سلام اول يه تشكر خوب پر بار از همه دوستاني بكنم كه اومدن وبلاگ من و خوندن و گفتن قشنگه مطمئنم هر چيزي از دل بر بياد بر دل هم ميشينه نوشته هاي من حرفهاي دل من هست حرفهاي دل خيلي از ما ها

خدارو شكر ميكنم كه هنوز هستن آدمهايي كه خدارو دوست دارند و براش نامه مينويسن و حرفهاي دلشون به خدا ميگن محرم درد دلاشون خداي بزرگ و مهربون هست خدارو شكر ميكنم كه هنوز ميتونم بيام اينجا و بشنوم حرفهاي تمام ادمهاي خوب رو خدارو هزاران بار شكر

خداي من وقتي بچه بودم هر شب مي امدم رو پشت و بوم ستارهارو تماشا ميكردم آسمان رو دوست ميداشتم آسمان زيبارو آرزو ميكردم من يه روز برم آسمون به ديار خدا

اخه از همون اويل من فقط با خدا حرف ميزدم تنها كسي بود كه بهش اعتماد داشتم ازش واهمه اي نداشتم به معناي زيبا دوستش داشتم

وهميشه اينكه اون منو دوست داشت حس قشنگي بهم ميداد انگار درون قلبم يه ندايي ارام بهم ميگفت تو تنها نيستي و يكي هميشه كنارته هميشه مواظبته دوست داره و كمكت ميكنه اونو درياب

ولي من گاهي وقتها ازش غافل ميثشدم وقتايي كه دست حكمت خدا ورق ديگه رو برام رقم ميزد وقتايي كه دست خدا غصه هاي بي سروته رو برام رقم ميزد وقتهايي كه صداش ميكردم جوابم ميداد و من نميشنيدم دلم ميگرفت خيلي و ازش دور ميشدم

نميدونم چرا خدا هميشه تو شرايط سختي منو ميذاره نميدونم شايد من خودمو تو شرايط سخت ميزارم

الان برگشتم به همان دوران كه جز خدا هيشكي رو نداشتم به همان دوران كه جز نميتونستم به هيشكي اعتماد كنم

خدايا تنهام خيلي فكر و خيالم بازم زيادي شده يه كاري برام بكن نفرت داره توي قلبم جا خوش ميكنه من از اين حال راضي نميستم من كسي نيستم كه متنفر بشه خدايا قلب منو از عشق خودت پر كن خواهش ميكنم

من از تو دور نشدم ازت بدم نمياد باور كن با همه اتفاقايي كه افتاده باور كن دوست دارم ولي تنهام ولي دلم غصه داره دلم داره ميتركه داره نابود ميشه ميفهمي

خدا غصه نخور از تو فراری نشدم
بعد از آن حادثه در کفر تو جاری نشدم
با وجودیکه به حکم تو دلم زخمی شد
شاکی از آنکه مرا دوست نداری نشدم
ابر را چوب همین سادگی اش ویران کرد
من که ویرانتر از آن ابر بهاری نشدم
ای خدا غصه نخور باز همین می مانم
من زمین خورده این ضربه کاری نشدم

هرکسی خواست تو را از من جدا سازد دید
هر چه کردی تو به من از تو فراری نشدم...

چقدر سخته که عشقت رو به روت باشه ، نتونی هم صداش باشی
چقدر سخته که یک دنیا بها باشی ، نتونی که رها باشی

چقدر سخته
چقدر سخته که بارونی بشی هر شب ، نتونی آسمون باشی
چقدر سخته که زندونی بمونی ، بی در و دیوار ، نتونی همزبون باشی
چقدر سخته

چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه
چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون ، غمش یک قطره بارونه
چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه

چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده
چقدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی آسون بگن چنده
چقدر سخته کلامت ساده پرپر شه ، نتونی ناجیش باشی
چقدر سخته که رفتن راه آخر شه ، نتونی راهیش باشی

چقدر سخته تو خونت عین مهمون شی ، بپوسی ، خسته ، ویرون شی
چقدر سخته دلت پر باشه ، ساکت شی ولی تو سینه داغون شی
چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی ولی از صحنه ی خوندن جدا باشی
چقدر سخته که نزدیک خدا باشی ولی غرق ادا باشی
چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه
چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون غمش یک قطره بارونه
چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حسه بیرونه

