها... تو مي آيي به يادم."

 جاري باشيد

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد
در بهاري روشن از امواج نور
در زمستاني غبار آلود و دور
يا خزاني خالي از فرياد و شور

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد
روزي از اين تلخ و شيرين روزها
روز پوچي همچو روزان دگر
سايه اي ز امروزها، ديروزها

ديدگانم همچو دالانهاي تار
گونه هايم همچو مرمرهاي سرد
ناگهان خوابي مرا خواهد ربود
من تهي خواهم شد از فرياد و درد

مي خزند آرام روي دفترم
دستهايم فارغ از افسون شعر
ياد مي آرم كه در دستان من
روزگاري شعله مي زد خون شعر

خاك مي خواند هر دم به خويش
مي رسند از ره كه در خاكم نهند
آه... شايد عاشقانم نيمه شب
گل به روي گور غمناكم نهند
در اتاق كوچكم پا مي نهد
بعد من با ياد من بيگانه اي
در بر آيينه مي ماند به جا
تار مويي، نقش دستي، شانه اي
مي رهم از خويش و مي مانم ز خويش
هر چه بر جا مانده ويران مي شود
روح من چون بادبان قايقي
در افقها دور و پنهان مي شود

مي شتابند از پي هم بي شكيب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم من در انتظار نامه اي
خيره مي ماند به چشم راهها

ليك ديگر پيكر سرد مرا
مي فشارد خاك دامنگير خاك
بي تو دور از ضربه هاي قلب تو
قلب من مي پوسد آنجا زير خاك

جاري باشيد

ققنوس مرغي است به غايت خوش رنگ و خوش آواز. منقار او سيصد و شصت سوراخ دارد و در كوه بلندي مقابل باد نشيند و آوايي خوش از منقار او بر آيد و به سبب آن مرغان بسيار جمع آيند و از آنها چندي گرفته و طعمه خود ميسـازد. هزار سال عمر كند و چون هزار سال از عمرش بگذرد و عمرش به سر آيد هيزم بسيار جمع كرده و بر بالاي آن نشيند و سرودني خوش آغاز كند و مست گردد و بال برهم زند چنان كه آتش از بال او بجهد و در هيزم افتد. تا خود با هيـــــزم بسوزد و از خاكسترش تخمي پديدار گردد و از آن تخم، ققنوسي ديگر.

جاري باشيد

اشك مي بارد وليكن ديده حاشا مي كند
آينه مشاطه را يكروزه رسوا مي كند
در دل سنگم فرود آ، زآنكه مي بينم به لطف
در دل خارا به نرمي، قطره هم جا مي كند
مردمي كن با دلم، زيرا ز روي مردمي
دست بهر راحت تن، كفش در پا مي كند
عاقبت سوي تو مي آيم همانگونه كه آب
قطره اي باشد اگر، آهنگ دريا مي كند
گر بنالد بند بندم همچو ني عيبم مكن
آب رود از بستر ناساز، غوغا مي كند
موي مويم جار عشقت مي زند تا رستخيز
آينه صدپاره هم گردد هويدا مي كند

جاري باشيد

در شبان غم تنهايي خويش ،
عابد چشم سخنگوي تو ام ...
من در اين تاريکي ،
من در اين تيره شب جانفرسا ،
زائر ظلمت گيسوي تو ام ...

گيسوان تو پريشانتر از انديشه ي من ،
گيسوان تو شب بي پايان ،
جنگلِ عطر آلود ...
شکن گيسوي تو ،
موج درياي خيال ...
کاش با زورق انديشه شبي ،
از شط گيسوي موّاج تو ، من ،
بوسه زن بر سر هر موج ، گذر مي کردم ...
کاش بر اين شط موّاج سياه ،
همه ي عمر سفر مي کردم ...

من هنوز از اثر عطر نفس هاي تو سرشار سُرور ،
گيسوان تو در انديشه ي من ،
گرم رقصي موزون ...
کاشکي پنجه ي من ،
در شب گيسوي پر پيچ تو راهي مي جست ...

چشم من ، چشمه ي زاينده ي اشک ،
گونه ام بسترِ رود ...
کاشکي همچو حبابي بر آب ،
در نگاه تو رها مي شدم از بود و نبود ...

