هوا بس ناجوانمردانه سرد است.....آی

دمت گرم و سرت خوش باد

سلامم را تو پاسخ گوی.در را بگشای

منم من میهمان هر شبت.لولی وش مغموم

منم من.سنگ تیپاخورده رنجور

منم .دشنام پست آفرینش.نغمه ناجور

نه از رومم نه از زنگم.همان بی رنگ بی رنگم

بیا بگشای در.بگشای.دلتنگم

شاد باشین

کارمندی که با عجله در حالی که قرمز شده و خودش را کنترل میکند پله ها را دو تا یکی کرده به سمت دستشویی می رود در راه به رییس بر می خورد:

ک:سلام جناب رئیس،احوال شما؟

ر: ....ورحمه الله، کجا با این عجله؟؟

ک: وقت نماز است برای وضوی نماز اول وقت می روم

ر:احسنت،احسنت، التماس دعا

ک: محتاجیم به دعا......

*

دو دوست یا شاید آشنای قدیمی که احتمالاً بعد از سالها یکدیگر را دیده اند در حال احوال پرسی هستند ، نیازمندی نزدیک شده کمکی درخواست می کند یکی از آن دو سریع دست در جیب کرده مبلغی می دهد و به زبات می راند: که بگو خدا برکت دهد ،اما در دل...

و بعد در  ادامه صحبتهایش با سر بلندی لاف می زند که نیمی از حقوقش اکثراً در این راه صرف می شود.

*

رئیس وارد می شود همه با خوش رویی سلام می کنند و صبح بخیر می گوییند ، اما در دلشان سیلی از ناسزاها و القاب مضحک است که به سویش حواله می کنند.

*

و هزاران نمونه دیگر که می دانید و می دانم .

همیشه فکر می کردم ایستادن بر روی عقیده و نظر و تفکری که خود انسان با مطالعه و تفکر به آن رسیده است حتی اگر اشتباه باشد_چون خودش به  آن نتیجه رسیده است _  برای هر انسان نوعی وظیفه است وتظاهر به چیزی غیر از آن خیانتی است به خود و زحماتی که  برای رسیدن به آن نتیجه کشیده است.هرچند مخالف زیاد باشد و راه دشوار.

البته فکر می کنم این نظری است که اکثریت مردم دارند اما پای عمل ما همیشه می لنگد.شخصاً فکر می کردم چنین افراد دورویی بسیار ضعیف و ترسو هستند که گاهاً بعضی از تفکرات و اعتقادات خود را مخفی می کنند ، اما امشب به این نتیجه رسیدم که من هم چاره ای ندارم، وقتی می بینم که با انجام دادن بعضی کارها و رفتارها بیشتر فشارهای عصبی از روی زندگی شخصیم کم می شود بعد از مدتی تحمل و پافشاری بر روی عقیده و نظرم من هم تسلیم می شوم شاید من هم به اندازه کافی محکم نبودم.

نمی دانم شاید هم چون هنوز حریم خصوصی اخلاقی و اعتقادی ما در جامعه ای چون ایران به روی همگان باز است نمی توان انتظاری جز دورویی و تظاهر از دیگران داشت.

*اما ای زمین  هنوز هم معتقد هستم که  می چرخی

این جمله هم در جواب دوست عزیزم که فرمودند : تو شخصیتت مشخص نیست و کلاً آدم منافقی هستی.

من که به این نتیجه رسیده ام که هیچ چیز برای بحث کردن وجود ندارد و چندان نتیجه ای هم از آن حاصل نخواهد شد .بماند

