اصیل بودن  یعنی واقعی بودن خنده‌هایت ، گریه‌هایت ، نفرتت و عشقت ...

و همه ی زندگیت باید واقعی باشد تا اصیل باشی.

     اوشو

 نوشته و گفته می‌شود، به معنای اين است که كاسه را کژ نگه دار ولی بپا نریزد. 

از این رو می‌بینید که هيچ پيوندی  با واژه‌ی عربی « مریضی » ندارد.  

شاعر در این باره می‌گوید :

رفتــم بـه سـر تـربت شمس تبـریـــز 

 دیــدم دوهــــزار زنگیــــان خونــریـــز
هر یک به زبان حال، با من می گفت : 

جامی که به دست توست کج دار و مریز

در سال 1974 مجله  " گاید پُست "  گزارش مردی را نوشت که برای کوه پیمایی به کوهستان رفته بود   

ناگهان برف و کولاک او را غافلگیر کرد و در نتیجه راهش را گم کرد.   

از آنجا که برای چنین شرایطی پوشاک مناسبی همراه نداشت، می‌دانست که هرچه سریعتر باید پناهگاهی بیابد، در غیر این صورت یخ می‌زند و می‌میرد.  

علی‌رغم تلاشهایش دست ها و پاهایش بر اثر سرما کرخت شدند. 

می‌دانست وقت زیادی ندارد.   

 در همین موقع پایش به کسی خورد که یخ زده بود و در شرف مرگ بود.  

او می‌بایست تصمیم خود را می‌گرفت. دستکش‌های خیس خود را در آورد، کنار مرد یخ‌زده زانو زد و دست ها و پاهای او را ماساژ داد.  

مرد یخ‌زده جان گرفت و تکان خورد و آن ها به اتفاق هم به جستجوی کمک به دیگری، در واقع به خودشان کمک می‌کردند. کرختی با ماساژ دادن دیگری از بین ‌رفت !  

ما انسان ها در واقع با کمک کردن به دیگران به خود کمک می‌کنیم.    

خیلی وقت ها همدلی با دیگران حتی می تواند از بار دل های خودمان کم کند.  

به محض اینکه کاری در جهت منافع کسی انجام می‌دهید نه تنها او به شما فکر می‌کند، بلکه خداوند نیز به شما فکر می‌کند.

خدا مال همه است. مال من، مال شما، مال یکایک ما و شما. خدا نمایندگی انحصاری ندارد. خدا به تعداد آدم‌ها در زمین شعبه دارد. خدا تنها امکانی است که هیچ کس نمی‌تواند از من و شما بگیرد.  

  خدا تنها دارایی است که فقیران بیشتر از ثروت‌اندوزان دارند. خدا تنها ذخیره‌ای است که هیچ حکومتی نمی‌تواند مردم را از آن محروم کند یا توزیع آن ‌را در اختیار خود بگیرد یا کوپنی و جیره‌بندی‌اش کند. خدا تنها قدرتی است که مظلومان بیش از ستمگران دارند. خدا تنها رفیقی است که در هیچ شرایطی رفیقش را تنها نمی‌گذارد و به او خیانت نمی‌کند. خدا تنها پناهگاهی است که امنیتش هیچ‌گاه به مخاطره نمی‌افتد و حفاظ و حصارش خلل نمی‌پذیرد. 

خدا تنها روزنه‌ی امیدی است که هیچ‌گاه بسته نمی‌شود. خدا تنها کسی است که با دهان بسته هم می‌توان صدایش کرد و با پای شکسته هم می‌توان سراغش رفت. خدا تنها معشوقی است که به عاشقان خود عشق می‌ورزد. خدا تنها قاضی است که در قضاوتش احتمال ظلم و خطا نمی‌رود و عدالتش کمترین خدشه‌ای نمی‌پذیرد. خدا تنها خریداری است که اجناس شکسته را بهتر برمی‌دارد و بیشتر می‌خرد. خدا تنها حاکمی است که دنبال راهی برای خلاصی محکوم می‌گردد. خدا تنها دارنده‌ای است که بی‌منت و چشم‌داشت می‌بخشد. خدا تنها دادستانی است که راه‌های فرار را نشان خلافکار می‌دهد و کلید زندان را در جیب مجرم می‌گذارد و چشمش را بر خطای گناهکار می‌بندد.  