شب تهي از مهتاب ،
شب تهي از اختر ،
ابر خاکستري بي باران پوشانده ،
آسمان را يکسر ...
ابر خاکستري بي باران دلگير است ،
و سکوت تو پس پرده ي خاکستري سرد کدورت ،
افسوس! ... ،
سخت دلگيرتر است ...

شوق باز آمدن سوي تو ام هست ،
اما ... ،
تلخي سرد کدورت در تو ،
پاي پوينده ي راهم بسته! ...
ابر خاکستري بي باران ،
راه بر مرغ نگاهم بسته! ...

واي! ... ، باران ... ، باران ... ،
شيشه ي پنجره را باران شُست ،
از دل من اما ،
چه کسي نقش تو را خواهد شُست؟! ...
آسمان سربي رنگ ،
من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ ...
مي پرد مرغ نگاهم تا دور ،
واي! ... ، باران ... ، باران ... ،
پر مرغان نگاهم را شُست! ...

خواب ، رؤياي فراموشي هاست! ...
خواب را دريابم ،
که در آن دولت خاموشي هاست ...
من شکوفايي گلهاي اميدم را در رؤيا ها مي بينم ،
و ندايي که به من مي گويد :
"
گر چه شب تاريک است ،
دل قوي دار ،
سحر نزديک است! ...
"

دل من در دل شب ،
خواب پروانه شدن مي بيند ...
مِهر در صبحدمان - داس به دست - ،
خرمن خواب مرا مي چيند! ...
آسمان ها آبي ،
- پر مرغان صداقت آبي ست -
ديده در آينه ي صبح ، تو را مي بيند! ...
از گريبان تو صبح صادق ،
مي گشايد پر و بال ...

تو گل سرخ مني ... ،
تو گل ياسمني ... ،
تو چنان شبنم پاک سحري؟! ... ،
- نه! ... ،
از آن پاک تري! ...
تو بهاري؟! ... ،
- نه! ... ،
بهاران از توست! ... ،
از تو مي گيرد وام ،
هر بهار اينهمه زيبايي را ...

هوس باغ و بهارانم نيست ،
اي بهين باغ و بهارانم تو! ...
سبزي چشم تو ،
درياي خيال ...
پلک بگشا که به چشمان تو دريابم باز ،
مزرع سبز تمنايم را ...
اي تو چشمانت سبز! ...
در من اين سبزي هذيان از توست ...
سبزي چشم تو تخديرم کرد! ،
حاصل مزرعه ي سوخته برگم از توست! ...
زندگي از تو و ، مرگم از توست! ...
سيل سيال نگاه سبزت ،
همه بنيان وجودم را ويرانه کنان مي کاود ،
من به چشمان خيال انگيزت معتادم! ... ،
و در اين راه تباه ،
عاقبت هستي خود را دادم! ...

آه! ... ،
سرگشتگي ام در پي آن گوهر مقصود چرا؟! ...
در پي گمشده ي خود به کجا بشتابم؟! ...
مرغ آبي اينجاست ،
در خود آن گمشده را دريابم! ...

در سحرگاه سر از بالش خوابت بردار! ... ،
کاروان هاي فرومانده ي خواب از چشمت بيرون کن! ... ،
باز کن پنجره را! ... ،
تو اگر باز کني پنجره را ،
من نشان خواهم داد ،
به تو زيبايي را ...
بگذر از زيور و آراستگي ،
من تو را با خود تا خانه ي خود خواهم برد ،
که در آن شوکت پيراستگي ،
چه صفايي دارد! ...
آري از سادگي اش ،
چون تراويدن مهتاب به شب ،
مِهر از آن مي بارد ...

باز کن پنجره را! ... ،
من تو را خواهم برد ،
به عروسي عروسک هاي ، کودک خواهر خويش! ... ،
که در آن مجلس جشن ،
صحبتي نيست ز دارايي داماد و عروس! ... ،
صحبت از سادگي و کودکي است! ... ،
چهره اي نيست عبوس! ...
کودک خواهر من ،
در شب جشن عروسي عروسک هايش مي رقصد ...
کودک خواهر من ،
امپراتوري پر وسعت خود را هر روز ،
شوکتي مي بخشد ...
کودک خواهر من ، نام تو را مي داند! ...
نام تو را مي خواند! ...
گل قاصد آيا ،
با تو اين قصه ي خوش خواهد گفت؟! ...

