در جاده اي كوهستاني ،هر روز  آدم ها مي گذرند.ر

وز هاي جمعه آدمهاي بيشتري.در جاده اي كوهستاني بالاي تپه اي كوتاه و سر خورده خانه اي هست.

كودكي هر روز از بالاي حفاظ بالكن آدم ها را مي بيند.جمعه ها آدم ها بيشترند.از صبح تا شب .

در جاده اي كوهستاني و در خانه اي خاموش و در قلب كودكي خاموش تر ،كسي براي هميشه مانده است.نمي رود.

نه هرروز و  نه هيچ جمعه اي نمي رود.

كودك انگار ديگر مجسمه اي مي ماند بر آن بلندي.حتّي خودش هم فراموشش شده است...

احساس مي كنم من، ديگر  من نيستم . احساس مي كنم من، تبديل شده ام. نيستم.من، گم شده ام و اين كه در من، زندگي مي كند؛ غريبه اي است كه اگر بيرون  از خودم  مي ديدمش و ا گر مي شناختمش؛ اگر  اين گونه كه در من ظاهر شده مي شناختمش حتما با اكراه و ناخوشايند و   دل چركين، از بودنش  مي گريختم .حالا اين ،چقدر راحت در من جا خوش كرده است! اين كه در من مي زيد بدين زشت گونگي!

آن گونه كه  اين روز ها احساس مي كنم موجودي منفور در من دهن دره مي كند وقتي كه با ديگران مي خواهم از خودم گفته باشم  يا حتي وقتي كه با قلم و دفترم مي خواهم كه درد دل كرده باشم  ؛چيزي غير از من، از درون من وا‍ ژه هايم را از خودش مي انبارد .وقتي بر مي گردم و جملاتم را دوباره مرور مي كنم  بهت زده مي شوم  وقتي آن همه سايه هاي تيره و آن همه تيرگي هاي بي آفتاب ِ خزيده در واژه هايم را مي بينم.

با خود مي انديشم ،مي انديشم ،مي انديشم ،اما وقتي از مزرعه ي ذهنم باز مي گردم گويي هرگز قدم از قدم بر نداشته ام ،گويي  سالهاست كه كه در يك نقطه ، در يك نقطه ي بي حاصل فقط انتظار بيهوده كشيده ام براي داشتن دانه هايي كه هرگز نكاشته ام . احساس مي كنم من ،بي من شده ام . براي منم براي آن من صادقم اشك ريخته ام  وقتي گنگ و ناباور به بي صداقتي هايي كه كه اين روزها از من بر ديگران   جاري مي شود گوش

 سپرده ام و باز ادّعاي صداقت داشته ام .اين روزها احساس مي كنم كه تبديل شده ام. به تيك تيك بي خاصيت ساعتي تبديل شده ام كه به جاي پيش رفتن   در زمان  بار ها و بارها به گذشته بازگشته ام . انگار صد بار، هزار بار ، هزاران بار از ديواره ي لزج چندش آوري بالا رفته باشم و باز با سر  در محتوي تهوّع آورتري سقوط كرده باشم  .احساس مي كنم تبديل شده ام .به صدا هاي موهوم كلاغ سردر  گمي تبديل شده ام كه هر روز صبح از روي اجبار و عادت فقط براي آن كه حجم سياه و حقير خودش را بر ديگران تحميل كرده باشد تا شب قارقار  قارقار قارقار قارقار سر داده و باز  شب در گوشه ي تاريكي خيره در  وهم ناگنجايش  فقط خواب مرگ و سقوط را چشيده باشد.

احساس مي كنم تبديل شده ام . به پوسته اي خشك و خالي  و ناايستايي تبديل شده ام كه به كوچك ترين صدايي ناله  و زوزه و نعره سر داده باشد و به كوچكترين حسي  ،به كوچكترين حضوري ،به كوچكترين بودني حس خوفناك ريزشي ناگهاني دچارش كرده باشد.خدايا احساس مي كنم تبديل شده ام حتي وقتي بر سجاده ام مي نشينم و واژه هاي شتاب زده ام را جاري مي كنم احساس مي كنم به اوراد جادوگراني تبديل شده ام كه جز پچ پچه هاي

نامفهومِ ِ ناخوانا چيزي براي گفتن نداشته باشند.خدايا احساس مي كنم تبديل شده ام .