شاد باشید

در زندگی انسان انگیزه های زیادی وجود دارد که به نوعی نیرو و پتانسیلی است برای تحمل سختیها ، شکستها و مشقات زندگی در واقع همان چیزی که شریعتی آن را توتم در زندگی انسان می نامد . در بسیاری از موارد که ما درگیر غمها و مشغولیات فکری زندگی هستیم به طوری که تحمل بسیاری از این فشارهای ذهنی عذاب آور است ، روی آوردن به تنها دلخوشی و در واقع مسکن زندگیمان تنها راه بازگشت به آرامش گذشته است . البته این توتم در اکثریت ما متفاوت است . خواندن کتاب ، نوشتن و سیاه کردن کاغذ ، پیاده روی ،اشک ریختن در گوشه ای از تنهایی خود ، قدم زدن در عالم خیال ،کشیدن یک نخ سیگار و یا نوشیدن چند پیک و ......
 هر کدام از ما در کنج خلوت خود مُسکنی برای دردهایمان داریم .که بدون آن شاید ادامه زندگی برایمان نا ممکن می شد.
و حالا یک سوال اگر این توتم از ما گرفته شود اگر دیگر تاثیری بر دردهایما نداشته باشد آنگاه چه می شود؟؟؟ وقتی انگیزه هایی را که در هنگام ناامیدی به آن متوسل می شدیدو نیروی خود را تجدید می کردید از شما گرفته شود آنگاه چه می کنید؟؟ شاید بگویید انگیزه ای دیگر ، به من بگویید تا کی این روند ادامه پیدا خواهد کرد؟؟؟ تا کی؟ در آن زمان که روزها برایتان پر از تکرارشود ، سلام های تکراری ، دروغ های تکراری ، خنده های تکراری حتی حوادثی که انتظار آنها را هم نداریم تکراری شده اند در این زمان چه انگیزه ای می تواند نیروی یأس را به اُمید مبدل سازد؟ و حال که جای آن در زندگی ما کمرنگ شده و یا به نوعی بی تاثیر، حال چه می شود کرد؟؟؟
سالها پیش شعری از فریدون مشیری خوانده بودم آنرا امروز پیدا کردم تا برایتان بنویسم:  

جادوی بی اثر
پرکن پیاله را،
کین آب آتشین
دیری است ره به حال خرابم نمی برد!
این جامها که در پی هم می شود تهی
دریای آتش است که ریزم به کام خیش،
گرداب می رباید و ، آبم نمی برد!
من با سمند سرکش و جادویی شراب،
تا بیکران عالم پندار رفته ام
تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم
تا مرز اندیشه های مرگ و زندگی
تا کوچه باغ خاطره های گریزپا،
تا شهر یادها....
دیگر شراب هم
جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!
هان ای عقاب عشق!
از اوج قله های مه آلود دوردست
پرواز کن به دشته غم انگیز عمر من
آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد...!
آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!
در راه زندگی،
با این همه تلاش و تمنا و تشنگی،
با اینکه ناله می کشم از دل که: آب ...آب...!
دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!
پرکن پیاله را...

شاد و پیروز باشید

آری اکنون است که شما مردمان رابر سخنم می تواند اعتمادی باشد، نه آن زمان که چون قاضی القضات با هزار و یک بند ، در اسارت وعده و وعید و دروغ و خرافه بودم))

 قاضی القضات از خشم .طومار را به سوی عین القضات پرتاب کرد ، تا مگر خاموشش سازد.هم زمان فریاد کشید : (( مهلتش ندهید این خبیث را ،پوست از او برکن دژخیم!))

 دژخیم ، از پشت گردن دست به جامه عین القضات آویخت .پس به یک آن به تیرک استوارش ساخت. جمعیت را همهمه فرا گرفت..سربازان بر گرد میدان ، رو به مردمان، با شمشیرهای آخته حلقه زدند..

 گریه کودکان ترسیده از هیاهو، آسمان میدان را انباشت، دژخیم شمشیر از نیام برکشید، گیوه از پای عین القضات برگرفت و به کناری پرتاب کرد.

 دخترکی از جمعیت جدا شد و گیوه های عین القضات را در آغوش کشید، و در میان مردمان گم شد.

 دژخیم تیغ بر پشت پاشنه ی پای عین القضات نهادو به یک ضربت بندی از پای جدا ساخت.پس فریاد عین القضات با آه مردم یکی شد و آسمانِ نگاه میدان را تیره کرد.سرنگهبان به یاری دژخیم شتافت.تیغه بر جامه عین القضات کشیدو عریانش ساخت.دژخیم خنجر را به زیر پوست عین القضات راند. صدایی همچون صدای آهوی ذخم خورده ای ، از گلوی خشک عین القضات خارج شدو سرش به روی شانه اش خم شد. خاک سپیده ، سرخگون شد...