باز کن پنجره را! ... ،
من تو را خواهم برد ،
به سر رود خروشان حيات ،
آب اين رود به سرچشمه نمي گردد باز! ...
بهتر آنست که غفلت نکنيم از آغاز ...

باز کن پنجره را! ...
- صبح دميد! ... -

چه شبي بود و چه فرخنده شبي ،
آن شب دور که چون خواب خوش از ديده پريد ...
کودک قلب من اين قصه ي شاد ،
از لبان تو شنيد :
"
زندگي رؤيا نيست! ...
زندگي زيبايي ست! ...
مي توان ،
بر درختي تهي از بار ، زدن پيوندي ...
مي توان ،
از ميان فاصله ها را برداشت ...
دل من با دل تو ،
هر دو بيزار از اين فاصله هاست ...
"

قصه ي شيريني ست ،
کودک چشم من از قصه ي تو مي خوابد! ...
قصه ي نغز تو از غصه تهي ست ...
باز هم قصه بگو ،
تا به آرامش دل ،
سر به دامان تو بگذارم و در خواب رَوَم ...

گُل به گُل ، سنگ به سنگ اين دشت ،
يادگاران تو اند ...
رفته اي اينک و هر سبزه و سنگ ،
در تمام در و دشت ،
سوگواران تو اند ...
در دلم آرزوي آمدنت مي ميرد! ...
رفته اي اينک ، اما آيا ،
باز بر مي گردي؟! ...
چه تمناي محالي دارم ،
خنده ام مي گيرد! ...

چه شبي بود و چه روزي افسوس! ...
با شبان رازي بود ،
روزها شوري داشت ...
ما پرستوها را ،
از سر شاخه به بانگ هي ، هي ،
مي پرانديم در آغوش فضا ...
ما قناري ها را ،
از درون قفس سرد رها مي کرديم ...

آرزو مي کردم ،
دشتِ سرشار ز سرسبزي رؤياها را ...
من گمان مي کردم ،
دوستي همچون سروي سرسبز ،
چارفصلش همه آراستگي ست! ...
من چه مي دانستم ،
سبزه مي پژمرد از بي آبي؟! ،
سبزه يخ مي زند از سردي دي؟! ...
من چه مي دانستم ،
دل هر کس دل نيست؟! ،
قلبها زآهن و سنگ ،
قلبها بي خبر از عاطفه اند؟! ...

از دلم رُست گياهي سر سبز ،
سر برآورد ، درختي شد ، نيرو بگرفت ...
برگ بر گردون سود ...
اين گياه سرسبز ،
اين برآورده درخت اندوه ،
حاصل مِهر تو بود ...

و چه رؤياهايي ،
که تبه گشت و گذشت! ...
و چه پيوند صميميت ها ،
که به آساني يک رشته گسست! ...
چه اميدي؟! ، چه اميد؟! ...
چه نهالي که نشاندم من و بي بر گرديد! ...

دل من مي سوزد ،
که قناري ها را پر بستند! ...
که پر پاک پرستوها را بشکستند! ...
و کبوتر ها را ...
ـ آه! ... ، کبوتر ها را ... -
و چه امّيد عظيمي به عبث انجاميد! ...

در ميان من و تو فاصله هاست! ...
گاه مي انديشم ،
مي تواني تو به لبخندي اين فاصله را برداري! ... ،
تو توانايي بخشش داري ...
دست هاي تو توانايي آن را دارد ،
که مرا ،
زندگاني بخشد ...
چشم هاي تو به من مي بخشد ،
شور عشق و مستي ...
و تو چون مصرع شعري زيبا ،
سطر برجسته اي از زندگي من هستي! ...

دفتر عمر مرا ،
با وجود تو شکوهي ديگر ،
رونقي ديگر هست ...
مي تواني تو به من ،
زندگاني بخشي ...
يا بگيري از من ،
آنچه را مي بخشي! ...