خدايا من را، از من، از اين من ِ تبديل شده ي موهوم از اين ، كه بي دعوت من در من جا خوش كرده است رها كن! امروز چقدر جنگيدم با ا ين من تا بتوانم اشكي ريخته باشم به درگاهت . چقدر ترسيدم از اينكه اين من ديگر نمي تواند گريه كند نمي تواند بخندد نمي تواند غمگين شود .نمي تواند پشيمان شود و يا تصميم بگيرد و يا برنامه بچيند و يا قدم بزند  و زيبايي ها را ببلعد و دور دست ها را با خيال اش ترسيم كند و كودكي هايش را باز مزمزه كند .خدايا احساس مي كنم سال هاست كه يخ بسته ام و حتي هيچ گرمايي هر چند گذرا رهايم نمي كند از اين من بودگي ِدر انجماد . خدايا !خدايا ! خدايا!خدايا! دارم آب مي شوم دارم اشك مي شوم دارم جاري مي شوم .خدايا من را ، اين منِ ِ در من را دوباره به من تبديل كن! آمين!

هرروز از سر پيچ كه مي خواستم بپيچم عادت كرده بودم كه چشم هايم را ببندم و وقتي باز مي كنم آن دو را ديده باشم كه باز هم شانه به شانه هم ايستاده  اند. مرد كيف و وسايل زن را گرفته و با لبخند و علاقه اي مشهود در چهره ي زن خميده و چيز هايي زمزمه مي كرد.

ديدن اين دو هر روز برايم مثل ديدن آسمان آبي شده بود كه صبح زود نويد روزي آفتابي و لطيف و دلپذير را  داده باشد.

هر روز صبح براي رسيدن به سرويس مي رفتم اما انگار بهانه ي رفتن ام ديدن آن دو بود كه آبي آبي بودند و سبز سبز مي نمودند.

يك روز پيچ كوچه را كه پيچيدم آن دو را دور از هم ديدم .ساكت و خاكستري ،روز بعد دورتر ايستاده بودند و حتي براي سوار شدن به سرويس هم از هم فاصله گرفتند ، و روز بعد طوفاني بودند انگار ، سه روز آسمان شا ن را نديدم و سبزي حضورشان را نچشيدم وقتي از كوچه مي پيچيدم.

آغاز هفته ي بعد مسيرم را عوض كردم از اين كه آنها را سياه ببينم واهمه داشتم. يا از اين كه آنها را تنها بي آن ديگري ديده باشم فرار مي كردم و سه روز پيچ آن كوچه را تنها گذاشتم.

روز بعد فقط خواستم با سرويس كه مي گذرم نگاهي گذرا داشته باشم .نبودند هيچ كدام.

براي يك هفته بي آن كه دانسته باشم انگار آسمان را نديده بودم و طعم سبزي درختان را با چشمانم نچشيده بودم.

چقدر نگران بودم براي زمزمه هايي كه درست در پس آن كوچه از آن دو همسفر سبز روييده بود و همان جا منتظر مانده بود براي دوباره جاري شدن .زمزمه ها هم انگار يخ بسته بودند.

روزهايي بعد روزهايي بعد...يك روز وقتي دوباره از خم كوچه با چشمان باز مي پيچيدم

آبي آبي بود همه ي كوچه و سبز سبز بود همه ي درختان، بي اختيار دوباره برگشتم و آن دو را ديدم كه باز مرد كيف و وسايل زن را گرفته بود و زن گوشش را به زمزمه هاي دوباره جاري شده سپرده بود. چقدر جانم خنديده بود آن روز از ته روحم. چقدر خوشحالي را دوباره چشيده بودم آن روز كه كوچه آبي آبي بود و درختان سبز سبز و زندگي دوباره برگشته بود؛ وقتي سوار سرويس مي شدم زندگي دوباره برگشته بود.

از دوست به یادگار دردی دارم

کان درد به صد هزار در مان ندهم

                                                           (مولانا)

آیا تو بوده ای ؟!

آیا تو بوده ای که در من حضور یافته ای ؟آمده ای از آن سوی کودکی هایم ، از آن سوی نبودن هایم.

آمده ای و من هنوز وجود نداشته ام

.وقتی تو در من بوده ای .

آیا تو بوده ای آن که در رویاهایم سپید پوشیده ای و پاکیزه و در من جاری شده ای ؟!

اکنون در بیداری چون خیالی زنده در منی .همگذر راه های یک زندگی شده ای با من و در من

 و در زندگی این چندین ساله ام .