 مردمان ، بی تاب ، اشک، روان ساختند.مردی گفت: (( رهایش کنید! دژخیمان!)) نگهبانی، نیزه اش را به سوی مرد معترض رها کرد. جمعیت در هم ریخت. نگهبانان به سوی مردم بی سلاح و دفاع ، حمله ور شدند. در آنی خون مردمان با خون عین القضات در هم آمیخت...

 هنگامه غروب بود و آتشی، که پیکر عین القضات را در میدان شهر، خاکستر می ساخت ، تا بر بادش سپارد و بریانش نگارد.

 طلوع آخرین سپیده را زمانه بر دار دید...نه...نه...

 این،غروبِ آخرین سپیده پرواز یک پرنده بود!

 عین القضات را سه روز، استخوان های سوخته ، بر دار رحمت الاهی بود! و مردمان را،اشک در چشم... تا کشتزاران عشق را،کشتگرانی دیگر آیند و چوبه های دار را، سر بلندانی دیگر...تا سنت آید،حقیقت را به جان، پاس داشتن، و جان را بر سرش ، بگذاشتن!

  نقل از ماهنامه ی: چیستا

  شاد و پیروز باشید

عین القضات قد راست کرده، سر به اطراف گردانیده و روی به مردم چنین گفت : ((آیا شما را از من زیانی رسیده ؟آیا به مال و ناموستان تجاوز کردم ؟؟آیا در میان شما هست که از من جز  سخن راست و نیکو چیزی شنیده باشد؟بیاندیشید مردمان!انسان ملاک قضاوت اعمال اوست.آیا در رفتار من ذره ای از آنچه گناهش می پندارید یافته اید؟؟؟))

این شما و این خدایتان!جر این است که می فرماید: شما را اشرف مخلوقات قرار داد،تا بیاندیشید و بهترینها را برگزینید؟آن هنگام که او نیز، که به ستایشش نشسته اید، حکم به سنجش عقل می دهد و گزینش را به شما ، اختیار و آزادی می سپارد، چگونه است معتقدان حافظ بیضه اش، در مقام قضاوت نشسته ، حکم به ارتداد می دهند و شکنجه می کنند و می کشند که چرابر اساس عقل گزیده ای و راه رفته ای؟

بیدار شوید مردمان! مرا دشمنی با خدای شما نیست، که اگر هست ، از من است و من از اویم.دشمنش چگونه پندارم، که در چنین صورتی خویش را دشمن پنداشته ام؟اینان که حکم به حد من داده اند ، حراسشان نه از دشمنی من با خدایتان، که از ارجاع شما به عقلتان است!مرا حکم به مرگ داده اند، تا شما را به اندیشه فرا نخوانم.رمز ماندگاری ایشان، در اطاعت و تقلید شماست، نه در تامل و آزادی شما!پس خیش را با خدا و رسولش همسان کنند، تا به تسلیمتان فراخوانند، که برای سلطه بر جان و مالتان ، جز آیت تسلیم به کار نیاید....))

محمد مکی مفتی اعظم ،قاضی القضات همدان،گامی به جلو نهاد.از همهمه خبری نبود.سکوتی سهمگین ا، همه جا را فرا گرفته بود، جز نسیم و آوایش که در غبار میدان بزرگ شهر می پیچید، چیزی به گوش نمی رسید.عین القضات، آرام گرفته بود. محمد فرزند عبداله مکی، که مباحثه را مغلوبه می دید، در تلاش افتاد بلکه احساسات دینی مردم را بر انگیزد.پس چنین آغاز کرد ،خطاب به مخاطبینی که تزلزل، از چهره هایشان آشکار بود:

_ پندار زبان شیطان است که بر رسول خدا می چرخد !مردمان! این همان است که در توصیف دین خدا ، کتابها نگاشته است،باور ندارید ، از خود او بپرسید.اکنون چه شده است که چون خوارج به دین حق پشت کرده است؟آیا غیر از این است که از ابتدا سجاده زهد را آب کشیده، تا امروز قادر باشد به سست کردن دین خلایق؟مردمان، رسول خدا چگونه خواهد بخشید ما را؟، که برگشتگان ز دینش را رها ساختیم، تا ارتداد ورزند و کفر گویند؟...

