از دل افروزترين روز جهان
خاطره اي با من هست
به شما ارزاني :
سحري بود و هنوز
گوهر ماه به گيسوي شب آويخته بود
گل ياس
عشق در جان هوا ريخته بود
من به ديدار سحر مي رفتم
نفسم با نفس ياس در آميخته بود
مي گشودم پر و مي رفتم و مي گفتم : هاي
بسراي اي دل شيدا بسراي
اين دل افروزترين روز جهان را بنگر
تو دلاويزترين شعر جهان را بسراي
آسمان ، ياس ، سحر ، ماه ، نسيم
روح در جسم جهان ريخته اند
شور و شوق تو برانگيخته اند
تو هم اي مرغك تنها بسراي
همه درهاي رهايي بسته ست
تا گشايي به نسيم سخني ، پنجره اي را بسراي
بسراي ....
من بدنبال دلاويزترين شعر جهان مي رفتم
در افق پشت سراپرده نور
باغ هاي گل سرخ
شاخه گسترده به مهر
غنچه آورده به ناز
دم به دم از نفس باد سحر غنچه ها مي شد باز .
غنچه ها ميشد باز
باغ هاي گل سرخ
باغ هاي گل سرخ
يك گل سرخ درشت از دل دريا برخاست
چون گل افشاني لبخند تو
در لحظه شيرين شكفتن
خورشيد
چه فروغي به جهان مي بخشيد
چه شكوهي ...
همه عالم به تماشا برخاست
من به دنبال دلاويزترين شعر جهان مي گشتم
دو كبوتر در اوج
بال در بال گذر مي كردند
دو صنوبر در باغ
سرفراگوش هم آورده به نجوا غزلي مي خواندند
مرغ دريايي با جفت خوداز ساحل دور
رو نهادند به دروازه نور ....
چمن خاطره من نيز ز جان مايه عشق
در سراپرده دل
غنچه اي مي پرورد
ـ هديه اي مي آورد ـ
برگ هايش كم كم باز شدند
برگ ها باز شدند
يافتم ! يافتم ! آن نكته كه مي خواستمش
با شكوفايي خورشيد
گل افشاني لبخند تو
آراستمش
تاروپودش را از خوبي و مهر
خوشتر از تافته ياس و سحر بافته ام
دوستت دارم را
من دلاويزترين شعر جهان يافته ام
اين گل سرخ من است
دامني پر گل ازين گل كه دهي هديه به خلق
كه بري خانه دشمن
كه فشاني بردوست
راز خوشبختي هركس به پراكندن اوست
در دل مردم عالم به خدا
نورخواهد پاشيد
روح خواهد پاشيد
تو هم اي خوب من اين نكته به تكرار بگو
بگو اين دلاويزترين شعر جهان را همه وقت
نه به يك بار و به ده بار كه صد بار بگو
« دوستم داري » را از من بسيار بپرس!
« دوستت دارم » را با من بسيار بگو !

ز دل و ديده ، گرامی تر هم

                            آيا هست ؟

- دست ،

      آری ، ز دل و ديده گرامی تر :

                                        دست  !

زين همه گوهر پيدا و نهان در تن و جان ،

بی گمان دست گرانقدرتر است .

هر چه حاصل كنی از دنيا ،

                           دستاورد است !

هر چه اسباب جهان باشد ، در روی زمين ،

دست دارد همه را زير نگين !

سلطنت را كه شنيده ست چنين ؟!

شرف دست همين بس كه نوشتن با اوست !

خوشترين مايه دلبستگي من با اوست .

در فروبسته ترين دشواری ،

در گرانبارترين نوميدی ،

بارها بر سرخود ، بانگ زدم :

- هيچت ار نيست مخور خون جگر ،

                                      دست كه هست  !

بيستون را ياد آر ،

دست هايت را بسپار به كار ،

كوه را چون پَر كاه از سر راهت بردار  !

وه چه نيروی شگفت انگيزي است ،

دست هايی كه به هم پيوسته است  !

به يقين ، هر كه به هر جای ، در آيد از پاي

دست هايش بسته است  !

دست در دست كسی ،

                       يعنی : پيوند دو جان !

دست در دست كسی

                        يعنی : پيمان دو عشق !

دست در دست كسی داری اگر ،

                                    دانی ، دست ،

چه سخن ها كه بيان می كند از دوست به دوست ؛

لحظه ای چند كه از دست طبيب ،

گرمی مهر به پيشانی بيمار رسد ؛

نوشداروی شفا بخش تر از داروی اوست  !

