خسته از پلنينگ راديويي و نشستن پشت کامپيوتر، خسته از  طرح زدن بر روي شهري که زماني همه دلخوشيهاي من آنجا بود و براي شبهايش و رودخانه اش له له ميزدم و حالا بر سر اجبار براي طي دوره نقاهت و کمي تمدد اعصاب به آن پناه آورده ام و درست اين وسط ميشود عاشورا ...

هميشه روزهاي تاسوعا و عاشورا اگر توانسته­ام که گريز زده ام يا به کوير يا به آبادان و خرمشهر و يکبار هم به بوشهر ... و گرنه نشسته ام در خانه و وقت تلف کرده­ام.

شايد هميشه به حسين فکر ميکردم و اين روزها بيشتر... وقتي عاشورا ميشود همه شروع ميکنند به نوشتن براي حسين و از حسين، اما من مينويسم از خودم از خودم و حسين ... خوني که هنوز مي­جوشد...

1-      کاش ميشد حسين را تنها يکبار به خاک و خون کشيد. چرا هر روز و هر ساعت مرا مي­کشند؟ شهادت يکباره من اين جهان را کفايت نباشد؟ تا کي و کجا بايد مرد؟ هر روز و هر ساعت مرد؟

آري، تلخ است ولي چه چاره که هر روز عاشورا است و هر زمين کربلا...

2-      حقيقت را پاره پاره بر سر نيزه­ها ديدم.

3-      نبود روزي چون روز حسين^(ع) که در ان 30 هزار کس از مؤمنان به جنگ حسين شتافتند تا با ريختن خونش به خدا تقرب جويند.

4-      گريه شفاي آدمي نيست، وفاي اوست.

(1 و 4 – ديالوگهاي نمايش پل، محمد رحمانيان،بهار82/ 2 - ديالوگ عبدالله، روز واقعه، شهرام اسدي/ 3-حديث امام سجاد^(ع))

دیروز، دوستی لینک صفحه ای که این یادداشت در آن بود، برایم فرستاد. چند لحظه ای منقلبم کرد و شاید هم حلقه اشکی ... با هم بخوانیم:

شبی پسر کوچکمان پیش مادرش که در آشپزخانه مشغول کار بود رفت و تک برگ کاغذی را به او داد همسرم دستهایش را تمیز کرد و نوشته ها را با صدای بلند خواند ، پسرمان با خط بچگانه نوشته بود :

صورتحساب :

کوتاه کردن چمن باغچه : 5 دلار

مرتب کردن اطاق خوابم : 1 دلار

مراقبت از برادر کوچکم : 3 دلار

بیرون بردن سطل زباله : 2 دلار

نمره ریاضی خوبی که امروز گرفتم : 6 دلار

...............................................

جمع بدهی شما به من : 17 دلار

همسرم را دیدم که به چشمان منتظر پسرمان نگاهی کرد ، چند لحظه خاطراتش را مرور کرد ، سپس قلم را برداشت و پشت برگه صورتحساب پسرمان این عبارت را نوشت:

بابت سختی 9 ماه بارداری که در وجودم رشد کردی : هیچ

بابت تمام شبهایی که بر بالینت نشستم و برایت دعا کردم : هیچ

بابت رحماتی که در این چند سال کشیدم تا تو بزرگ شوی : هیچ

بابت غذا ، نظافت تو و اسباب بازیهایت : هیچ

و اگر تمام اینها را جمع بزنی خواهی دید که هزینه عشق واقعی من به تو هیچ است.

وقتی پسرمان آنچه را که مادرش نوشته بود خواند ، چشمانش پر از اشک شد و در حالی که به چشمان مادرش نگاه می کرد ، گفت مامان ...

دوست دارم. آنگاه قلم را برداشت و زیر صورتحساب نوشت پرداخت شده.