آمده ای محصول بر چینی ؟!

 نه آمده ا ی محصول های هر گز نچیده ام را

 به رخم بکشی .

می بینی؟اینجایم در پایانی دیگر برای رسیدن آغازی دیگر .

چرا در من راه می روی ؟چرا مجبورم می کنی دوباره چشم های خسته ام راه های درا ز گذشته را فرسوده شوند ؟

چرا پاهایم را دچار بینش دوباره ی زخم هایم می سازی ؟

آنجا را ببین !من تازه آمده ام .

چه حجم بزرگی را د رجسم نحیفی حبس کرده اند !

چه وحشتی است در من !

هر روز در گذرم ،از آن حجم چیزی کاسته می شود

 و بر آن جسم نحیف حجمی افزوده می شود .

آنجا در کوره راهی از عبور گویی حجم چندانی از تو نمانده است . به تلاش می خواهی که حبس را طغیان کنی

 و به تاوان ،

دچار می شوی .آن سایه ،

سالهایی از تو را از نقش سایه وارش انباشته می کند

و تو چون رویا باز هم در من راه می روی .

می بینی خودت را می گویم .در من در آرزوی آن سایه سالهایی را به انتظار مز مزه کرده ای و چه طعم شیرینی !

آن طعم گم می شود و تو هر چند گاهی سایه ای دیگر و سایه ای دیگر .

آن طعم هرگز تکرار نمی شود جز طعمی گس و نا آشنا هیچ در تو تکرار نمی شود .

دیگر کجا سرک می گشی ؟!!

آخر تو که همواره با من بوده ای .چرا دوباره خاکستر های پنهانم را زیر رو می کنی ؟

می دانم آن وهم شوم .

حتی قبل از آن طعم شیرین تصاحب ات کرد .

آتش در تو شعله ور می شد

 و من فریاد هایت را  نمی شنیدم .

آتش در تو شعله ور می شد بی آنکه حجم معصوم ات حتی چیزی از گناه را تجربه کرده باشد .

تو در من حیران مانده ای ؟چرا؟

پاسخ ،فقط  تو بوده ای  .باز بی پاسخی .تو و حیر انی ات .

چقدر آن وهم شوم در من ریشه دوانده است در من و در تو .

و تو آن پلیدی شیطانی را نشانه ی تیر های نفرین ات می کردی .بخشش؟

!هر گز و عذاب .عذابی سخت و نابخشودنی .

باز هم در من راه می روی .با جامه ای بلند و سفید و با آن همه نور .

حجم انباشته !

قرن ها در من گم بوده ای .

آنجا .می بینی باز هم من ،زمان،من،بی خبری ،من و گذر سبکبارانه و بی خیال ،بی راهنما ،بی هدف .

حالادیگر جسم نحیف قامت افراشته است و آن حجم انباشته پنهان تر ،محبوس تر و آن طغیانی ملموس تر .

باز هم راه می روی .در پرتگاه ایستاده ام و دلهره ی  سقوط .و هشدار های تلخ تو و اشک و فغان

من در گرداب فرو رفته ام .از پرتگاه در گرداب  فرو مانده ام .

زمان در من چه نامریی گم می شود .حقارتی حقیر ترا از من دزدیده است .

به این بسنده کرده ام آن گوشه ی دور در اتاقی کوچک گم و ناپیدا به جا مانده باشی .

گاه اگر سرکی کشیده ام تورا دیده ا م با زمزمه های دعایت که هنوز امید وارانه مرا نجات می دادی .

تو آنجا نیستی .وقتی من با آن حقارت حقیر T

غرور هم پوشیده ام .تو آنجا نیستی .

می بینبی چقدر سنگلاخ هایم را با غرور پیموده باشم خوب است ؟دیگر چه فرقی می کند .

حجم انباشته انگار برای همیشه در من محو شده است و تو مرا فراموش کر ده ای و

جسم نحیف دوباره در من نحیف تر .ا

فراشتگی اش فراموش تر .رنجورتر .

و اکنون اینجایی .باز هم در من راه می روی .

این بار تو آمده ای و این بار من در تو گم مانده ام .

آمده ای و باز هم رویاوار تمام مسیر را از حجم انباشته ی محبوس در جسم نحیف تا امروز را در من راه رفته ای .