چون به رقص آيی و سرمست برافشاني دست ،

پرچم شادی و شوق است كه افراشته ای !

لشكر غم خورد از پرچم دست  تو شكست ! 

دست ، گنجينه مهر و هنر است :

خواه بر پرده ساز ،

خواه در گردن دوست ،

خواه بر چهره نقش ،

خواه بر دنده چرخ ،

خواه بر دسته داس ،

خواه در ياري نابينايی ،

خواه در ساختن فردايی !

آنچه آتش به دلم مي زند ، اينك ، هر دم

سرنوشت بشرست ،

داده با تلخی غم های دگر دست به هم  !

بار اين درد و دريغ است كه ما

تيرهامان به هدف نيك رسيده است ، ولی

دست هامان ، نرسيده است به هم !

می گن هر کی از اول هر طوری باشه، آخرش به اصل خودش بر می گرده.

حالا حکایت منه دیروز بعد سی روز رفتم تمرین، واقعا زنده شدم ، سبک شدم ...نمی دونم چطور توصیفش کنم

...

مادرم می گه  تنها بچه ای که دیدم وقتی به دنیا اومد شستنش و آب که به بدنش خورد به جای گریه می خندید....تو بچگی هر وقت گریه ات می گرفت یه تشت پر می کردم آب می ذاشتمت تو حموم چنان ذوقی می کردی ، آب که از شیر می ریخت روت فهم کیف می شدی....

هیچ وقت فکر نمی کردم که دانشچو که بشم اول برم دنبال شنا.........حالا هم نجات غریقم هم مربی شنا هم داور رسمی فدراسیون... هیچ وقت فکرشم نمی کردم به اینجاها برسم.... بخش بزرگی از این لطف ها رو ممنون امین هستم... امین مربیمه تنها کسیه که تو این سالیانی که تهران بودم به امیدش زندگی کردم...هیچ وقت نمی تونم غمش رو ببینم.....شاید چون اونم جنوبیه اینقدر بهم نزدیکیم با وجود 6 سال اختلاف سنی....فقط می دونم تنها کسیه که واسم مونده...

بیستم مسابقات دانشگاه های غیر متمرکزه....دیشب گفت باید اول بشم تا گروه تربیت بدنی رو خفشون کنیم و بتونیم حداقل یه بودجه ای واسه این بچه های ورودی جدید بگیریم...

قول می دم اول بشم...

گرچه رفتی ز برم، حسرت روی تو نرفت

در این خانه به  امید  تو  باز  است هنوز

ساعت سه شب ....

 من و قلیون و پارک پردیسان و هایده....

امیدم را مگیر از من خدایا خدایا خدایا...

دل تنگ مرا مشکن خدایا خدایا خدایا....

بیا تا قدر همدیگر بدانیم

که تا ناگه ز یکدیگر نمانیم

.....

چو بعد مرگ خواهی آشتی کرد

همه عمر از غمت در امتحانیم

کنون پندار مردم آشتی کن

که در تسلیم ما چون مردگانیم

چو بر گورم بخواهی بوسه دادن

رخم را بوسه ده که اکنون همانیم

من و تو يه عمري با هم بوديم

کي جدا  مي ديده  از هم مارو

کي ميونمون فاصله انداخت

کيه که حل کنه اين معما رو

.....

از اون لحظه که دل به تو بستم

از اين که نباشي مي ترسيدم

به خودم مي گفتم کاشکي مي مردم

اما اين روزا رو نمي ديدم

........

چشامو بستم تا نبينم قلبت سهم کي داره مي شه

چشاتو وا کن تا ببيني قلبم بي تو آواره ميشه

بيا تماشا کن بي تو چيزي از دلم نمي مونه

واسه تو که قلبت از سنگه دل کندن ازم چه آسونه

صادق واسم پست زده بود:

من اینقدا هم این جوری نیستم ، کثافت، مگه ق گفتن من چشههههههههه

ولی بازم به مرام اون، چون تولدش سه روز قبل از من بود و من یادم نبود....

....

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم

پر دوست

بر درش

 برگ گلی می کوبم

روی آن

با قلم سبز یهار

می نویسم ای یار

خانه دوستی ما اینجاست

تا که دیگر سهراب

نگوید

خانه دوست کجاست...

.....

بابام هم دو سه روز پیش اس ام اس زد:

سلام تولدت مبارک گرچه دیر شده اما مهم خودت هستی...

.....

تا حالا اینقدر این جوری نگفنه بود....