من به بي ساماني ،
باد را مي مانم! ...
من به سرگرداني ،
ابر را مي مانم! ...
من به آراستگي خنديدم! ...
من ژوليده به آراستگي خنديدم! ...
ـ سنگ طفلي اما ... ،
خواب نوشين کبوترها را در لانه مي آشفت! ... -
قصه ي بي سر و ساماني من ،
باد با برگ درختان مي گفت! ...
باد با من مي گفت :
" چه تهيدستي ، مرد! ... " ،
ابر باور مي کرد! ...
من در آيينه ، رخ خود ديدم ،
و به تو حق دادم! ...

آه! ... ، مي بينم ... ، مي بينم ... ،
تو به اندازه ي تنهايي من خوشبختي! ...
من به اندازه ي زيبايي تو غمگينم! ...
چه اميد عبثي ،
من چه دارم که تو را درخور؟! ...
ـ هيچ! ...
من چه دارم که سزاوار تو؟! ...
ـ هيچ! ...
تو همه هستي من ، هستي من ،
تو همه زندگي من هستي ...
تو چه داري؟! ...
ـ همه چيز! ...
تو چه کم داري؟! ...
ـ هيچ! ...

بي تو در مي يابم ،
چون چناران کهن ،
از درون ، تلخي واريزم را! ...
کاهش جان من اين شعر من است! ...
آرزو مي کردم ،
که تو خواننده ي شعرم باشي! ...
ـ راستي! ... ، شعر مرا مي خواني؟! ـ
نه! ... ، دريغا! ... ، هرگز! ... ،
باورم نيست که خواننده ي شعرم باشي! ...
ـ کاشکي شعر مرا مي خواندي! ... ـ

بي تو من چيستم؟! ...
- ابر اندوه! ...
بي تو سرگردان تر از پژواکم! ... ،
ـ در کوه ...
گردبادم در دشت! ... ،
برگ پاييزي ،
- در پنجه ي باد! ...
بي تو سرگردانتر ،
از نسيم سحرم! ...
از نسيم سحر سرگردان! ...
بي سر و بي سامان! ...
بي تو اشکم! ... ،
دردم! ... ،
آهم! ...
آشيان برده ز ياد ،
مرغ درمانده به شب گمراهم! ...
بي تو خاکستر سردم! ... ،
- خاموش! ...
نتپد ديگر در سينه ي من ، دل با شوق! ...
نه مرا بر لب ، بانگ شادي ... ،
ـ نه خروش! ...
بي تو ديو وحشت ،
هر زمان مي دَرَدم! ...
بي تو احساس من از زندگي بي بنياد ،
وندر اين دوره ي بيدادگري ها هر دم ،
کاستن! ... ،
کاهيدن! ... ،
کاهش جانم ،
کم ... ، کم! ...

چه کسي خواهد ديد ،
مردنم را بي تو؟! ...
بي تو مُردم! ... ،
مُردم! ...
گاه مي انديشم ،
خبر مرگ مرا با تو چه کس مي گويد؟! ...
آن زمان که خبر مرگ مرا ،
از کسي مي شنوي ، روي تو را ،
کاشکي مي ديدم! ...
شانه بالا زدنت را ،
ـ بي قيد! ... ـ
و تکان دادن دستت که ،
ـ مهم نيست زياد! ... ـ
و تکان دادن سر را که ،
ـ عجيب! ... -
عاقبت مُرد؟! ...
ـ افسوس! ... -
ـ کاشکي مي ديدم! ...

من به خود مي گويم :
"
چه کسي باور کرد ،
جنگل جان مرا ،
آتش عشق تو خاکستر کرد؟! ...
"

باد کولي! ... ، اي باد! ...
تو چه بي رحمانه ،
شاخ پر برگ درختان را عريان کردي! ...،
و جهان را به سموم نفست ويران کردي! ...
باد کولي! ... ، تو چرا شيهه کشان ،
همچنان اسبي بگسسته عنان ،
سُم فروکوبان از خاک ، برآوردي گـَـرد؟! ...
آن غباري که برانگيزاندي ،
سخت افزون مي کرد ،
تيرگي را در دشت ...
در غروب ، اين شفق شنگرفي ،
بوي خون داشت ... ،
افق خونين بود! ...

کولي باد پريشاندل آشفته صفت! ...
تو مرا بدرقه مي کردي هنگام غروب ،
تو به من مي گفتي :
" صبح پاييز تو ، نا ميمون بود! ... "
من سفر مي کردم ،
و در آن تنگ غروب ،
ياد مي کردم از آن تلخي گفتارش ،
در صبح صادق! ...