اصلا باورم نميشود بهمن ماه رسيده اصلا باورم نميشود

بعد بهمن قرار است اسفند بيايد

ماهي كه متولد شدم

رهايم كن خدا رهايم  كن

رهايم كن از اين رنج

خدايا رهايم كن

دلم گرفته  از خيلي چيزها

دلم برات تنگ شده ميفهمي احساسمو خدايا ميدونم صدامو ميشنوي اما در حيرتم چرا در مقابل فرياد هاي من سكوت ميكني خداي در حيرتم از مرام تو

ميدانم تو بهتريني مهربانتريني ميدانم و باور هم دارم ولي از اين سكوت تو در حيرتم خدايا تو تنها كسي هستي كه از غصه هاي بي سروته دلم خبر داري تو تنها رازدار و محرم دلمي خدايا...

ميدانم ميداني دليل پريشاني ام را

ميدانم خوب ميداني علاج دردهاي پنهانم را

ميدانم  كه ميداني بهانه هاي دل بي قرارم را

ميدانم كه احساس ميكني حس تنهايي وجودم را

ميداني كه ميشنوي صداي باد خزان روحم را

خدايا رنجي ميكشم بي انتها

برس به دادم و رهايم كن از اينهمه بند  و به اين اسارتم پايان بده

عجيب دلم گرفته و بغضم بر گلويم چنگ انداخته

تمام رنج من و غربت من و درد من تنها به نگاهي از سوي تو پايان مي يابد

چرا اين نگاه را از من دريغ ميكني

چرا خداي مهربان و بي مثالم 

خدايا هيچ ميداني سرگشته تر از هميشه ام

هيچ ميداني زود رنج تر همه وقتم

خدايا ااين طلوع كه خبرش را داده اي كي هست

دلم ميخواهد بخوابم  ميداني چرا خواب زيباست براي اينكه خوابي و بيدار نيستي تا هر لحظه يدك كش اين روح خسته باشي و خوابي و اميداوري كه در روياي شيرين و زيبا غرقي شوي و نگران نيستي كه كابوس ببيني چون هر چقدر هم كابوس ببيني اميدواري كه اينها همه اش خواب است و خواب و تمام مي شود و باطل است همه اينها و بيدار كه بشوي خوابت را بر اب روان نقل كني مي رود به ناكجا آبد

خدايا من در اين دنياي بي وفا اسيرم اسير

هميشه به درد دل اين آن گوش مي دهم

ولي هيچ كس به دردهاي دل من توجهي ندارد
هميشه سنگ صبور ديگران بودم
اما هيچ كس سنگ صبور من نشد
همشيه ديگران را مي خندانم
ولي هيچ كس از گريه هاي پنهاني من خبر ندارد
هرگز نخواستم بگذارم كسي گريه كند
ولي هيچ كس حتي از من نپرسيد چرا گريه مي كنم
هميشه ديگران را به زندگي اميدوار كرده ام
هميشه گل اميد را به اين و آن هديه كرده ام
اما كسي نفهميد كه من خود به زندگي اميدي ندارم
هرگز نگذاشتم كه دوستانم در كنار من احساس تنهايي كنند
اما هيچ كس ندانست كه من چقدر تنهايم
خدا را هميشه در ذهن اين و آن زنده مي كردم
ولي دست خدا از زندگي خودم هميشه دور بود
كسي از من نپرسيد كه چرا در اوج جواني
موهاي سرم سفيد شده

يا چرا پيچ و خم زندگي در اين سن كم
در پيشاني من نمايان شده
براي صداي دل عزيزانم احترام خاصي قايل بودم
اما كسي صداي بلند شكستن دل مرا نشنيد
هرگز نخواستم از غصه هايم برايشان بگويم
اما هميشه گوش شنواي غمهاي ديگران بودم
دل پر درد من ديگر به اين چيزها عادت كرده
به فريادهاي خاموش
به آرام آرام شكستن
به گريه هاي شب هنگام
در زير نور ماه
به تنها رفتن در راه
مي گويند خرافات است اينكه هر كس طالعي دارد
ولي چه خرافات قشنگي است
من خرافات را دوست دارم چون زندگي ام با آن گره خورده
طالع من همين است
كه تنها بيايم و تنها بمانم و تنها بميرم
من اين طالع را دوست دارم
چون منحصرد به فرد است
اين طالع در انحصار من است
از آن من است
اگر سرنوشت هر انساني در دستان خودش است
اين من هستم كه اسير دستان سرنوشت شوم خودم هستم
من اين سرنوشت را دوست دارم
كاش ديگران بدانند كه من
اين گونه هستم
اين گونه مي مانم
و اين گونه مي ميرم