کلام قاضی القضات را فریادی از میان جمعیت برید: (( هان! قاضی القضات، این تو خود  نبودی که اجرای عدالت را منوط به عدالت خواهیه متهم کردی؟ چه شد، اکنون که سنگر استدلال را محکم یافته ای، علم تظلم خواهی برافراشته ای؟ )).

صدای نوجوانی، درپی صدای آن مرد، از سوی دیگر میدان برخاست : ((تو حاکم شرع رسولی !همان با عین القضات کن که رسول خدا با چنین مردمان کرد.پیامبر خدا هم اهل معامله بود!))

جمعیت را قهقهه فرا گرفت.سربازان ، نگهبانان نیز به خنده افتادند.قاضی القضات از خشم، دندان به هم می فشرد.عین القضات ، با لبخند پیروزمندانه ای چشم بر دیوار بلند قلعه دوخته بود.

قاضی القضات سر به زیر افکند و دست گشاد و گفت : (( فرصتی نیست،اندک زمانی در اختیار تو است.همان گو ، که می پنداری این آخرین لحظه های زندگیت را به ریا مگذران، ما نیز می دانیم که تو حتی همان هنگام هم که در زندان بغداد به تبعید بودی، مروج دین بر حق خدا بوده ای .گواه ما نامه هایت است.راست گوی و آتش کنجکاوی ما و مردم را فرونشان.از چه کفر می ورزی؟واز چه با توبه و طلب آمرزش، خیش را از آتش جهنم نجات نمی بخشی؟))

عین القضات را توان ایستادن نبود.پس لختی بر زمین چمباتمه زد و سر به میان افکند.جمعیت دوباره به پچ پچ افتاد.دژخیم برای انجام وظیفه، بی تابی می کرد و در اطراف طناب دار، گام می زد.عین القضات برخاست.جمعیت ساکت شد.خورشید دیگراکنون ،رخسار زردعین القضات را،  آیینه بود.

عین القضات ، دستانش را به سوی آفتاب گرفت و چنین سرود :

(( با دل گفتم، که ای دلِ زرق فروش

کم گرد به گردِ عشق و با عشق مکوش

نشنید نصیحت و به من برزد دوش

تا لاجرمش زمانه می مالد گوش))

ای شر الحکما!گوش بدار، که فزونی عقل از فزونی علم است.دانش کم عقل کم می آورد. و عقل کم، تاریکی و جهل و تعصب را در پی دارد.ایمان را دو سویه است.یک سوی به دانش چرخدو فزونی اش ، عقل را فزاید و روشنی آورد . سوی دیگرش به تعصب چرخد ، چرا که از دانش گریزد، پس عقل را بکاهد، و چنین است ایمان شمایان!و ایمان من تا پیش از صدور حکم  کفرم از سوی شما.من مشکورم شمارا که باحکمتان ، دانشم را افزودید و بدین سان عقلم را ، و عقل را چون فزونی یابد ، دین را به کار نیاید!که ابوالعلی معری فرمود : ( آن کس را که عقل است، دین نیست و آنکس را که دین است، عقل نیست).حال به هر حکم که هلاکم گردانید ، باکم نیست، که هشیار مرده، به از جاهل زنده! جسم از آن شما می شود و کلامم از آن تاریخ ، که تاریخ این قتل گاهِ مردمان راست ، ایران عزیز ، انباشته از ارواح بزرگی است که نگهبان عقل اند و راستی. دینتان ، ارزانی تان! که آن که با شمشیر حاکم شود  جز در نادرستی به کار نیاید ...)).

به یکباره از سوی دیگر میدان ، بانگ کنار روید! کنار روید! برخاست.مردم کناره گرفتند.راهرویی گشوده شد.مردی با زره و کلاه خود،سوار بر اسب پیش آمدو سوارانی سرخ پوش از پی او گرد و خاک ، آسمان میدان را انباشت.سوار به وسط میدان رسید.