این هفته با هرکسی صحبت میکنم، اگر در ایران باشد، از به سفر رفتن صحبت میکند. صحبت به دور دستها و آنسوی آبها ... و با دوستان آنطرف آبی، همه از کنسل کردن سفرشان به ایران ویا  به تعویق انداختن سفر صحبت میکنند، هر چند تعطیلات تابستان کوتاه است و دانشگاه و مدارس زمان زیا ددیگری تعطیل نخواهد بود ... یادش بخیر نه دور زمانی، که در شبهای زنده رود با امیرپویان وقتی صحبت بر سر رفتن و نرفتن بود، شاید من خیلی اصرار میکردم که اگر با رفتن همه چیز درست میشد، باید الان خیلی اتفاقها افتاده بود... ( مگر نه اینکه موج مهاجرت ابتدای انقلاب، بعد از آغاز جنگ و انتهای دهه شصت و قبل از دوم خرداد را دیده بودیم )... اما امروز به این باور رسیده ام که شاید با رفتن نشود حرکتی اجتماعی کرد، اما حداقل حرکتی فردی ( که هیچگاه به مجموع نمی رسد) انجام میشود و خیلی چیزها را میتوان فراموش نمود ... باید به سرنوشت اندیشید و آینده و من سخت هنوز معتقدم که باید رعایت دموکراسی را کرد و به برنده - هرچند به نظر برخی انتصاب باشد- احترام گذاشت و تلاش کرد، که شاید روزی تاریخ نگاری، دوران انقلاب ما را به دو زمان تقسیم کند، قبل از دوران احمدی نژاد و بعد از دوران احمدی نژاد. به هرحال آیند هاز آن ایران است، فارغ از هر زند هباد و مرده باد ... و دوست دیگری - جناب همشهری آرش  - در وبلاگش چقدر خوب اوضاع  را تفسیر نمود که :

عصري ديگر را آغاز كنيم .

شروعي دوباره .

به احترام ِ آرزوهاي نجيبانه‌ي همه‌ي ايرانياني كه خواستند براي سرزمين‌شان كاري كنند و " راي " دادند.

حجت بر ما تمام شد .

از امروز ، آبادي و سرافرازي براي ايران و ايراني ، تكليف كساني است كه راي مردم را - چه موافق ، چه مخالف

- به خود اختصاص دادند.

حضور مردم در اين انتخابات به هر نحو ممكن و با هر عقيده‌اي ، بالاترين سرمايه ملي بود.

خواست راي دهندگان ، اين است : تفكري كه راي آورد و مجموعه تفكراتي كه به هر ترتيب راي نياوردند ، نهايت

امانتداري را در مورد اين سرمايه‌‌ به خرج دهند .

سلام ، ايران .

سرزمين مادري .

دست در دست همه‌ي  برادران و خواهران‌ام   ،

براي ماندگاري‌ و آبادي‌ات  مي‌كوشم .

آهسته ، پيوسته ..." به نظرم آرش هم با این نظر موافق است ... .

و در انتهایاد شعر زیبای نادر ابراهیمی می افتم در سریال سفرهای دور و دراز هامی و کامی با نام "سفر بخاطر وطن":

ما برای پرسیدن نام گلی ناشناس                 چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

ما برای بوسیدن خاك سر قله ها                    چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

ما برای آنكه ایران        گوهری تابان شود         خون دلها خورده ایم

                                                               خون دلها خورده ایم

ما برای آنكه ایران         خانه خوبان شود          رنج دوران برده ایم

                                                                رنج دوران برده ایم

ما برای بوئیدن بوی گل نسترن                       چه سفرها كرده ایم، چه سفرها كرده ایم

ما برای نوشیدن شورابه های كویر                  چه خطرها كرده ایم، چه خطرها كرده ایم

         ما برای خواندن این قصه عشق به خاك            خون دلها خورده ایم

                                                                        خون دلها خورده ایم

         ما برای جاودانه ماندن این عشق پاك               رنج دوران برده ایم

                                                                         رنج دوران برده ایم

باید رنج دوران برد تا این عشق جاودانه بماند.

1- سالروز شهادت دکتر مصطفی چمران است. فکر کردن به این مرد، عجیب دلم را میبرد... فکر کردن به این مرد به دلیل حذبه و شخصیت درونیش کاری است بس سخت... و عجیب این روزها - هر سال که میگذرد بیشتر- جای خالی او حس میشود. تنها جملاتی را به یاد او میگذارم...

خدایا از تو می خواهم که طبع ما را آنقدر بلند کنی که در برابر هیچ چیز جز خدا تسلیم نشویم. دنیا ما را نفریبد، خودخواهی ما را کور نکند. سیاهی گناه و فساد و تهمت و دروغ و غیبت، قلب های ما را تیره و تار ننماید. خدایا! به ما آنقدر ظرفیت ده که در برابر پیروزی ها سرمست و مغرور نشویم. خدایا به من آنقدر توان ده که کوچکی و بیچارگی خویش را فراموش نکنم و در برابرعظمت تو خود را نبینم

2- دوباره پست چند روز قبل را تکرار میکنم : برای ایران ببخشید و لی فراموش نکنید ...