به دنبال لحظه هایی که من گم مانده ام و تو را در خویش فراموش کرده ام.

مرا جسته ای .خود را جسته ام .

نیافته ای و نیافته ام .نه تو را و نه من را .

من و گم ماندن و حیرانی .

می بینی در همین نزدیکی از راه می رسد آغازی دیگر .من در وحشت آن همه نیامدن ها گم مانده ام.

 این آمدن نابه هنگام و  این من .

 نا باورانه تو را ه رفتن را در من را ایستاده ای .

من به جای تو دوباره بازگشته ام .

کومه های حقیر و کاخ های بلند در من همه فروریخته اند .

من اینجا .من و پرتگاه .باز هم وهم شوم .

باز هم دیگر هیچ نداشتن .

بگریز!سرازیر شو !من آیا هیچ رفتنی را جاری نخواهد شد.

((و چه قدرتی است و چه غنایی است در ناگهان هیچ نداشتن))

                                                                                                         <<دکتر شریعتی>>

هزار تو !هزار تویی مخوف ؛بی انتها و پر رمزو راز .

آیا هیچ کس تا کنون به اعماق درونی ترین پیچ های هزار توی درون اش

را ه یافته است؟

هر روز با هر قدمی که بر می داریم و به  هر کسی  که در مسیر زندگی گذر می کنیم 

 ناگهان راهی تازه در هزار توی درو نمان نقب می زنیم  و هر یک  برای سر در گم کردن  آن دیگری دیوار ها را بالا می بریم

بی آنکه هرگز با خود بیندیشیم که گم ماندن دیگران و راه نیافتن شان به راهرو های درونمان بیش از هر چیز خودمان را گم خواهد ساخت .

گم مانده ایم .

قرن هاست که آدم ها از آدم ها گم مانده اند و همین است که هیچ یک را راهی به آن دیگران نیست .قرن هاست در دالان های غرور خود را محبوس ساخته ایم .

 با خود هیچ اندیشیده ایم با کدام نور راه های پیچاپیچ را طی خواهیم کرد اگر فانوس های صداقت و یکرنگی را در زیر زمین ها به تار عنکبوت ها دچار کرده باشیم؟

چقدر نیاز داریم به نور افشانی !

چقدر نیاز داریم به خاکروبی !

چقدر نیاز داریم به پایین کشاندن دیوارها ی بی اعتمادی !

چقدر نیاز داریم به آیینه های صیقلی تا خود را به وضوح و روشنی دیده باشیم 

و دیگران را نیز به روشنایی راه های درونمان دعوت کرده باشیم!

من !من! من!

هیچ گاه این من ها از اسارت بن بست ها خلاصی نخواهند داشت تا زمانی که ما نخواهیم .

قرن هاست که بن بست ها را می رویم و می آییم ؛می رویم و می آییم .

کاش راهی جسته باشیم !کاش روزنه ی امیدی گشوده باشیم !

کاش در ی گشاده باشیم !

پشت در ها نقاب هارا بر خواهیم کند اگر کسی با زلالیتی راستین 

جاری شود و راه های تو در توی هستی مان را به لطافت و 

 همواری یک رود و به عمق و انتهای یک دریا دعوت کرده باشد .

غرق در بیکرانگی  شدن ها راکاش آموخته باشیم !

بن بست ها ما را در خویش به اسارت برده اند.