....امیر سنجر که گویی از همه چیز با اطلاع است، نگاهی در هم به عین القضات انداخت و سپس روی به سوی قاضی القضات برگرداند و در حالی که دهنه اسب را به کناره ای می کشیدتا باز گردد فریاد کشید: ((ما گفتیم ،   در برابر حوزه ی علمیه نسوزانیدش ، تا در میان شهر مردم خفت و خواری اش را بنگرند، نگفتیم که در اینجا به دارش کنید، تا خلایق، سخنش بشنوند !

راحتش کنید!در امر خدا تعجیل کنید.درخت اسلام خون می خواهد... عجله کنید))در حالی که امیر و سربازانش میدان را ترک می گفتندعین القضات فریاد زد:(( البته درختی که با خون آبیاری شود، باغبان را میوه ای جز مرگ نخواهد بخشید!

 سلام به همه دوستان خوب و قدیمی

 (البته همراه با خوش امد گویی به دوستان جدید)

 نمی دانم پیش خودتون چی می گین شاید بگین آه ه ه ه باز این پسره پیداش شد یا شاید هم بگین :چه عجب این پسره بالاخره پیداش شد به هر حال من که خیلی دلم برای همه شما تنگ شده بود.

 برای غیبتم هم بهانه های زیادی دارم مثل خراب شدن برنامه وورد،یا ترکیدن مودم کامپیوترم که در این مورد باید بگم برای اولین بار سرعت انتقال برق را با تک تک سلولهای بدنم احساس کردم خدا حتی نصیب سیاوش هم نکنه و یکمی هم در گیر کار و درس بودم خلاصه در این مدت اتفاقهای زیادی برای من افتاد یک مدت هم عزرائیل بدجوری دنبالم کرده بود که یک نمونش را سیاوش برای شما تعریف کرد خدا را شکر فعلاً بی خیال ما شده تا بعد ببینیم چطوری باید باهاش کنار بیایم ببینم اگه شد باهاش خشکه حساب می کنم ،دست از سرم برداره. بماند.

  در این مدت مطالب زیادی به ذهنم رسیده که حتماً در موردش برای شما می نویسم در نوشته بعدیم اخرین داستانی را که خیلی وقت پیش به شما قولش را داده بودم شروع می کنم داستان جالبی بود من که خوشم امد البته داستانیه مبتنی بر واقعیت اسمش هم هست: داستان قتل عین القضات همدانی 

 خوب امیدوارم همیشه شاد و موفق باشین

تا بعد       

سلام بر همه دوستان گلم

هميشه وقتي مهرماه شروع مي شد كلي دلشوره داشتم . ولي امثال بيشتر دلم گرفته . نمي دونم چرا ولي شايد به خاطره اينه كه داريم به پاييز نزديك

 مي شيم. فصلي كه هر كسي را يك جوري تحت تاثير قرار مي ده.

برگرديم به همان ماه مهر در ابتدا به سياوش كوچولو تبريك مي گم كه داره مي ره سال اول . عمو قوربونش بره . بعد هم با تمامي انهايي كه هنوز مدرسه اي هستند ابراز همدردي مي كنم . چون حتي اگه پيش دانشگاهي هم باشين بازم انگار مي خوايين بري كلاس اول . مي خوام بگم گذشت زمان هيچ تغييري در اين حس به وجود نمي اره تا وقتي كه بري دانشگاه و خيالت راحت بشه.

ديگه خيلي دارم حرف مي زنم .