چه تنها و غريب خدايا

سلام

مسافر واسه چي اجازه ميخواهي

حرفت رو بگو به شرطي كه حرف دلت باشه چون وقت يحرف دلتون باشه من ميام دوباره زود تر از قبل مينويسم

خوبيد دوستان دوست دارم برام دعا كنيد به دعاهاتون نيازمندم شديدا اين روزا حالم اصلا خوش نيست هيچ كس رو هم ندارم كه باهاهش دردل كنم تا بلكه كمي از سنگيني دلم كم شه

خدا رو صدا ميكنم جوابم نميده اونم قبولم نداره به كمكش خيلي نياز دارم ولي انگار نميدونه

ديروز رفته بود دانشگاه يكي رو ديدم اسمش امير بود تو دو درس شايد 4 درس باهم بوديم كه توي دومين درسي كه باهم بوديم شماره تلفنشو تو جزوم نوشته جزومو گرفت منم با اكراه دادم چون اصلا خوش نداشتم به پسر جماعت دفتري يا كتابي بدم واسه خاطر اينكه هميشه خدا بد سليقه بودند و البته به دخترا هم نمي دادم يكي و دوباري داده بودم و بعد پشت دستم داغ كردم ديگه ندم اخه بعضي از دخترا هم بد سليقه بودند

ديروز ديدمش داشت نيگام ميكرد اومد فهميدم داره مياد پيشم منم با غرور ايستادم با قيافه خودخواهانه  نيگاش كردم ولي نترسيد بر خلاف هميشه اومد جلو

سلام خانوم .... تموم نكردين

گفتم: مهمه

گفت : فقط خواستم بدونم

منم گفتم منم نميخواهم بدونين

گفت با كسي دعوا كردين

گفتم چه ربطي داره

گفت با من دعوا دارين

گفتم نه ميخواهم تنها باشم منتظر اقاي ابراهيمي هستم رفتن انگار بيرون

گفت منم منتظر ايشونم پس تموم كردين

سكوت كردم يعني برو گم شو

گفت اصلا عوض نشدين يكمي هم بدتر شدين

شما چرا اينجورين ميدونيد پسرا پشت سرتون چي ميگفتند ميگفتند فكر ميكنه اسمون سوراخ شده اين افتاده

گفتم مهم نيست حرف مفت زياد ميگن

گفت ميخواستم يه چيزي بگم ولي انگاري خوش ندارين بشنوين

گفتم نه خوش ندارم

گفت چرا

گفتم از اين قرتي بازيا خوشم نمياد

گفت اين يعني زندگي

گفتم زندگي يعني كار خوب به علاوه موقعيت خوب و كلا چيزاي مادي

اين چيزا از مد افتاد مسخره بازي بچه بازيها زندگي جدي تر از اين حرفهاست ول كنيد اين كارهارو

گفت يعني باور نداريد عشق  رو كسي عاشقون باشه

گفتم هيشكي عاشق نيست فقط لاف ميزنند همين  يه سرگرمي.( دلم خون بود ميخواستم سرش داد بزنم و بگم دستمو داغ كردم ديگه هيشكي رو باور نكنم  ديگه به حرفهاي هيشكي گوش ندم مگر وقتي كه به خاطر من بميره و من مرگشو تماشا كنم اونقدر دلم زخمي بود كه ميخواستم هرچي حرف نگفته دارم سرش خالي كنم ولي وقتي سكوتم رو ديد انگار فهميد موندن ديگه جايز نيست و رفت مثا خيلي از ادما مثل خيلي از ادما ....