مسير را در حالي طي كرده ام كه انگار هيچ شوقي براي رسيد ن نداشته ام .شايد به خاطر اينكه دوست و همراه هميشگي ام نبوده است و شايد هم به خاطر اين احساس از راه رسيده ي اين چند روزه  بوده باشد كه اين گونه چون مهي نا بهنگام بر من هجوم آورده و مرا   د ر حسي بي انتها و گنگ رها كرده است . تا رسيدن چند با ر مقصد را پرسيده ام .زياد هم د ير نرسيده ا م  برنامه هاي اين چنيني هميشه با تا خير شروع مي شود و اين تقريبا قانون شده است .اولين سخنراني را با علاقه و توجه گوش كرده ام .بعد اعلام زماني براي استراحت و پذ يرايي.. ..دوباره به سالن بر گشته ام  اما تاب نشستن نداشته ام انگار چيزي يا كسي از بيرون صدايم كرده باشد.  به بهانه ي انجام كاري دوباره سر از بيرون در آورده ام با نگاهم دنبال مسوول مربوطه گشته ام . در مسير انتظارم نگاه نه چندان آشنايي را بي تفاوت از نگاهم گذرانده ا م ... تو با ترد يد جلو آمده اي با شتاب سلامي داده اي و با سوالي چند از همايش قبلي و مسافرت تابستان انجمن پرسيده اي . من تازه چهره ي تورا به ياد آورده ام و با پاسخهاي كوتاه ام  قصد برگشتن به سالن را  كرده ام .تصميم همراه با ترد يدي را در رفتارت خوانده ام .هنوز قدمي برنداشته ام كه بر ترديد ات غلبه كرده اي  و از من خواسته اي كه بيرون از آنجا با هم صحبتي داشته باشيم .نمي دانم چرا اما بي تامل همراهت شده ام .چرا شايد هم ميدانم . همراهت شده ام چون   تصميمي با خو د داشته ام   و آن اينكه در مدتي كه براي خودم تعيين  كرده ام   براي مواردي كه  در مسيرم قرار مي گيرند جدي تر بيند يشم تا شايد از بين آنها همراهي را براي باقي روز هاي  بود نم  همگام  شده با شم و  همين  مرا به گوش سپرد ن  به حرف هايت ترغيب كرده است  . تو با هيجان وبا عجله از تيپ من از سابقه ام از ...و... چيز هايي گفته و پرسيده اي و من بي ريا و صادقانه ترا از هستي بي رياي ام آگاهانده ام  . هنوز به نيمكت نرسيده ا يم كه تو از سنم پرسيده اي  و با  شنيد ن پاسخ اين سوال  تو انگار  دچار شوكي  شده  اي  واين چيزي نبوده است كه از نگاه    كنجكاو و    احساس      صاد ق من دور مانده باشد براي همين منتظرم تا با شجاعت اخلاقي و صداقتي كه از يك همكار آن هم از نوع اين قشر بخصوص اش  انتظار مي رود ادامه ي حرف هايت را به آشكار كردن هد فت و عذ ر خواهي  كشانده باشي و من هم با خاطري آسوده به سالن بر گشته باشم .اما تو چه سريع  چهره عوض كرده اي  با  ادامه ي حرف هايت  به خيال خودت در پي انجام طرحي تازه در ذهن ات با خود كلنجار رفته اي و بي هيچ ترديدي در پي آن طرح برآمده اي ومن با حس زنانه ام از همان طرز نشستن ات در كنارم روي نيمكت بوي ناخوشایند  افكارت را استشمام كرده ام . من نيز  با انزجاری همراه با حس انتقام  و هم با شيطنتي بر آمده از اين حس انتقام پا به پاي تو همراهت شده ام . خواسته ای که روز را با تو بگذرانم و بی خیال همایش شوم .به بهانه ای  دوباره به سالن برگشته ام .چراغها خاموش است و سخنرانی در حال ارائه ی مقاله اش می باشد . کمی مکث کرده ام در آمدن با تو تردید دا شته ام اما همان حس توهینی که تو با رفتار غیر صادقانه ات به من روا داشته ای دست از سرم بر نداشته و صدایی مدام از من می خواهد کمی تو را گوشمالی داده باشم و همین احساس باعث می شود با تو همراه شوم .خوشحا ل هستی و این را در رفتار و حرف های نیندیشیده و پریشا نت متوجه می شوم برایت کمی غیر باور است که من چطور آنقدر راحت برخورد کرده ام و در حرف ها یت از رفتار اروپایی و ...چیزهایی می گویی .برای یک لحظه نقش بازی کردن را فراموش کرده ام  و با تحکم گفته ام  :رفتار اروپایی ؟؟من به اعتقاداتم احترام می گذارم .جا  خورده ای  و با عجله گفته ای :بله البته  خواهش می کنم من قصدی نداشتم ....در ماشین که نشسته ایم تمام هیکلت را از سمت راست من از شانه تا نوک پا به من چسبانده ای  با تلاش سعی کرده ام  که کمی جابجا شوم  .تو مدام از تنهایی و از دل داشتن ما و از اینکه اگر بخواهی مانند دیگر مردان می توانی تنهایی ات را پر کنی  از این که دنبال یک هم فکر و هم رشته بوده ای از اینکه  چقدر دلت می خواهد من شعرها و داستان هایت را بخوانم و...و... حرف  زده ای  و من مدام حواسم به حرکات تست که با هر خنده و جمله ات دست هایت را بیشتر به من نزدیک می کنی و گاهی نیز به عمد به من ضربه ای می زنی با وجود احساس ناخوشایندی که دارم هیچ  نگفته ام . تو از حرکت چشمان من که با دستا نت مدام  حرکت میکنند فهمیده ای  اما چندان هم به روی خودت نیاورده ای  . سر از سینما در آورده ایم .از قبل  راجع به فیلم : م  مثل مادر چیز هایی  گفته ای  ولی من اصلا حواسم به حرف هایت نبوده است  انگار تصمیم گرفته ام فقط به چیز هایی که   حس شیطنت ام   را کامل می کند گوش داده باشم .هنوز روی صندلی سینما جابه جا نشده ایم که در پی پرحرفی هایت شعر خواجه را زیر گوشم زمزمه کرده ای :