شاد باشيد

سلام به همه دوستان قدیمی

چیه تعجب کردین فکر کردین اتش خاموش بدون خداحافظی رفت و

جدی جدی خاموش شد ؟؟؟؟ باید بگم شرمنده . این مدت

کامپیوترم خراب شده بود ما هم که خیر سرمون فقط ادعامون می

شه کلی مدرک بین المللی کامپیوتر داریم انوقت از پس کامپیوتر

خودمون هم بر نمی یام . بماند

در این مدت گفتم یک سفری هم با دوستان بریم که وسط راه

جای شما خالی یک سیلی هم امد که نرفته مجبور شدیم

برگردیم . حالا نمی دانم این سیاوش نفرین کرد یا جادو جنبل که

من بیچاره یک درختم ندیدم چه برسه به جنگل. دست از پا درازتر

برگشتیم خونه. حالا سیاوش را که خودم بعداً خدمتش می رسم

 فعلاً تصميم گرفتم يك مدتي پام را تو كفش رها خانم كنم و

داستان بنويسم البته نويسندش خودم نيستم . با يك داستان

كوچيك شروع مي كنم . اينم بگم كه ملاك من از انتخاب اين

داستان ها اينه كه يك جورايي از ديدگاه متفاوتي نوشته شدن .

به هر حال اميدوارم خوشتان بياد :

چون نه بچه ای داشت که نصف روز سرشو با اون گرم کنه و

گاهی کهنه های اونو بشوره. نه همسایه ای که بره پیشش

بشینه غیبت مادرشوهرشو بکنه. نه اختراعی شده بود که خبرشو

توی روزنامه بخونه. نه یک هم بهشتی دیگه داشت که از

سرگذشتش بپرسه. نه رادیو بود.

خلاصه حوا کلافه شده بود. صبح تا شب باید توی این بهشت اینور

و اونور سرک می کشید. غذا هم آماده بود  لازم نبود نصف از

وقتشو توی آشپزخونه بگذرونه. باید یه جوری به این زندگی

یکنواخت خاتمه میداد. آدم عین خیالش نبود. یک لحظه با خودش

گفت حاصل این همه تلف کردن وقت چیه. تازه قرار نبود توی

بهشت مرگی وجود داشته باشه که بالاخره یک روز از این زندگی

خسته کننده راحت بشه. حداقل اگه با آدم هم دعواش میشد روز

بعد از دعوا احساس میکرد یه تنوعی توی زندگیش پیش اومده.

بدبختی اینجا بود که موضوعی هم نداشتند که با هم دعواشون

بشه. چون توی بهشت به جز خودشون کسی نبود که بخوان با ا

ون چشم هم چشمی کنند. یا مثلا آدم نمی تونست به حوا بگه

چرا موقعیکه داشتی خرید میکردی روسریت کنار رفته بود و موهاتو

مرد سبزی فروشه دید.

حوا داشت با خودش فکر می کرد همینکه آدم اومد بهش میگم

بریم پیش خدا بگیم یه تجدید نظر بکنه .آخه خدا وقتی حوصله اش

از تنهایی به سر اومده بود نشست و گل بازی کرد و ما رو

ساخت .

ما باید چکار کنیم. تازه اون از خودش اختیار داشت. ما که نداریم

هر کاری خدا گفت بکن باید بکنبم . و هر کاری گفت نکن نباید

بکنیم. اون گفته از این درخت سیب نخور اما من نمی دونم چرا

نباید بخورم. اگه سیب بده چرا اینجاست. اگه خوبه چرا نباید ا

ستفاده بشه. اگه برای آزمایش منه مگه خودش از نتیجه آزمایش

خودش خبر نداره. ناسلامتی اون خداست و از همه چیز خبر داره.

در ثانی این تنها چیزی هست که مزشو نچشیدم حد اقل خوردن ا

ین میوه که تا حالا نخوردم یه کمی به زندگیم تنوع میده.توی همین

فکرها بود که شیطون از راه رسید.تا شیطون دهنشو باز کرد که

بگه با زندگی توی بهشت چطوری.

حوا از خستگی ملال آور بهشت برای شیطون حرف زد. شیطون

هم که وقت رو مناسب دید گفت اگه از این میوه بخوری دانا

میشی. خدا هم هیچ دلیلی نداشته که به تو گفته از این میوه

نخوری . فقط حسودیش میشده تو هم مثل خودش بشی. حوا به

شیطون گفت آره با تو موافقم. وگرنه چه دلیلی داره که درختی

وجود داشته باشه  اما خدا که میگن همه چیزش از روی حکمت

هست بی دلیل اونو خلق کرده باشه. چرا من  باید مثل یک بره

معصوم فقط هر چی خدا گفت گوش کنم پس کی خودم باشم.