گاهي دلم از اينجا دنيا ميگيره و همان لحظه ازو ميكنم كه برم ، برم به جايي كه اينهمه بدي و نفرت  و نامهربوني نباشه برم به جايي كه خوبي و باشه و شادي و همه چيزاي قشنگ دلم ميخواد پرواز كنم برم به اسمونا برم به جايي كه من و باشم و خدايم افسوس كه نميشه نميشه پرنده بود نميشه به خيال رفت نميشه انگاري بايد سوخت  ساخت  بايد موندو سكوت كرد و دم بر نياورد دلم ميخواد دنيارو دوباره بسازم ولي قشنگ و خوب تو دلاي همه ادما يه خوشرسد كه هميشه بتابه و هيچ وقتم غروب نكنه اخه وقتي خورشيد غروب ميكنه هم اخمو ميشن همه دلگير و مغموم ميشن همه منتظر يه خورشيدن و بياد و هرگز نره دل همه ادما واسه اون خورشيد قشنگ تنگ شده

من اين بار كه مينويسم سومين باري كه ياداشت  مينويسم و مي پره و هر بار كه اومدم براي خدايم نوشتم همون عشقم هعمون معبودي كه معشوق همه ادماست هموني كه هم عاشق هست و هم معشوق و خيلي راحت ميتوني من و تورو و ماهارو درك كنه

اول ا زهمه از تمام كساني كه وبلاگ منو ميخونن تشكر ويژه دارم هركس يكه اينجا يه حس غريبي داره وقتي نظرهارو ميخونم ترغيب ميشم كه بنويسم واسه دل خودم و واسه دل شما ها كه ميدونم همه تون دلتون واسه تنگ شده دلتون ميخواد يه كاغذ بردارين و همش بنويسن تا اخرش كه تموم كه دلتون باز بشه دلتون اروم بشه

دخترك دلش گرفته بود و غمگين در گوشه از كلبه كز كرده و در خود فرو رفته بود فصل زمستان بود و سوزد سردي مي وزيد  دخترك به اين فكر ميكرد كه كاش او مي امد و اين سرما باعث مي شد  تا عشقش براي گرم شدن به كلبه او پناه اورد و با گفتن اين جمله از جايش برخاست و به كنار پنجره رفت تا به جاده نگاه كرد و اگر مسافري را ديد او را براي گرم شدن و استراحت به كلبه اش دعوت كند  جاده ارام بود و درختان كنار جاده را برف سپيد پوش كرده بود ناگهان با خود گفت اگر بيايد براي گرم شدن او و روشن نگه داشتن اجاق آيا هيزم به قدر كفاف دارد برگشت و ديد اره هيزم براي يك هفته داشت لبخندي زد گفت با اين حساب اگر بيايد ميتوانم او را براي يك هفته ميهمان خود كنم با اين انديشه به كنار  اجاق امد و روبرويش نشست و شعله هاي اتش را تماشا كرد و چشمانش را بست و به خيال رفت و در خيالش عشقش را ديد همان معبودش را كه در انتظارش بود ديد او در زير درختي سبز ايستاد و با چشمانش او را صدا ميكند به كنارش رفت و گفت امدي، آيا تو همان عشق من نيستي مگر ......

گفت : ارم منم عشق و معشوق تو ، و عاشق تو

گفتم كجا بودي دلم گرفته بود از اين اين دنيا از اينهمه درد و رنج از اينهمه ناراحتي و نامهرباني

گفت: من جايي نبودم من كنار تو بودم مثل هميشه

گفتم :  نه نبودي من تنها بودم تنهاي تنها

گفت : هيچ كس در اين دنيا جز من تنها نيست

گفتم : تنهايي به تنها بودن نيست وقتي ادم احساس تنهايي ميكند كه كسي نباشد او را بفهمد كسي نباشد تا همدرد و همراز او گردد كسي نباشد كه تكيه گاه او باشد

گفت : پس من كي ام

گفتم : ولي تو كه ميروي و دلت براي من تنگ نميشود اين منم كه هميشه دلم براي تو تنگ مي شود  ، دلم هواي تورا ميكند چرا هميشه من دنبالت باشم چرا هميشه من ارزو كنم كه تو باشي چرا هميشه من بگويم بيا تا خاك پايت را سرمه چشمم كنم  اين چه عشقيست كه تنها در وجود من رخنه كرده

گفت: تو از كجا ميداني دلم براي تو تنگ نمي شود....