  خدا تنها محبوبی است که محبان خود را تر و خشک می‌کند. خدا تنها حکمرانی است که هوای مخالفین خود را هم دارد و عصیانگران مملکت خود را هم از لطف و موهبت خودش محروم نمی‌کند. خدا تنها سلطانی است که دلش با بخشیدن خنک می‌شود نه با تنبیه کردن. خدا تنها کسی است که دشمنانش را هم بر سر سفره‌ی اطعامش می‌نشاند و به منکران و تکذیب‌کنندگانش هم روزی می‌دهد.  

خدا تنها کسی است که علی‌رغم دانستن، چشم می‌پوشد و در عین توانستن، درمی‌گذرد و می‌بخشد. خدا تنها حاکم مقتدری است که هیچگاه در خانه‌اش را نمی‌بندد و هیچ کس را از خانه‌‌اش نمی‌راند. خدا تنها مالکی است که درخواست متقاضیان آزارش نمی‌دهد و اصرار و پافشاری خواهشگران، کلافه‌اش نمی‌کند. خدا تنها پادشاهی است که ملاقاتش نیاز به وقت قبلی ندارد. خدا تنها کسی است که برای همگان بهترین را می‌خواهد و از عهده‌ی تامینش هم برمی‌آید.  

   خدا تنها متعهدی است که اگر امانت وجودت را به دستش بسپاری بهتر از خودت مراقبت و محافظتش می‌کند و بیشترین سود را نصیب می‌سازد.  

   خدا تنها کسی است که اگر یک قدم به سویش برداری، ده قدم به سویت پیش می‌آید و اگر به سمتش راه بروی، به سمت تو می‌دود. خدا تنها کسی است که اگر از تو محبت ببنید، زیر دینت نمی‌ماند و با قدردانی شگفت و بی‌نظیرش تو را شرمنده می‌گرداند. خدا تنها کسی است که وقتی همه رفتند، می‌ماند و وقتی همه پشت کردند، آغوش می‌گشاید و وقتی همه تنهایت گذاشتند، محرمت می‌شود. خدا تنها حاکم مقتدری است که برای بخشیدن گناهکار، هزاران بهانه می‌تراشد. هزاران وسیله می‌سازد وانواع عذرها و بهانه‌ها را به دست خطاکار می‌دهد تا تبرئه‌اش کند.  

...و ماه رمضان یکی از این بهانه‌ها و وسیله‌هاست. و از مهمترین و موثرترین و کارسازترین آن‌ها. ماه رمضان، مهلت یا وقت اضافه‌ای است که خدا برای غفلت‌زده‌ها و در راه مانده‌ها و دیر رسیده‌ها فراهم می‌کند.  

  ماه رمضان، مهمانی دیار عالی است که خدا کارت دعوتش را برای همه‌ی مردم، از کوچک، بزرگ و پیر و جوان، و عابد و عاصی، و صالح و طالح می‌فرستد. ماه رمضان، مقطعی از زمان است که خدا ناز بندگان را می‌کشد، به دنبال فراریان و گریختگان می‌فرستد. و هر شرط و شروطی را برای ورود به خانه و مهمان خانه‌اش برمی‌دارد.  

بیایید این فرصت آسمانی را دریابیم …  

همسرم با صدای بلندی کفت : تا کی میخوای سرتو توی اون روزنامه فروکنی؟

میشه بیای و به دختر جونت بگی غذاشو بخوره؟
روزنامه را به کناری انداختم و بسوی آنها رفتم .
تنها دخترم " آوا " به نظر وحشت زده می آمد. اشک در چشمهایش پر شده بود.
ظرفی پر از شیر برنج در مقابلش قرار داشت.
آوا دختری زیبا و برای سن خود بسیار باهوش بود.
گلویم رو صاف کردم و ظرف را برداشتم و گفتم، چرا چند تا قاشق گنده نمی خوری؟
فقط بخاطر بابا عزیزم.

آوا کمی نرمش نشان داد و با پشت دست اشکهایش را پاک کرد و گفت :
باشه بابا، می خورم، نه فقط چند قاشق، همه شو می خوردم. ولی شما باید....

آوا مکث کرد !
بابا، اگر من تمام این شیر برنج رو بخورم، هرچی خواستم بهم میدی؟
دست کوچک دخترم رو که به طرف من دراز شده بود گرفتم و گفتم، قول میدم.