کی از اراده ام استفاده کنم.

از اونجا که حوا یک پیش زمینه از یکنواختی بهشت داشت حرفای

شیطون زود کار خودشو کرد. میدونی از اینجا معلوم شد که

یکنواختی بهشت بیشتر روی حوا اثر گذاشته بود تا آدم.تازه

شیطون از حوا خداحافظی کرده بود که آدم با یک مشت خرما از

دور پیداش شد. همینکه آدم به نزدیکیهای حوا رسید حوا به

استقبالش رفت و با یک عشوه گری گفت : عزیزم بهتر نیست

خوردن خرما رو کنار بزاریم. بیا بریم از این درخت سیب بچشیم

ببینیم چه مزه ای داره . من دیگه از خوردن این همه میوه تکراری

خسته شدم.آدم گفت : چی داری میگی . وای تو میخوای خلاف

دستور خدا عمل کنی. زود باش بگو استغفرالله. اما حوا گفت مگه

من عروسک کوکی هستم که فقط هر چی خدا گفت انجام بدم.

پس فایده این مغزی که توی سر من هست چیه. این مغز منه که

به من میگه من هستم .اما اگه ازش استفاده نکنم یعنی همش

خداست و من هیچی نیستم. اما آدم زیر بار برو نبود.

از حوا اصرار و از آدم انکار. چون غم توی بهشت معنی نداشت. تا

حالا حوا گریه نکرده بود . اصلا بلد نبود گریه کنه تا اینجوری دل آدم

رو نرم کنه. ناچار بهش گفت: اگه نیای از سیب بخوری امشب من

میرم یه جایی می خوابم که دستت بهم نرسه. آدم تا حالا فکر ا

ینجاشو نکرده بود. توی بهشت زن دیگه ای نبود که بهش بگه به

جهنم. میرم با یکی دیگه. مجبور شد به خاطر این حرف هم که

شده حرف خدا رو زمین بزاره و دو دستی بچسبه به حرف حوا

خانم.

 آدم رفت بالای درخت سیب و دو تا سیب کند یکیشو خودش خورد

یکیشو هم داد به حوا. همینکه سیب از گلوشون پایین رفت. دیدند

که ای وای لخت هستند. اما من نفهمیدم چرا از لخت بودن ناراحت

شدند و خودشون رو با برگ پوشوندند.آخه اونجا که به جز

خودشون دو تا کس دیگه ای نبود. بگذریم از همین لحظه که بنای

نافرمانی رو میزارن شعورشون بالا میره. همینکه داشتند دنبال یه

برگ می گشتند که خودشون رو بپوشونن یه دفه صدای خدا بلند

میشه. آخ آخ چقدر خدا حسودیش شده بود که آدم و حوا به راز

دانایی  دست پیدا کرده بودند .خدا با غضب از اونها خواست که از

بهشت خارج بشن. خلاصه هر چی آدم به خدا التماس کرد که

ببخشتش توی گوش خدا نرفت. اما حوا قند تو دلش آب شده بود.

میگفت ای کاش خدا دلش به رحم نیاد تا ببینیم خارج از این جا چه

شکلیه.

هنوز آدم در حال التماس بود که اصلا نفهمیدند رو بال کدوم فرشته

به زمین رسیدند.از اینجا بود که نق نق های آدم شروع شد. هی

میگفت زن هر چی میکشم از دست تو می کشم. حوا بهش گفت

حالا هر چقدر نق بزنی چیزی عوض نمیشه . پاشو برو یه چیزی

پیدا کن بخوریم. دیگه اینجا مثل بهشت نبود که همه چیز دم

دستشون باشه . باید تلاش می کردند. خلاصه روزای اول خیلی

به سختی گذشت.