دل من پر خون بود ،
در من اينک کوهي ،
سربرافراشته از ايمان است! ...
من به هنگام شکوفايي گلها در دشت ،
باز بر مي گردم ...
و صدا مي زنم :
"
آي! ... ،
باز کن پنجره را! ...
باز کن پنجره را! ...
در بگشا! ...
که بهاران آمد! ...
که شکفته گل سرخ ،
به گلستان آمد! ...
باز کن پنجره را! ...
که پرستو پر مي شويد در چشمه ي نور ...
که قناري مي خواند ...
ـ مي خواند آواز سرور ... -
که :
ـ بهاران آمد ... ،
که شکفته گل سرخ ،
به گلستان آمد! ...
"

سبز برگان درختان همه دنيا را ،
نشمرديم هنوز! ...
من صدا مي زنم :
" آي! ... ،
باز کن پنجره ... ، باز آمده ام! ... "

من پس از رفتن ها ... ، رفتن ها ... ،
با چه شور و چه شتاب ،
در دلم شوق تو اکنون به نياز آمده ام! ...
داستان ها دارم ،
از دياران که سفر کردم و رفتم بي تو! ... ،
از دياران که گذر کردم و رفتم بي تو! ... ،
بي تو مي رفتم ... ، مي رفتم ... ،
تنها ... ، تنها! ...
و صبوري مرا ،
کوه تحسين مي کرد! ...

جاري باشيد

باري اگر روز كسي از من بپرسد

«چندي كه در روي زمين بودي چه كردي؟»

من مي‌گشايم، پيش رويش دفترم را

گريان و خندان بر مي‌افرازم سرم را

آنگاه، مي‌گويم: كه بذري نو فشانده‌است،

تا بشكفد، تا بردهد بسيار مانده است.

در زير اين نيلي سپهر بي‌كرانه

چندان كه يارا داشتم، در هر ترانه

نام بلند عشق را تكرار كردم

با اين صداي خسته، شايد، خفته‌اي را

در چارسوي اين جهان بيدار كردم

من مهرباني را ستودم

من با بدي پيكار كردم

«پژمردن يك شاخه گل» را رنج بردم

«مرگ قناري در قفس» را غصه خوردم

وز غصه مردم، شبي صد بار مُردم.

شرمنده از خود نيستم گر چون مسيحا،

 آنجا كه فرياد از جگر بايد كشيدن؛

من ، با صبوري بر جگر دندان فشردم!

اما اگر پيكار با نابخردان را

شمشير بايد مي‌گرفتم

بر من نگيري، من به راه مهر رفتم.

در چشم من شمشير در مشت،

 يعني كسي را مي توان كشت!

در راه باريكي كه از آن مي‌گذشتيم،

تاريكي بي‌دانشي بيداد مي‌كرد!

ايمان به انسان، شبچراغ راه من بود!

شمشير دست اهرمن بود!

تنها سلاح من در اين ميدان سخن بود!

شعرم اگر در خاطري آتش نيفروخت

اما دلم چون چوب تر از هر دو سر سوخت

برگي از اين دفتر بخوان، شايد بگويي،

-آيا كه از اين مي تواند بيشتر سوخت!؟

شب‌هاي بي‌پايان نخفتم

پيغام انسان را به انسان، بازگفتم

حرفم نسيمي از ديار آشتي بود

در خارزار دشمني ها

شايد كه توفاني گران بايست مي‌بود

تا بركند بنيان اين اهريمني‌ها.

پيران پيش از ما نصيحت‌وار گفتند:

-«...ديرست ... ديرست...

تاريكي روح زمين را

نيروي صد چون ما، ندايي در كوير است!

«نوحي دگر مي‌بايد و توفان ديگر»

«دنياي ديگر ساخت بايد

وزنو در آن انسان ديگر»!

اما هنوز اين مرد تنهاي شكيبا

با كوله‌بار شوق خود ره مي‌سپارد

تا از دل اين تيرگي نوري برآرد،

در هر كناري شمع شعري مي گذارد.

اعجاز انسان را هنوز اميد دارد!