بعد باهاش دست دادم و تعهد کردم.
ناگهان مضطرب شدم. گفتم، آوا، عزیزم، نباید برای خریدن کامپیوتر یا یک چیز گران قیمت اصرار کنی .
بابا از اینجور پول ها نداره . باشه؟
نه بابا، من هیچ چیز گران قیمتی نمی خوام . و با حالتی دردناک تمام شیربرنج رو فرو داد .
در سکوت از دست همسرم و مادرم که بچه رو وادار به خوردن چیزی که دوست نداشت کرده بودن
عصبانی بودم.
وقتی غذا تمام شد آوا نزد من آمد. انتظار در چشمانش موج میزد.
همه ما به او توجه کرده بودیم. آوا گفت : من می خوام سرمو تیغ بندازم ، همین یکشنبه.
تقاضای او همین بود .
همسرم جیغ زد و گفت : وحشتناکه !! یک دختر بچه سرشو تیغ بندازه؟ غیرممکنه. و مادرم با صدای گوشخراشش گفت، فرهنگ ما با این برنامه های تلویزیونی داره کاملا نابود میشه.
گفتم، آوا، عزیزم، چرا یک چیز دیگه نمی خوای؟ ما از دیدن سر تیغ خورده تو غمگین می شیم.
خواهش می کنم، عزیزم، چرا سعی نمی کنی احساس ما رو بفهمی؟
سعی کردم از او خواهش کنم. آوا گفت، بابا، دیدی که خوردن اون شیربرنج چقدر برای من سخت بود؟
آوا اشک می ریخت. و شما بمن قول دادی تا هرچی می خوام بهم بدی. حالا می خوای بزنی زیر قولت؟
حالا نوبت من بود تا خودم رو نشون بدم. گفتم: مرده و قولش .
مادر و همسرم با هم فریاد زدن که، مگر دیوانه شدی؟
گفتم : آوا، آرزوی تو برآورده می شه !
آوا با سر تراشیده شده صورتی گرد و چشمهای درشت زیبائی پیدا کرده بود .
صبح روز دوشنبه آوا رو به مدرسه بردم. دیدن دختر من با موی تراشیده در میون بقیه شاگردها تماشائی بود. آوا بسوی من برگشت و برایم دست تکان داد. من هم دستی تکان دادم و لبخند زدم.
در همین لحظه پسری از یک اتومبیل بیرون آمد و با صدای بلند آوا را صدا کرد و گفت، آوا ، صبر کن تا من بیام .
چیزی که باعث حیرت من شد دیدن سر بدون موی آن پسر بود. با خودم فکر کردم، پس موضوع اینه .
خانمی که از آن اتومبیل بیرون آمده بود بدون آنکه خودش رو معرفی کنه گفت : دختر شما واقعا
فوق العاده ست و در ادامه گفت : پسری که داره با دختر شما میره پسر منه .
اون سرطان خون داره . زن مکث کرد تا صدای هق هق خودش رو خفه کنه.

در تمام ماه گذشته " هریش " نتونست به مدرسه بیاد. بر اثر عوارض جانبی شیمی درمانی تمام موهاشو از دست داده .
نمی خواست به مدرسه برگرده. آخه می ترسید هم کلاسی هاش بدون اینکه قصدی داشته باشن
مسخره ش کنن .
آوا هفته پیش اون رو دید و بهش قول داد که ترتیب مسئله اذیت کردن بچه ها رو بده. اما، حتی فکرشو هم نمی کردم که اون موهای زیباشو فدای پسر من کنه .
آقا، شما و همسرتون از بنده های محبوب خداوند هستین که دختری با چنین روح بزرگی دارین.
سر جام خشک شده بودم و ...

شروع کردم به گریستن .

فرشته کوچولوی من، تو به من درس دادی که فهمیدم عشق واقعی یعنی چی؟
خوشبخت ترین مردم در روی این کره خاکی کسانی نیستن که آنجور که می خوان زندگی می کنن. آنها کسانی هستن که خواسته های خودشون رو بخاطر کسانی که دوستشون دارن تغییر میدن .

 ناصر خسرو قبادیانی بسوی باختر ایران روان بود. شبی میهمان شبانی شد در روستای کوچکی در نزدیکی سنندج. 

 نیمه‌های شب صدای فریاد  و ناله شنید. برخاست و از خانه بیرون آمد. صدای فریاد و ناله‌های دلخراش و سوزناک از بالای کوه به گوش می‌رسید.  