رشته ی تسبیح اگر بگسست معذورم بدار    دستم  ا ندر ساعد  ....

منتظر شده ای که ادامه اش را من گفته باشم در حالی که  کاملا خودم را دور از تو در انتها ی صند لی جابجا می کنم : ...اندر ساعد ساقی سیمین ساق بود

برای لحظه ای از قیافه ی جدی من جا خورده ای  ساکت شده ای و خودت را مشغول فیلم نشان داده ای اما با کوچکترین حرکت من انگار انتظارت را برآورده دیده ا ی و من با شیطنت همچنان به جای توجه به فیلم فقط رفتار های ترا زیر نظر داشته ام .برای لحظاتی غرق فیلم شده ام و همه چیز را فراموش کرده ام  که احساس گرمایی را در نوک انگشتان  دست چپم که نا خود آگاه دور بازوی  راستم حلقه شده است . احساس کرده ام انگشتانت به آرامی انگشتانم را لمس کرده اند و من برای لحظاتی با حالتی از عصبانیت  فقط میخکوب شده ام بعد  به بهانه ی جابجا شدن دستم را از انگشتانت رها کرده ام .دیگر تا انتهای فیلم با وضع نا هنجاری گردن درد را تحمل کرده ام و میخ کوب نشسته ام ...بیرون هوا سرد تر شده و دیگر هوای شیطنت هم از سرم پریده و حوصله ی ادامه هم نداشته ام . به بهانه ی پشت در ماندن دوستم که کلیدش همراه من است میخواهم که از تو خداحافظی کرده باشم .به اصرا ر از من  خواسته ای  که لا اقل ناهار را با هم باشیم و اینکه : تو گفتی همراهم می آیی تا خانه ... به موقع می رسانمت ... کارهایم را می بینی ... به من قول دادی امروز را بامن باشی ... دروغ می گویی کسی که منتظرت نیست ...از آن همه وقاحت حرصم می گیرد. پس با خودت غرق در اوهام واحلامت مرا تا  خانه هم کشانده ای ؟... در رستوران با بی خیالی و بی میلی مقداری از غذا را خورده ا م و همچنان سعی در شناختن تو به چشمانت خیره شده ام عجیب است خیلی پیش آمده که اشخاص را از چشمانشان ارزیابی کنم اما تو انگار در تمام عمرت سعی کرده ا ی که افکارت و دلت را از چشمانت پنهان کرده باشی و چه خوب هم در این کار موفق بوده ای چشمانت مثل تیله های سیاهی انگار حتی هوای دیدن هم ندارند فقط هستند بی هیچ بازتابی از احساس یا ...آنگونه که دیگر چشم ها هستند ... از تو  راجع به خودم پرسیده ام ؟چه فکری درباره ی من کردی ؟چطور دختری هستم ؟...فقط تکرار کرده ای :خیلی خانمی ...هر طور شده قانعت کرده ام که باید باز گردم و به نق زدن هایت توجهی نکرده ام .خواسته ای که همچنان مسیری را با من بوده باشی .تا رسیدن به مترو .در تاکسی همچنان چسبیده به من نشسته ای و برا ی لحظه ای به خودت جرات داده و دستت را از روی  دستکش روی دستم گذاشته ای . با عتاب نگاهی به تو کرده ام  .به روی خودت نیاورده ای برای لحظه ای  برای کودکی تنهایی که در تو گم مانده است دل سوزانده ام .از مادرت گفته ای که در سه سالگی تو رفته است و از پدرت که بر اثر تصادف ترا تنها گذاشته است ...