اما همینکه چند روز گذشت. آدم به حوا گفت. راستی چه کیفی

داره که انسان از زحمت خودش استفاده کنه. واقعا توی بهشت

خسته شده بودم . از بیکاری و پر خوری حوصلم سر رفته بود. چون

اينجا خستگی تلاش روزانه  را استراحت را برام دلچسب می

کنه.اینجا میتونم مثل خدا آفرینش کنم . اما توی بهشت فقط باید

می خوردم. روی زمین که هستم مثل خدا هستم توی بهشت

هیچی نبودم. حوا به آدم گفت فکرش را بکن اگه توی بهشت

مونده بودیم ، همیشه تو آدم بودی و من حوا. هیچ تغییری در ا

نتظارمان نبود. هیچ حرکتی برای بهبودی نبود.  مثل اینکه زمان ا

یستاده. آدم دیروز با آدم هزار سال بعد هیچ تفاوتی نداشت.اما در

اينجا می توانیم رازهای هستی را بگشاییم.امروز ما می تواند با

دیروز ما متفاوت باشد. در اینجا می توانیم بگوییم که هستیم. آدم

پیشانی حوا را بوسید و از او سپاسگزاری کرد که او را از آن

زندگی خسته کننده بهشتی نجات داده.

ا. فرٌهی

Online : 420

ای هفت سالگی

ای لحظه ی شگفت عزیمت

بعد از و هر چه رفت در انبوهی از اندوه و جهالت رفت

بعد از تو پنجره که رابطه ای بود سخت زنده و روشن

میان ما و پرنده 

میان ما و نسیم

                            شکست                 

                                      شکست        

                                                شکست

دوباره سلام

نمی دانم از کجا شروع کنم . راستش این مدت که ننوشتم به این دلیل بود که موضوعی نداشتم تا در موردش بنویسم . ولی امروز پیداش کردم .در این مدت اتفاقهای زیاد جالبی هم برام نیافتاده . مامان یک مدت هست که  میره دکتر هر چی هم ازش می پرسم قضیه چیه به من نمی گه . دیروز رفت مطب دوستش . متخصص قلب . بعدش من با دوستش تماس گرفتم گفت برای معایینه قلبش امده بوده تا برای عمل تاییدش کنم . پرسیدم مشکل قلبیه ؟؟ گفت:  نه هر چی هم پرسیدم نگفت مشکلش چیه . منم حوصله اصرار زیاد را نداشتم   . فعلاٌ هم صبر کردم تا ببینم چی می شه .

 من بلد نیستم مثل رها خوب داستان بنویسم تا در اون بگم کارم را از دست دادم . فقط می توانم خیلی ساده بگم کار نیمه وقتم را از دست دادم . مدیر عامل همه چیز را فروخت و رفت کانادا گفت یک میلیارد می گذارم تو بانک ایران و با سودش راحت زندگی می کنم مگه دیوانم همش حرص بخورم و اعصابم را تو این بانکها  خورد کنم  تا برای کارای تجاریم وام بگیرم . برای دادن قسطهاش این ور و اونور بدوم . به همین سادگی فروخت و رفت .وقتی امروز خبر قطعی را شنیدم یک لحظه به طور ناخود اگاه به یاد بچگیا افتادم دورانی که ارزو داشتم بزرگ بشم دیگه دلشوره شبهای امتحان را نداشته باشم ، دیگه نگران تکالیفی که انجام نداده بودم  نباشم . ولی الان میفهمم که بزرگ شدن زیاد هم چیز خوبی نیست . به خودم گفتم حالا کجاش را دیدی هنوز مسئولیت های بزرگتری هم مانده این غم و غصه ها که چیزی نیست . هنوز مانده تا بفهمی زمین خوردن یعنی چی .  ارزو دارم دوباره به دوران کودکی برگردم . هیچ وقت هم بزرگ نشم . صبحها که از خواب بلند می شم صبحانم را که خوردم برم بیرون و با بچه ها بازی کنم  ، با خریدن یک کفش یا لباس نو از خوشحالی برم تا اوج اسمون عصرها به شوق دیدن برنامه کودک از خواب بیدار بشم  . شبها هم با شنیدن قصه های شب بخیر کوچولو بخواب برم  . ولی حیف ، حیف که این فقط یک ارزوی محال . همین .