مبهوت فریادها و ناله‌ها بود که شبان دست بر شانه‌اش گذاشت و گفت : 

این صداها از آن مردیست که همسر و فرزند خویش را از دست داده، این مرد پس از چندی جستجو در غاری بر فراز کوه ماندگار شد هر از گاهی شب‌ها ناله‌هایش را می‌شنویم.  

چون در بین ما نیست همین فریادها به ما می‌گوید که هنوز زنده است و از این روی خوشحال می‌شویم که نفس می‌کشد. 

  ناصر خسرو گفت: می‌خواهم به پیش آن مرد روم.  

مرد گفت: بگذار مشعلی بیاورم و او را از شیار کوه بالا برد.  

ناصر خسرو در آستانه غاری ژرف و در زیر نور مهتاب مردی را دید که بر تخته سنگی نشسته و با دو دست خویش صورتش را پنهان نموده بود. 

مرد به آن دو گفت از جان من چه می‌خواهید؟ بگذارید با درد خود بسوزم و بسازم.  

ناصر خسرو گفت: من عاشقم این عشق مرا به سفری طول دراز فرا خوانده، اگر عاشقی همراه من شو. چون در سفر گمشده خویش را باز یابی. دیدن آدم‌های جدید و زندگی‌های گوناگون تو را دگرگون خواهد ساخت. در غیر اینصورت این غار و این کوهستان پیشاپیش قبرستان تو و خاطراتت خواهد بود....  

 چون پگاه خورشید آسمان را روشن کند براه خواهم افتاد اگر خواستی به خانه شبان بیا تا با هم رویم.  

 چون صبح شد آن مرد همراه ناصرخسرو عازم سفر بود. .......  

 سال‌ها بعد آن مرد همراه با همسری دیگر و دو کودک به دیار خویش بازگشت در حالی که لبخندی دلنشین بر لب داشت..  

***  اندیشمند یگانه سرزمینمان ارد بزرگ می‌گوید :  

" سنگینی یادهای سیاه را با تنهایی دو چندان می‌کنی. به میان آدمیان رو  و  در شادمانی آنها سهیم شو... لبخند آدمیان اندیشه‎های سیاه را کمرنگ و دلت را گرم خواهد نمود. "  

شوریدگان همواره در سفر هستند و چون خواسته خویش یافتند همانجا کاشانه‌ای بسازند، و چون دلتنگ شوند به دیار آغازین خویش باز گردند.    

پ.ن.  

باید دنبال شادی ها گشت، غم ها خودشان ما را پیدا می کنند.    (فردریش نیچه)  

چی می شد رئیس های ما یه بار از کارمندشون می پرسیدن آی خانم یا آقایی که ما بدون این که نظر تو رو بخواهیم کلا شغلت رو عوض کردیم و جاتو عوض کردیم و بدون این که بدونیم تو اصلا علاقه ای به این کار داری یا نه نظرمون رو به تو تحمیل کردیم آیا تو از کاری که بهت تحمیل کردیم راضی هستی؟

اصلا این کار با روحیات و خلق و خوی تو سازگار هست یا حتما باید فقط بر حسب وظیفه این کار رو قبول کنی و چشمت کور دنده ات نرم با زور و کبت و اجبار و فقط از سر وظیفه تا سی سال آزگار جون بکنی بدون این که هیچ عشق یا انگیزه ای توی وجودت باشه ...

مرده شور نظام اداری مریض و خشن ما رو ببره ، نمی دونم این ها برده استخدام می کنند یا آدمی که حق انتخاب و اظهار نظر داره ؟

صبح مامان جونم یه پیشنهاد ناجوانمردانه بهم داد !!

دست هام به شدت درد می کرد (دست های نازنینی که این 17 سال گذاشتم روی کارم و الان دردهای بی امانش گاهی از کوچک ترین امور روزمره هم منو باز می داره، استرس ها و فشارهای روحی ناخواسته و برگرفته از محیط چنان دمار از روزگارم در آورد که ... این شدم که حالا هستم)

می گفتم ،

دست هام به شدت درد می کرد و عزا گرفته بودم چطوری لباس بپوشم و برسم به سرویس !
گفتم خدایا کی این 8 سال می گذره ؟!!! (تازه با بیست و پنج سال خدمت نه سی سال !! )

گفت : خب استعفا بده !!!