گفتم: همين كه صدايت ميكنم نميشوني همين كه ارامم نميكني

گفت :كه نه چنين نيست اگر تو مرا احساس نميكني گناه من نيست و تو مرا گم ميكني خودت همين تو مرا صدا مي كني من جوابت را ميدهم ولي تو فقط صداي خويش را مي شنوي

گفتم : معبود من مگر خودت  نگفتي نام و ياد تو آرامش دهنده قلبهاست پس چرا من كه هر لحظه تو را فرياد ميزنم ارامش نمي يابم

گفت : عزيز من تو ارام مي شوي ارام مگر بعد گريه به حال نگاه نكرده اي

گفتم : خسته خسته از اين زندگي پر از سختي و رنج از اينهمه درد و غصه به سرو ته از اين نامهرباني ها خسته كمكم كن رهايم كن از غصه خواهش ميكنم يه عمر رنج ديگر بس است

گفت: آرام باش و صبور تمام مي شود اين سختي ها تمام مي شود

گفتم: خداي من كي تمام مي شود كاي اينهمه سختي كم نيست طاقتم طاق گشته رنجور و بيحالم اينهمه درد و رنج و غصه از براي چيست؟

گفت : امتحان است و صبور و ارام باش تا از اين امتحان سر بلند بيرون بيايي نگران نباش اين ها همه تمام مي شود  روزهاي خوب مي ايد اين شب را يك صبح سپيو و زيبا تمام مي كند و روشني مي ايد

گفتم :كه خدايا خسته شده ام اين صبح كه ميگويي كي مي ايد وقتي ديوانه شدم

گفت خيلي زود سختي ها هر چه قدر هم زياد باشند عمرشان در مقابل خوشي كوتاه تر از هر كوتاهي است

گفتم : پس تنهام نگذار پشتيبانم باش ياورم باش تكيه گاهي كه هرگز نگران فرو افتادنش نباشم خواهش ميكنم

..............

دخترك دلش گرم شد گرم تر از هميشه خواست بگويد متشكرم از تو اي عشق من تك معبود بي همتايم كه جايش را خالي ديد او رفته بود مثل هميشه بي خداحافظي

اتش اجاق خاموش شده بود و دخترك احساس سرما كرد چشهايش را باز كرد ديد اجاق خاموش و ديگر از شعله ها خبري نبود ولي او دلش گرم بود گرم تر از هميشه  هيزمي برداشت و در اجاق گذاشت  و برخاست و دفترش را برداشت و انچه را كه در خيالش ديده بود در دفترش نوشت

ادامه دارد

سلام بر دوستان خوبم امروز چه روز خوبيه اي خدا متشكرم به خاطر امروزت به خاطر همه روزها

ما خودمون بدش ميكنيم مگه نه خوب تو كه واسه بنده هات بد نميخواهي فقط خداي من بعضي مصلحت هاتو كه نمي فهميم ديگه زمين و زمان رو مقصر ميدونيم خوب بازم شرمنده

امروز بعد از مدتها امدم تا سلامي كنم به خدايم خيلي وقت بود كه نميتونستم بنويسم حالا چرا بماند...

فردا روز پدر هست فردا رو به همه پدراي عزيز و پدر همه ماها حضرت علي تبريك ميگويم و به همه همسران خوب ايران زمين تبريك ميگويم

نمک بر زخم من شیرین تر از خواب سحر گردد ، جگرها خون شود تا یک پسر مثل پدر گردد .

دلم هوای نـوشـتن کرده بود امشب ...
باد و بارانی بود اندرون دلم ...
و صدای چند کلاغ و جیرجیرک ...
کاغذی و قلمی و کرور کرور دل برای نوشتن !
خوب ... برای که بنویسم حالا ؟
تازه ، برای کسی هم که بنویسم ، چه کسی ببرد برایش ؟!
یادم آمد ...
آدم برای خدا چیزکه بنویسد و بگذارد زیر فرش ،
خدا خودش برمی دارد ... !
 
پرشدم از شوق برای نوشتن ...
دراز کشیدم روی زمین و دستی
زیر چانه و دستی بر روی کاغذ !
 
نوشتم :
 
سلام ، محبوب من ... !
چقدر دوستت دارم ... خودت میدانی !
چقدر تو صبح را قشنگ شروع می کنی ...
صدای خروس و کلاغ را که می پیچانی در هم و
نسیم را می وزانی بینشان ...
آدم حالی به حالی می شود !
هیچ دلبری نمی تواند مثل تو ، همین اوّل صبح ،
دل آدم را اینطور ببرد !
خورشید هم ناز می کند مثل خودت ... !
آنقدر که دست می کشد بر سر و صورت آدم
و داغش می کند با سرپنجه هایش !
تو هم دست می کشی بر دل آدم و عاشقش می کنی !
 