در خانه مشغول خواندن نماز بوده ام که تو زنگ زده ای . خواسته ام که بی خیال شده باشم  ولی صدای زنگ گوشی قطع نمی شود ...تا ساعت دوازده  مدام حرف زده ای ...شعر خوانده ای ...از عشقت و دل شکسته ات گفته ای که او مشاورت بود. تو عاشقش شدی و او بی خبر ترا گذاشته و دیگر پیدایش نشده...و اینکه به من گفته ای چقدر شبیه او هستم با جدیت گفته ام من هرگز شبیه او نخواهم بود ...

همچنان اصرا ر داشته ای که فردا هم برای خرید کتاب همراهم بوده باشی ...فردا هوا بسیار سردتر بوده است و من بی حوصله تر و از شیطنت و کنجکاوی وحس انتقام هم دیگر چیزی در من نمانده  است شاید به خاطر اینکه آنقدر ساده و صادقانه از خودت گفته ای و شاید به خاطر اینکه برای لحظاتی برای کودکی هنوز بزرگ نشده ات دل سوزانده ام...باز هم مسیر را با من آمده ای باز هم دل خوش کرده ای که دستم را از روی دستکش گرفته باشی . این بار من واقعیت را برایت گفته ام اما طوری که خودم را مقصر جلوه داده باشم نه تو را ..اینکه من قصد ازدواج داشته ام و آن گونه که تو فکر کرد ه ای نیستم و نخواهم بود ...و تو مدام از حرف های من به خودم تحویل داده ای:گفتی دوستت می شوم ...-:اشتباه کردم .گفتی می آیی نوشته هایم را می خوانی  خانه ام را می بینی...با هم برای خرید لباس به سلیقه ی تو می رویم ...گفتی ...و من فقط -: اشتباه کردم .  از نقش بازی کردنم و حس انتقامم از این که راجع به من چرا آنگونه کوتاه فکرانه اندیشیده ای ؟  هیچ نگفته ام .اما گفته ام که برایت مینویسم و شاید برایت پست کردم یا آدرسم را می دهم در وبلاگم بخوان .گفته ای یعنی دیگر زنگ هم نزنم ؟ گفته ام بایداز  ذهنم پاکت کنم .عادت دارم هر چه ذهنم را بیشتر از ارزش اش آزار میدهد پاکش کنم .-: ولی من دوستت دارم... تشکر کرده ام و معذرت خواهی .زیر پل برای چند لحظه با هم سکوت کرده ایم سعی کرده ام قیافه ام را جدی و ناراحت نشان دهم تا تو از شیطنتم بویی نبرده باشی و با عجله از تو خداحافظی کرده ام و دیگر حتی برای لحظه ای پشت سرم را نگاه نکرده ام ... ... 

به تماشا سوگند و به آغاز کلام وا ژ ه ای در قفس است

 و به آنان گفتم آفتابی لب در گاه شماست 

                       که اگر در بگشایید به کردار شما می تابد

                                                                                                                <<     سهراب سپهری>>

 و من فقط می خواستم برای یکبار که شده برای درگاهم آفتابی را به هدیه بیاورم .آیا نمی بایست هرگز به آفتاب می اندیشیدم ؟آیا هرگز مرا آز آفتاب از نور سرشار واز عشق سهمی نبوده است ؟غرق شدم .در اندیشه ی هنوز نیامده آنچنان غرق شدم که فراموش کردم در مسیر چه بسیار سنگلاخ ها که رخ خواهند نمود .چه بسیار صخره ها که قد خواهند کشید و من بی محابا خود را به سایه ی یک مرداب به یک اندیشه ی کور سپردم و من برای همیشه خود خودم را در آن اندیشه ی مرداب مانده به اتهامی سخت بی انصافانه و دردناک دچار ساختم .آیا او هرگز در ذهن کوتاه اندیش اش برای آنچه از من در او شکل گرفته است  دلیلی فراتر از آنچه خود ساخته است .خواهد اندیشید ؟دیگر چه اهمیت دارد ؟اکنون به این می اندیشم که من آیا هنوز باید برای درگاهم آفتابی را اندیشیده باشم ؟یا اینگونه تاریک از بهت به ناگهان آمده به تنهایی همیشگی ام خو کرده باشم .اما این دل در زنجیر ماند ه ی  بیچاره ام را دیگر به چه بهانه ای می توانم در تنگنای خویش به آرامش دعوت کنم..؟