گفتم : حالا که 17 سال عمر عزیز و نازنیم رو پشت سر گذاشتم بی هیچ پشتوانه و امیدی تمام پل های پشت سرم رو خراب کنم ؟

...

راستی چه دردناکه وقتی عشق و امید و انگیزه و هدف و علاقه و همه ی چیزهای خوب دیگه ی زندگی به بن بست برسه ؟!

یکی یه راه حل بده ، دیگه حسابی قاطی کردم  

هر غلطی کردن و می خوان بکنن مهم نیست ، تعطیلی بسیار دلچسب و گوارایی بود . هوا هم اصلا گرم و طاقت فرسا نبود ، خر خودتون هستین !!

اما اصلا مهم نیست ، شما بدمید، بمیرید و بدمید

چهارشنبه رفتم تهران ، می شه گفت عالی بود و باید گفت خدایا شکرت.

دوشنبه هم عالی بود خدایا بیشتر شکرت 

الله جمیل و یحب الجمال

 این واسه فضا و مکانی بود که به من یه لذت مضاعف داد نه واسه شکل و ظاهر آدمیزادها !!

حالا پیدا کنید پرتقال فروش را

سه چهار تا  آرزو دارم خدایا برآورده شون می کنی ؟!! ( البته اگه زیاده بگو تا کمش کنم ! )   

روی درب حرم امام حسین که می بردند کربلا نوشتم : یا امام حسین ، من هیچی نمی گم  خودت بدون !!

بسیار دور از هم قد کشیده‌ایم .

هر یک بر فراز صخره‌ای بلند و دره‌ای عمیق؛

میانمان که با هیچ خاکستری پر نخواهد شد.  

جدایمان کردند؛ از روز اول مهر با پوشش‌های متفاوت.  

مانتو و مقنعه و چادر تیره بر من پوشاندند و تو را با لباس فرم و کله‌ای تراشیده به ساختمانی دیگر فرستادند.

من را به مدرسه‌ی دخترانه و تو را پسرانه .  

دانشگاه هم که رفتیم جدایمان کردند.

با ردیف‌های دور از هم .

نیمکت‌های خانم‌ها و آقایان.

با درها و راهروها و ورودی‌ها و خروجی‌های خواهران و برادران . 

جدایمان کردند و ما بسیار دور از هم قد کشیدیم .

در اتوبوس با میله‌ها و در حرم و امامزاده با نرده‌ها و در دریا و ساحل با پارچه‌های برزنتی…   

آنقدر دور و غریب از هم بزرگ شدیم تا تو شدی راز درک ناشدنی‌ای برای من؛ و من شدم عقده‌ی جنسی سرکوب شده‌ای برای تو.  

تا هر جا که دیگر  نتوانستند جدایمان کنند، در تاکسی و خیابان، از زور ناداني و بیماری و عقده‌های جنسی، من در پي يك نگاه و توجه و متلك از تو باشم ...

و تو خود را به من بمالی و برهنگی ساق پایم حالی به حالی‌ات کند و نگاه حریص ‌ات مانتو ام را بدرد . 

جدا و بسیار دور از هم قد کشیدیم آنقدر که تا پایین تنه هایمان معذب مان کرد خیال کردیم عاشق شده‌ایم و چون عاشق هستیم باید ازدواج کنیم و بعد هم با هزاران عقده‌ی بیدار و خفته به زیر یک سقف رفتیم .  

بسیار دور از هم قد کشیدیم.

آنقدر که دیگر نگاه‌مان نیز یکدیگر را خوب و درست ندید و نگاه‌های انسانی جای خود را به نگاه جنسیتی دادند درهمه جا، در محل کار، در محافل فرهنگی و علمی و حتی جلسات سیاسی . 

و من  باید تقاص همه‌ی این فاصله ها را بپردازم .

تقاص دوری از تو و بر صخره‌ای دیگر قدکشیدن را .

تقاص تو را ندیدن و نشناختن را .  

باید که تنم بلرزد وقتی هوا تاریک می‌شود و من تنها در خیابانم؛ وقتی دنبال کار می‌گردم؛ وقتی تاکسی سوار می شوم  

و اینجا یک مستراح عمومی است به وسعت یک کشور.  

 بهتان بر نخورد ،

آخر سالیان درازی ست که در همه جای دنیا، فقط مستراح‌ها را زنانه و مردانه کرده‌اند ...