معشوق صبور من ...
می فهمم که شب ها وقتی غرق می شوم در خواب ،
می آيی به پيشم !
دستت را حس می کنم که روی پيشانی ام
دانه های شبنم می کارد ،
رد بوسه ات هم می سوزاند لبم را تا صبح
 مثل آتش ... داغ و مثل آب ... شفـاف
اگر تو نبودی  "تو" معنی نداشت !
تو تمام " توی" منی ...
اگر می بينی چشمم به در می ما ند
نه اينکه يادم رفته " تو" هستی !
که می دانم هستی در کنارم ...
منتظرم کسی بیاید و ببیند ، چقدر "تو" هستی !
و برود و بگوید کسی نیاید !

 
 
معبود من ...
اگر ديدی روز کسی در کنارم بود
خودت می دانی و می فهمی که به يقين تکه ای از "تو"
را با خود داشته که رهایش نکردم !
مگر نه اينکه " تو" غرق در زيبايی ها هستی !!!
گل را اگر ببویم ، لذتش از بوی توست !
 
مطلوب من ...
سرم را گاهی بگير بين بازوانت ! مرا به آغوش بکش ...
نکند يادت برود که سخت نيازمند توام !
من اگر يادم برود تقصير توست که يادم نمی اندازی
تو بايد مرا بارور کنی !
از تمام خواستن هايم !
تو خيلی خوبی !
برای کسی که دوستت دارد
و برای کسی که يادش رفته دوستت دارد ...

مهربان من ...
می شود از اين به بعد بنويسم برايت؟
چرا نشود ...
راستی يادت نرود !
آن " تويی" را که می گفتم تکه ای از تو را دارد ...

(( چون می دانی : گاهی حس می کنم خود تو خيلی بزرگی
برای اينکه دوستت داشته باشم ،يک توی کوچکتر را به من بده
تا به واسطه اش عشق بورزانم به تو ))

 
 
نامه را تا کردم و سراندم زير گوشه فرش
خدا خودش ياد دارد
کاش جوابش را بدهد
ندهد هم می دانم که می خواند
چقدر خوب است آدم کسی را داشته باشد ...

باز هفت سین سرور
ماهی و تنگ بلور
سکه و سبزه و آب
نرگس و جام شراب
باز هم شادی عید
آرزوهای سپید
باز لیلای بهار
باز مجنونی بید

باز هم رنگین کمان
باز باران بهار
باز گل مست غرور
باز بلبل نغمه خوان
باز رقص دود عود
باز اسفند و گلاب
باز آن سودای ناب
کور باد چشم حسود
باز تکرار دعا
یا مقلب القلوب
یا مدبر النهار
حال ما گردان تو خوب
راه ما گردان تو راست
باز نوروز سعید
باز هم سال جدید
باز هم لاله عشق
خنده و بیم و امید

سلام

خدا جونم بازم اين دل طوفاي ام به سرش زده باهات حرف بزنه

ميخواد بهت كه خيلي گرفته است

ميدوني خدا همه دل گرفتگي من اصلا مال خودم نيست

وقتي يكي يه مشكلي رو بهم ميگه دوست دارم بهش كمك كنم ولي از تو چه پنهون بعضي وقتها نمي تونم كاش من ميتونم همه ارزوهاي ادمارو براورده كنم

كاش همه گرفتارهارو نجات ميدادم

كاش همه مريض هارو خوب ميكرد

ولي خودم نمي تونم ميام بهت ميگم خداجونم اين بكن اونو بكن ازت خواهش مي كنم يكي نيست بهم بگه اخه ديونه تو چي كاره اي

فكر مي كني كي هستي

جز يه بنده گنكار كه خيلي هم پر رو هست هي مياد در خدا حرف ميزنه

اخه يكي نيست بگه تو اينهمه مينويسي واسه خدا

حرفهاي دلت تموم نميشه

خدا خسته شد از بس به چرنديات تو گوش كرد

تو خسته نميشي

اگه يكي اينارو بهم بگه بهش ميگم چي كار كنم همش تقصير دلمه

من خودم كاره نيستم

بعدشم خدا كه مثل نيست خيلي هم خوبه

خودش گفته بخوانيد تا اجابت كنم

من هميشه با خدام حرف ميزنم اخه خيلي دوسش دارم عاشقشم

هر بگم اونم نده بزم ميگم

يار ما هر چقدر ناز كند

ما ناز ميكشيم

ناز اگر از سوي خدا باشد مخلصشم حسابي

من به غير خدا نمي تونم به كسي حرفهاي دلمو بگم چي كار كنم