میتوانم ببخشم ولی نبايد فراموش کنم - نلسون ماندلا

1- شورای نگهبان قانون اساسی جمهوری اسلام ایران، تا این لحظه نتیجه انتخابات را تأیید نکرده است.

2- بنا به دلیل فوق، برگزاری مصاحبه مطبوعاتی و جشن روز یکشنبه طرفداران آقای دکتر محمود احمدی نژاد در تهران، اگر به معنای پیروزی  در انتخابات و تأیید رأی های ریخته شده برای ایشان باشد، قاعدتاً غیر قانونی است.

3- بازهم بنا به دلیل فوق، هرگونه اظهار نظر در مورد انتخابات غیر رسمی است و می بایست منتظر نظر شورا بود.

4- در کشورهایی مثل ما که عواطف بجای ساختار و سیستم عمل میکنند، حوادث بد و گاه فاجعه بار بسیارند، هیچ گاه نباید خاطره شکست سازمان مجاهدین پس از انتخاب رجایی را فراموش کرد و حوادث بعد از آنرا!!!

5- اگر به اعتقاد عامه مردم، تقلب در انتخابات صورت گرفته باشد، بازهم تقلب بشدت و عمق فاجعه ای مانند انتخاب جورج دبلیو بوش در آمریکا نشده است. یاد الگور - عمومی کننده شبکه اینترنت- بخیر باشد که چه محترمانه و معتقد به دموکراسی شکایت کرد و در نهایت رأی دادگاه الکتور را قبول کرد.

به اعتقاد من، این شلوغ کاریها، چیزی جز ریختن آب به آسیاب اشوبگران - نه طرفداران- نخواهد بود.بیایید با آرامش قضایا را دنبال کنیم، و نتیجه هرچه که بود را، با جان و دل قبول کنیم، محمود احمد نژاد حداکثر 4 سال دیگر بیشتر نمیتواند رئیس جمهور باشد، اما ایران که هست !!! پس برای ایران ببخشید ولی فراموش نکنید، که تاریخ تکرار شدنی است.

 "بهشت را به بها دهند نه به بهانه"

 آیت الله شهید دکتر بهشتی

بعضی از روزها و شبها هست، که هیچ وقت از حافظه انسان پاک نمیشود ... مثل روزی که خاتمی در امجدی ( ورزشگاه شیرودی) سخنرانی کرد، مثل دوم خرداد، مثل روزی که سعید حجاریان را با تیر زدند... مثل شبی که به کوی حمله کردند... مثل دوم خرداد ... مثل سوم خرداد ... و شب سیزدهم خرداد امسال هم رفت کنار همه آن روزها... روزی که حرمت سرزمینم شکسته شد... تا حالا هیچ وقت فکر نکرده بودم که ممکن است بدین راحتی پرده دری کرد و ... خیلی سخت گذشت... دو شب است نخوابیده ام و هنوز در فکرم ... شاید داوود سرخوش بهترین جمله ها را گفته باشد ...

بی آشیانه گشتم، خانه به خانه گشتم

بی تو همیشه با غم، شانه به شانه گشتم

عشق یگانه من، از تو نشانه من

بی تو نمک ندارد، شعر و ترانه من

سرزمین من، خسته خسته از جفایی
سرزمین من، بی سرود و بی صدایی
سرزمین من، دردمند بی دوایی
سرزمین من، سرزمین من

کی غم تو را سروده؟،سرزمین من
کی ره تو را گشوده؟، سرزمین من
کی به تو وفا نموده؟، سرزمین من
ماه و ستاره من، راه دوباره من
در همه جا نمیشه، بی تو گزاره من
گنج تو را ربودند، از بر اشرف (عشرت) خود
قلب تو را شکسته، هر که به نوبت خود

سرزمین من، خسته خسته از جفایی
سرزمین من، بی سرود و بی صدایی
سرزمین من، دردمند بی دوایی
سرزمین من، سرزمین من

مثل چشم این ستاره، سرزمین من
مثل دشت پر غباره، سرزمین من
مثل قلب داغداره، سرزمین من
سرزمین من ....

ان الله لا يغير ما بقوم حتى يغيروا ما بأنفسهم ...

 باز بايد سرنوشت را، از سرنوشت